संजय उवाच । (१।१)

सो ऽभिगर्जन् धनुष्पाणिर् ज्यां विकर्षन् पुनः पुनः । (१।२)

तयोर् महात्मनोस्तूर्णं रथान्तरम् अवापतत् ॥ (१।३)

सो ऽविध्यद् दशभिर् बाणैर् अभिमन्युं दुरासदम् । (२।१)

सच्छत्रध्वजयन्तारं साश्वम् आशु स्मयन्न् इव ॥ (२।२)

पितृपैतामहं कर्म कुर्वाणम् अतिमानुषम् । (३।१)

दृष्ट्वार्दितं शरैः कार्ष्णिं त्वदीया हृषिताभवन् ॥ (३।२)

तस्याभिमन्युर् आयम्य स्मयन्न् एकेन पत्रिणा । (४।१)

शिरः प्रच्यावयामास स रथात् प्रापतद् भुवि ॥ (४।२)

कर्णिकारम् इवोद्धूतं वातेन मथितं नगात् । (५।१)

भ्रातरं निहतं दृष्ट्वा राजन् कर्णो व्यथां ययौ ॥ (५।२)

विमुखीकृत्य कर्णं तु सौभद्रः कङ्कपत्रिभिः । (६।१)

अन्यान् अपि महेष्वासांस्तूर्णम् एवाभिदुद्रुवे ॥ (६।२)

ततस्तद् विततं जालं हस्त्यश्वरथपत्तिमत् । (७।१)

झषः क्रुद्ध इवाभिन्दद् अभिमन्युर् महायशाः ॥ (७।२)

कर्णस्तु बहुभिर् बाणैर् अर्द्यमानो ऽभिमन्युना । (८।१)

अपायाज्जवनैर् अश्वैस्ततो ऽनीकम् अभिद्यत ॥ (८।२)

शलभैर् इव चाकाशे धाराभिर् इव चावृते । (९।१)

अभिमन्योः शरै राजन्न प्राज्ञायत किंचन ॥ (९।२)

तावकानां तु योधानां वध्यतां निशितैः शरैः । (१०।१)

अन्यत्र सैन्धवाद् राजन्न स्म कश्चिद् अतिष्ठत ॥ (१०।२)

सौभद्रस्तु ततः शङ्खं प्रध्माप्य पुरुषर्षभः । (११।१)

शीघ्रम् अभ्यपतत् सेनां भारतीं भरतर्षभ ॥ (११।२)

स कक्षे ऽग्निर् इवोत्सृष्टो निर्दहंस्तरसा रिपून् । (१२।१)

मध्ये भारतसैन्यानाम् आर्जुनिः पर्यवर्तत ॥ (१२।२)

रथनागाश्वमनुजान् अर्दयन्निशितैः शरैः । (१३।१)

स प्रविश्याकरोद् भूमिं कबन्धगणसंकुलाम् ॥ (१३।२)

सौभद्रचापप्रभवैर् निकृत्ताः परमेषुभिः । (१४।१)

स्वान् एवाभिमुखान् घ्नन्तः प्राद्रवञ् जीवितार्थिनः ॥ (१४।२)

ते घोरा रौद्रकर्माणो विपाठाः पृथवः शिताः । (१५।१)

निघ्नन्तो रथनागाश्वाञ् जग्मुर् आशु वसुंधराम् ॥ (१५।२)

सायुधाः साङ्गुलित्राणाः सखड्गाः साङ्गदा रणे । (१६।१)

दृश्यन्ते बाहवश्छिन्ना हेमाभरणभूषिताः ॥ (१६।२)

शराश्चापानि खड्गाश्च शरीराणि शिरांसि च । (१७।१)

सकुण्डलानि स्रग्वीणि भूमावासन् सहस्रशः ॥ (१७।२)

अपस्करैर् अधिष्ठानैर् ईषादण्डकबन्धुरैः । (१८।१)

अक्षैर् विमथितैश्चक्रैर् भग्नैश्च बहुधा रथैः । (१८।२)

शक्तिचापायुधैश्चापि पतितैश्च महाध्वजैः ॥ (१८।३)

निहतैः क्षत्रियैर् अश्वैर् वारणैश्च विशां पते । (१९।१)

अगम्यकल्पा पृथिवी क्षणेनासीत् सुदारुणा ॥ (१९।२)

वध्यतां राजपुत्राणां क्रन्दताम् इतरेतरम् । (२०।१)

प्रादुरासीन्महाशब्दो भीरूणां भयवर्धनः । (२०।२)

स शब्दो भरतश्रेष्ठ दिशः सर्वा व्यनादयत् ॥ (२०।३)

सौभद्रश्चाद्रवत् सेनां निघ्नन्न् अश्वरथद्विपान् । (२१।१)

व्यचरत् स दिशः सर्वाः प्रदिशश्चाहितान् रुजन् ॥ (२१।२)

तं तदा नानुपश्याम सैन्येन रजसावृतम् । (२२।१)

आददानं गजाश्वानां नृणां चायूंषि भारत ॥ (२२।२)

क्षणेन भूयो ऽपश्याम सूर्यं मध्यंदिने यथा । (२३।१)

अभिमन्युं महाराज प्रतपन्तं द्विषद्गणान् ॥ (२३।२)

स वासवसमः संख्ये वासवस्यात्मजात्मजः । (२४।१)

अभिमन्युर् महाराज सैन्यमध्ये व्यरोचत ॥ (२४।२)