वैशंपायन उवाच । (१।१)

तथा तु पृच्छन्तम् अतीव पार्थान् वैचित्रवीर्यं तम् अचिन्तयित्वा । (१।२)

उवाच कर्णो धृतराष्ट्रपुत्रं प्रहर्षयन् संसदि कौरवाणाम् ॥ (१।३)

मिथ्या प्रतिज्ञाय मया यद् अस्त्रं रामाद्धृतं ब्रह्मपुरं पुरस्तात् । (२।१)

विज्ञाय तेनास्मि तदैवम् उक्तस् तवान्तकाले ऽप्रतिभास्यतीति ॥ (२।२)

महापराधे ह्यपि संनतेन महर्षिणाहं गुरुणा च शप्तः । (३।१)

शक्तः प्रदग्धुं ह्यपि तिग्मतेजाः ससागराम् अप्यवनिं महर्षिः ॥ (३।२)

प्रसादितं ह्यस्य मया मनो ऽभूच्छुश्रूषया स्वेन च पौरुषेण । (४।१)

ततस्तद् अस्त्रं मम सावशेषं तस्मात् समर्थो ऽस्मि ममैष भारः ॥ (४।२)

निमेषमात्रं तम् ऋषिप्रसादम् अवाप्य पाञ्चालकरूषमत्स्यान् । (५।१)

निहत्य पार्थांश्च सपुत्रपौत्रांल् लोकान् अहं शस्त्रजितान् प्रपत्स्ये ॥ (५।२)

पितामहस्तिष्ठतु ते समीपे द्रोणश्च सर्वे च नरेन्द्रमुख्याः । (६।१)

यथाप्रधानेन बलेन यात्वा पार्थान् हनिष्यामि ममैष भारः ॥ (६।२)

एवं ब्रुवाणं तम् उवाच भीष्मः किं कत्थसे कालपरीतबुद्धे । (७।१)

न कर्ण जानासि यथा प्रधाने हते हताः स्युर् धृतराष्ट्रपुत्राः ॥ (७।२)

यत् खाण्डवं दाहयता कृतं हि कृष्णद्वितीयेन धनंजयेन । (८।१)

श्रुत्वैव तत् कर्म नियन्तुम् आत्मा शक्यस्त्वया वै सह बान्धवेन ॥ (८।२)

यां चापि शक्तिं त्रिदशाधिपस्ते ददौ महात्मा भगवान्महेन्द्रः । (९।१)

भस्मीकृतां तां पतितां विशीर्णां चक्राहतां द्रक्ष्यसि केशवेन ॥ (९।२)

यस्ते शरः सर्पमुखो विभाति सदाग्र्यमाल्यैर् महितः प्रयत्नात् । (१०।१)

स पाण्डुपुत्राभिहतः शरौघैः सह त्वया यास्यति कर्ण नाशम् ॥ (१०।२)

बाणस्य भौमस्य च कर्ण हन्ता किरीटिनं रक्षति वासुदेवः । (११।१)

यस्त्वादृशानां च गरीयसां च हन्ता रिपूणां तुमुले प्रगाढे ॥ (११।२)

कर्ण उवाच । (१२।१)

असंशयं वृष्णिपतिर् यथोक्तस् तथा च भूयश्च ततो महात्मा । (१२।२)

अहं यद् उक्तः परुषं तु किंचित् पितामहस्तस्य फलं शृणोतु ॥ (१२।३)

न्यस्यामि शस्त्राणि न जातु संख्ये पितामहो द्रक्ष्यति मां सभायाम् । (१३।१)

त्वयि प्रशान्ते तु मम प्रभावं द्रक्ष्यन्ति सर्वे भुवि भूमिपालाः ॥ (१३।२)

वैशंपायन उवाच । (१४।१)

इत्येवम् उक्त्वा स महाधनुष्मान् हित्वा सभां स्वं भवनं जगाम । (१४।२)

भीष्मस्तु दुर्योधनम् एव राजन् मध्ये कुरूणां प्रहसन्न् उवाच ॥ (१४।३)

सत्यप्रतिज्ञः किल सूतपुत्रस् तथा स भारं विषहेत कस्मात् । (१५।१)

व्यूहं प्रतिव्यूह्य शिरांसि भित्त्वा लोकक्षयं पश्यत भीमसेनात् ॥ (१५।२)

आवन्त्यकालिङ्गजयद्रथेषु वेदिध्वजे तिष्ठति बाह्लिके च । (१६।१)

अहं हनिष्यामि सदा परेषां सहस्रशश्चायुतशश्च योधान् ॥ (१६।२)

यदैव रामे भगवत्यनिन्द्ये ब्रह्म ब्रुवाणः कृतवांस्तद् अस्त्रम् । (१७।१)

तदैव धर्मश्च तपश्च नष्टं वैकर्तनस्याधमपूरुषस्य ॥ (१७।२)

अथोक्तवाक्ये नृपतौ तु भीष्मे निक्षिप्य शस्त्राणि गते च कर्णे । (१८।१)

वैचित्रवीर्यस्य सुतो ऽल्पबुद्धिर् दुर्योधनः शांतनवं बभाषे ॥ (१८।२)