वैशंपायन उवाच । (१।१)

तस्मिन् सम्प्रस्थिते कृष्णा पृथां प्राप्य यशस्विनीम् । (१।२)

आपृच्छद् भृशदुःखार्ता याश्चान्यास्तत्र योषितः ॥ (१।३)

यथार्हं वन्दनाश्लेषान् कृत्वा गन्तुम् इयेष सा । (२।१)

ततो निनादः सुमहान् पाण्डवान्तःपुरे ऽभवत् ॥ (२।२)

कुन्ती च भृशसंतप्ता द्रौपदीं प्रेक्ष्य गच्छतीम् । (३।१)

शोकविह्वलया वाचा कृच्छ्राद् वचनम् अब्रवीत् ॥ (३।२)

वत्से शोको न ते कार्यः प्राप्येदं व्यसनं महत् । (४।१)

स्त्रीधर्माणाम् अभिज्ञासि शीलाचारवती तथा ॥ (४।२)

न त्वां संदेष्टुम् अर्हामि भर्तॄन् प्रति शुचिस्मिते । (५।१)

साध्वीगुणसमाधानैर् भूषितं ते कुलद्वयम् ॥ (५।२)

सभाग्याः कुरवश्चेमे ये न दग्धास्त्वयानघे । (६।१)

अरिष्टं व्रज पन्थानं मदनुध्यानबृंहिता ॥ (६।२)

भाविन्यर्थे हि सत्स्त्रीणां वैक्लव्यं नोपजायते । (७।१)

गुरुधर्माभिगुप्ता च श्रेयः क्षिप्रम् अवाप्स्यसि ॥ (७।२)

सहदेवश्च मे पुत्रः सदावेक्ष्यो वने वसन् । (८।१)

यथेदं व्यसनं प्राप्य नास्य सीदेन्महन्मनः ॥ (८।२)

तथेत्युक्त्वा तु सा देवी स्रवन्नेत्रजलाविला । (९।१)

शोणिताक्तैकवसना मुक्तकेश्यभिनिर्ययौ ॥ (९।२)

तां क्रोशन्तीं पृथा दुःखाद् अनुवव्राज गच्छतीम् । (१०।१)

अथापश्यत् सुतान् सर्वान् हृताभरणवाससः ॥ (१०।२)

रुरुचर्मावृततनून् ह्रिया किंचिद् अवाङ्मुखान् । (११।१)

परैः परीतान् संहृष्टैः सुहृद्भिश्चानुशोचितान् ॥ (११।२)

तदवस्थान् सुतान् सर्वान् उपसृत्यातिवत्सला । (१२।१)

सस्वजानावदच्छोकात् तत् तद् विलपती बहु ॥ (१२।२)

कथं सद्धर्मचारित्रवृत्तस्थितिविभूषितान् । (१३।१)

अक्षुद्रान् दृढभक्तांश्च दैवतेज्यापरान् सदा ॥ (१३।२)

व्यसनं वः समभ्यागात् को ऽयं विधिविपर्ययः । (१४।१)

कस्यापध्यानजं चेदम् आगः पश्यामि वो धिया ॥ (१४।२)

स्यात् तु मद्भाग्यदोषो ऽयं याहं युष्मान् अजीजनम् । (१५।१)

दुःखायासभुजो ऽत्यर्थं युक्तान् अप्युत्तमैर् गुणैः ॥ (१५।२)

कथं वत्स्यथ दुर्गेषु वनेष्व् ऋद्धिविनाकृताः । (१६।१)

वीर्यसत्त्वबलोत्साहतेजोभिर् अकृशाः कृशाः ॥ (१६।२)

यद्येतद् अहम् अज्ञास्यं वनवासो हि वो ध्रुवम् । (१७।१)

शतशृङ्गान्मृते पाण्डौ नागमिष्यं गजाह्वयम् ॥ (१७।२)

धन्यं वः पितरं मन्ये तपोमेधान्वितं तथा । (१८।१)

यः पुत्राधिम् असम्प्राप्य स्वर्गेच्छाम् अकरोत् प्रियाम् ॥ (१८।२)

धन्यां चातीन्द्रियज्ञानाम् इमां प्राप्तां परां गतिम् । (१९।१)

मन्ये ऽद्य माद्रीं धर्मज्ञां कल्याणीं सर्वथैव हि ॥ (१९।२)

रत्या मत्या च गत्या च ययाहम् अभिसंधिता । (२०।१)

जीवितप्रियतां मह्यं धिग् इमां क्लेशभागिनीम् ॥ (२०।२)

एवं विलपतीं कुन्तीम् अभिसान्त्व्य प्रणम्य च । (२१।१)

पाण्डवा विगतानन्दा वनायैव प्रवव्रजुः ॥ (२१।२)

विदुरादयश्च ताम् आर्तां कुन्तीम् आश्वास्य हेतुभिः । (२२।१)

प्रावेशयन् गृहं क्षत्तुः स्वयम् आर्ततराः शनैः ॥ (२२।२)

राजा च धृतराष्ट्रः स शोकाकुलितचेतनः । (२३।१)

क्षत्तुः संप्रेषयामास शीघ्रम् आगम्यताम् इति ॥ (२३।२)

ततो जगाम विदुरो धृतराष्ट्रनिवेशनम् । (२४।१)

तं पर्यपृच्छत् संविग्नो धृतराष्ट्रो नराधिपः ॥ (२४।२)