वैशम्पायन उवाच । (१।१)

स ददर्श पुरीं रम्यां सिद्धचारणसेविताम् । (१।२)

सर्वर्तुकुसुमैः पुण्यैः पादपैर् उपशोभिताम् ॥ (१।३)

तत्र सौगन्धिकानां स द्रुमाणां पुण्यगन्धिनाम् । (२।१)

उपवीज्यमानो मिश्रेण वायुना पुण्यगन्धिना ॥ (२।२)

नन्दनं च वनं दिव्यम् अप्सरोगणसेवितम् । (३।१)

ददर्श दिव्यकुसुमैर् आह्वयद्भिर् इव द्रुमैः ॥ (३।२)

नातप्ततपसा शक्यो द्रष्टुं नानाहिताग्निना । (४।१)

स लोकः पुण्यकर्तॄणां नापि युद्धपराङ्मुखैः ॥ (४।२)

नायज्वभिर् नानृतकैर् न वेदश्रुतिवर्जितैः । (५।१)

नानाप्लुताङ्गैस् तीर्थेषु यज्ञदानबहिष्कृतैः ॥ (५।२)

नापि यज्ञहनैः क्षुद्रैर् द्रष्टुं शक्यः कथंचन । (६।१)

पानपैर् गुरुतल्पैश्च मांसादैर् वा दुरात्मभिः ॥ (६।२)

स तद् दिव्यं वनं पश्यन् दिव्यगीतनिनादितम् । (७।१)

प्रविवेश महाबाहुः शक्रस्य दयितां पुरीम् ॥ (७।२)

तत्र देवविमानानि कामगानि सहस्रशः । (८।१)

संस्थितान्यभियातानि ददर्शायुतशस् तदा ॥ (८।२)

संस्तूयमानो गन्धर्वैर् अप्सरोभिश् च पाण्डवः । (९।१)

पुष्पगन्धवहैः पुण्यैर् वायुभिश् चानुवीजितः ॥ (९।२)

ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश् च परमर्षयः । (१०।१)

हृष्टाः संपूजयामासुः पार्थम् अक्लिष्टकारिणम् ॥ (१०।२)

आशीर्वादैः स्तूयमानो दिव्यवादित्रनिस्वनैः । (११।१)

प्रतिपेदे महाबाहुः शङ्खदुन्दुभिनादितम् ॥ (११।२)

नक्षत्रमार्गं विपुलं सुरवीथीति विश्रुतम् । (१२।१)

इन्द्राज्ञया ययौ पार्थः स्तूयमानः समन्ततः ॥ (१२।२)

तत्र साध्यास् तथा विश्वे मरुतोऽथाश्विनावपि । (१३।१)

आदित्या वसवो रुद्रास् तथा ब्रह्मर्षयो ऽमलाः ॥ (१३।२)

राजर्षयश्च बहवो दिलीपप्रमुखा नृपाः । (१४।१)

तुम्बुरुर् नारदश् चैव गन्धर्वौ च हहाहुहू ॥ (१४।२)

तान् सर्वान् स समागम्य विधिवत् कुरुनन्दनः । (१५।१)

ततो ऽपश्यद् देवराजं शतक्रतुम् अरिंदमम् ॥ (१५।२)

ततः पार्थो महाबाहुर् अवतीर्य रथोत्तमात् । (१६।१)

ददर्श साक्षाद् देवेन्द्रं पितरं पाकशासनम् ॥ (१६।२)

पाण्डुरेणातपत्रेण हेमदण्डेन चारुणा । (१७।१)

दिव्यगन्धाधिवासेन व्यजनेन विधूयता ॥ (१७।२)

विश्वावसुप्रभृतिभिर् गन्धर्वैः स्तुतिवन्दनैः । (१८।१)

स्तूयमानं द्विजाग्र्यैश्च ऋग्यजुःसामसंस्तवैः ॥ (१८।२)

ततो ऽभिगम्य कौन्तेयः शिरसाभ्यनमद् बली । (१९।१)

स चैनम् अनुवृत्ताभ्यां भुजाभ्यां प्रत्यगृह्णत ॥ (१९।२)

ततः शक्रासने पुण्ये देवराजर्षिपूजिते । (२०।१)

शक्रः पाणौ गृहीत्वैनम् उपावेशयद् अन्तिके ॥ (२०।२)

मूर्ध्नि चैनम् उपाघ्राय देवेन्द्रः परवीरहा । (२१।१)

अङ्कम् आरोपयामास प्रश्रयावनतं तदा ॥ (२१।२)

सहस्राक्षनियोगात् स पार्थः शक्रासनं तदा । (२२।१)

अध्यक्रामद् अमेयात्मा द्वितीय इव वासवः ॥ (२२।२)

ततः प्रेम्णा वृत्रशत्रुर् अर्जुनस्य शुभं मुखम् । (२३।१)

पस्पर्श पुण्यगन्धेन करेण परिसान्त्वयन् ॥ (२३।२)

परिमार्जमानः शनकैर् बाहू चास्यायतौ शुभौ । (२४।१)

ज्याशरक्षेपकठिनौ स्तम्भाविव हिरण्मयौ ॥ (२४।२)

वज्रग्रहणचिह्नेन करेण बलसूदनः । (२५।१)

मुहुर् मुहुर् वज्रधरो बाहू संस्फालयञ्शनैः ॥ (२५।२)

स्मयन्न् इव गुडाकेशं प्रेक्षमाणः सहस्रदृक् । (२६।१)

हर्षेणोत्फुल्लनयनो न चातृप्यत वृत्रहा ॥ (२६।२)

एकासनोपविष्टौ तौ शोभयांचक्रतुः सभाम् । (२७।१)

सूर्याचन्द्रमसौ व्योम्नि चतुर्दश्याम् इवोदितौ ॥ (२७।२)

तत्र स्म गाथा गायन्ति साम्ना परमवल्गुना । (२८।१)

गन्धर्वास् तुम्बुरुश्रेष्ठाः कुशला गीतसामसु ॥ (२८।२)

घृताची मेनका रम्भा पूर्वचित्तिः स्वयम्प्रभा । (२९।१)

उर्वशी मिश्रकेशी च डुण्डुर् गौरी वरूथिनी ॥ (२९।२)

गोपाली सहजन्या च कुम्भयोनिः प्रजागरा । (३०।१)

चित्रसेना चित्रलेखा सहा च मधुरस्वरा ॥ (३०।२)

एताश् चान्याश्च ननृतुस् तत्र तत्र वराङ्गनाः । (३१।१)

चित्तप्रमथने युक्ताः सिद्धानां पद्मलोचनाः ॥ (३१।२)

महाकटितटश्रोण्यः कम्पमानैः पयोधरैः । (३२।१)

कटाक्षहावमाधुर्यैश् चेतोबुद्धिमनोहराः ॥ (३२।२)