ऋषय ऊचुः । (१।१)

प्रजापतेर् उत्तरवेदिर् उच्यते सनातना राम समन्तपञ्चकम् । (१।२)

समीजिरे यत्र पुरा दिवौकसो वरेण सत्रेण महावरप्रदाः ॥ (१।३)

पुरा च राजर्षिवरेण धीमता बहूनि वर्षाण्यमितेन तेजसा । (२।१)

प्रकृष्टम् एतत् कुरुणा महात्मना ततः कुरुक्षेत्रम् इतीह पप्रथे ॥ (२।२)

राम उवाच । (३।१)

किमर्थं कुरुणा कृष्टं क्षेत्रम् एतन्महात्मना । (३।२)

एतद् इच्छाम्यहं श्रोतुं कथ्यमानं तपोधनाः ॥ (३।३)

ऋषय ऊचुः । (४।१)

पुरा किल कुरुं राम कृषन्तं सततोत्थितम् । (४।२)

अभ्येत्य शक्रस्त्रिदिवात् पर्यपृच्छत कारणम् ॥ (४।३)

किम् इदं वर्तते राजन् प्रयत्नेन परेण च । (५।१)

राजर्षे किम् अभिप्रेतं येनेयं कृष्यते क्षितिः ॥ (५।२)

कुरुर् उवाच । (६।१)

इह ये पुरुषाः क्षेत्रे मरिष्यन्ति शतक्रतो । (६।२)

ते गमिष्यन्ति सुकृतांल् लोकान् पापविवर्जितान् ॥ (६।३)

अवहस्य ततः शक्रो जगाम त्रिदिवं प्रभुः । (७।१)

राजर्षिर् अप्यनिर्विण्णः कर्षत्येव वसुंधराम् ॥ (७।२)

आगम्यागम्य चैवैनं भूयो भूयो ऽवहस्य च । (८।१)

शतक्रतुर् अनिर्विण्णं पृष्ट्वा पृष्ट्वा जगाम ह ॥ (८।२)

यदा तु तपसोग्रेण चकर्ष वसुधां नृपः । (९।१)

ततः शक्रो ऽब्रवीद् देवान् राजर्षेर् यच्चिकीर्षितम् ॥ (९।२)

तच्छ्रुत्वा चाब्रुवन् देवाः सहस्राक्षम् इदं वचः । (१०।१)

वरेण छन्द्यतां शक्र राजर्षिर् यदि शक्यते ॥ (१०।२)

यदि ह्यत्र प्रमीता वै स्वर्गं गच्छन्ति मानवाः । (११।१)

अस्मान् अनिष्ट्वा क्रतुभिर् भागो नो न भविष्यति ॥ (११।२)

आगम्य च ततः शक्रस्तदा राजर्षिम् अब्रवीत् । (१२।१)

अलं खेदेन भवतः क्रियतां वचनं मम ॥ (१२।२)

मानवा ये निराहारा देहं त्यक्ष्यन्त्यतन्द्रिताः । (१३।१)

युधि वा निहताः सम्यग् अपि तिर्यग्गता नृप ॥ (१३।२)

ते स्वर्गभाजो राजेन्द्र भवन्त्विति महामते । (१४।१)

तथास्त्विति ततो राजा कुरुः शक्रम् उवाच ह ॥ (१४।२)

ततस्तम् अभ्यनुज्ञाप्य प्रहृष्टेनान्तरात्मना । (१५।१)

जगाम त्रिदिवं भूयः क्षिप्रं बलनिषूदनः ॥ (१५।२)

एवम् एतद् यदुश्रेष्ठ कृष्टं राजर्षिणा पुरा । (१६।१)

शक्रेण चाप्यनुज्ञातं पुण्यं प्राणान् विमुञ्चताम् ॥ (१६।२)

अपि चात्र स्वयं शक्रो जगौ गाथां सुराधिपः । (१७।१)

कुरुक्षेत्रे निबद्धां वै तां शृणुष्व हलायुध ॥ (१७।२)

पांसवो ऽपि कुरुक्षेत्राद् वायुना समुदीरिताः । (१८।१)

अपि दुष्कृतकर्माणं नयन्ति परमां गतिम् ॥ (१८।२)

सुरर्षभा ब्राह्मणसत्तमाश्च तथा नृगाद्या नरदेवमुख्याः । (१९।१)

इष्ट्वा महार्हैः क्रतुभिर् नृसिंह संन्यस्य देहान् सुगतिं प्रपन्नाः ॥ (१९।२)

तरन्तुकारन्तुकयोर् यद् अन्तरं रामह्रदानां च मचक्रुकस्य । (२०।१)

एतत् कुरुक्षेत्रसमन्तपञ्चकं प्रजापतेर् उत्तरवेदिर् उच्यते ॥ (२०।२)

शिवं महत् पुण्यम् इदं दिवौकसां सुसंमतं स्वर्गगुणैः समन्वितम् । (२१।१)

अतश्च सर्वे ऽपि वसुंधराधिपा हता गमिष्यन्ति महात्मनां गतिम् ॥ (२१।२)