वैशंपायन उवाच । (१।१)

विदुरेणैवम् उक्ते तु केशवः शत्रुपूगहा । (१।२)

दुर्योधनं धार्तराष्ट्रम् अभ्यभाषत वीर्यवान् ॥ (१।३)

एको ऽहम् इति यन्मोहान्मन्यसे मां सुयोधन । (२।१)

परिभूय च दुर्बुद्धे ग्रहीतुं मां चिकीर्षसि ॥ (२।२)

इहैव पाण्डवाः सर्वे तथैवान्धकवृष्णयः । (३।१)

इहादित्याश्च रुद्राश्च वसवश्च महर्षिभिः ॥ (३।२)

एवम् उक्त्वा जहासोच्चैः केशवः परवीरहा । (४।१)

तस्य संस्मयतः शौरेर् विद्युद्रूपा महात्मनः । (४।२)

अङ्गुष्ठमात्रास्त्रिदशा मुमुचुः पावकार्चिषः ॥ (४।३)

तस्य ब्रह्मा ललाटस्थो रुद्रो वक्षसि चाभवत् । (५।१)

लोकपाला भुजेष्वासन्न् अग्निर् आस्याद् अजायत ॥ (५।२)

आदित्याश्चैव साध्याश्च वसवो ऽथाश्विनावपि । (६।१)

मरुतश्च सहेन्द्रेण विश्वेदेवास्तथैव च । (६।२)

बभूवुश्चैव रूपाणि यक्षगन्धर्वरक्षसाम् ॥ (६।३)

प्रादुरास्तां तथा दोर्भ्यां संकर्षणधनंजयौ । (७।१)

दक्षिणे ऽथार्जुनो धन्वी हली रामश्च सव्यतः ॥ (७।२)

भीमो युधिष्ठिरश्चैव माद्रीपुत्रौ च पृष्ठतः । (८।१)

अन्धका वृष्णयश्चैव प्रद्युम्नप्रमुखास्ततः ॥ (८।२)

अग्रे बभूवुः कृष्णस्य समुद्यतमहायुधाः । (९।१)

शङ्खचक्रगदाशक्तिशार्ङ्गलाङ्गलनन्दकाः ॥ (९।२)

अदृश्यन्तोद्यतान्येव सर्वप्रहरणानि च । (१०।१)

नानाबाहुषु कृष्णस्य दीप्यमानानि सर्वशः ॥ (१०।२)

नेत्राभ्यां नस्ततश्चैव श्रोत्राभ्यां च समन्ततः । (११।१)

प्रादुरासन्महारौद्राः सधूमाः पावकार्चिषः । (११।२)

रोमकूपेषु च तथा सूर्यस्येव मरीचयः ॥ (११।३)

तं दृष्ट्वा घोरम् आत्मानं केशवस्य महात्मनः । (१२।१)

न्यमीलयन्त नेत्राणि राजानस्त्रस्तचेतसः ॥ (१२।२)

ऋते द्रोणं च भीष्मं च विदुरं च महामतिम् । (१३।१)

संजयं च महाभागम् ऋषींश्चैव तपोधनान् । (१३।२)

प्रादात् तेषां स भगवान् दिव्यं चक्षुर् जनार्दनः ॥ (१३।३)

तद् दृष्ट्वा महद् आश्चर्यं माधवस्य सभातले । (१४।१)

देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवर्षं पपात च ॥ (१४।२)

चचाल च मही कृत्स्ना सागरश्चापि चुक्षुभे । (१५।१)

विस्मयं परमं जग्मुः पार्थिवा भरतर्षभ ॥ (१५।२)

ततः स पुरुषव्याघ्रः संजहार वपुः स्वकम् । (१६।१)

तां दिव्याम् अद्भुतां चित्राम् ऋद्धिमत्ताम् अरिंदमः ॥ (१६।२)

ततः सात्यकिम् आदाय पाणौ हार्दिक्यम् एव च । (१७।१)

ऋषिभिस्तैर् अनुज्ञातो निर्ययौ मधुसूदनः ॥ (१७।२)

ऋषयो ऽन्तर्हिता जग्मुस्ततस्ते नारदादयः । (१८।१)

तस्मिन् कोलाहले वृत्ते तद् अद्भुतम् अभूत् तदा ॥ (१८।२)

तं प्रस्थितम् अभिप्रेक्ष्य कौरवाः सह राजभिः । (१९।१)

अनुजग्मुर् नरव्याघ्रं देवा इव शतक्रतुम् ॥ (१९।२)

अचिन्तयन्न् अमेयात्मा सर्वं तद् राजमण्डलम् । (२०।१)

निश्चक्राम ततः शौरिः सधूम इव पावकः ॥ (२०।२)

ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना । (२१।१)

हेमजालविचित्रेण लघुना मेघनादिना ॥ (२१।२)

सूपस्करेण शुभ्रेण वैयाघ्रेण वरूथिना । (२२।१)

सैन्यसुग्रीवयुक्तेन प्रत्यदृश्यत दारुकः ॥ (२२।२)

तथैव रथम् आस्थाय कृतवर्मा महारथः । (२३।१)

वृष्णीनां संमतो वीरो हार्दिक्यः प्रत्यदृश्यत ॥ (२३।२)

उपस्थितरथं शौरिं प्रयास्यन्तम् अरिंदमम् । (२४।१)

धृतराष्ट्रो महाराजः पुनर् एवाभ्यभाषत ॥ (२४।२)

यावद् बलं मे पुत्रेषु पश्यस्येतज्जनार्दन । (२५।१)

प्रत्यक्षं ते न ते किंचित् परोक्षं शत्रुकर्शन ॥ (२५।२)

कुरूणां शमम् इच्छन्तं यतमानं च केशव । (२६।१)

विदित्वैताम् अवस्थां मे नातिशङ्कितुम् अर्हसि ॥ (२६।२)

न मे पापो ऽस्त्यभिप्रायः पाण्डवान् प्रति केशव । (२७।१)

ज्ञातम् एव हि ते वाक्यं यन्मयोक्तः सुयोधनः ॥ (२७।२)

जानन्ति कुरवः सर्वे राजानश्चैव पार्थिवाः । (२८।१)

शमे प्रयतमानं मां सर्वयत्नेन माधव ॥ (२८।२)

ततो ऽब्रवीन्महाबाहुर् धृतराष्ट्रं जनेश्वरम् । (२९।१)

द्रोणं पितामहं भीष्मं क्षत्तारं बाह्लिकं कृपम् ॥ (२९।२)

प्रत्यक्षम् एतद् भवतां यद् वृत्तं कुरुसंसदि । (३०।१)

यथा चाशिष्टवन्मन्दो रोषाद् असकृद् उत्थितः ॥ (३०।२)

वदत्यनीशम् आत्मानं धृतराष्ट्रो महीपतिः । (३१।१)

आपृच्छे भवतः सर्वान् गमिष्यामि युधिष्ठिरम् ॥ (३१।२)

आमन्त्र्य प्रस्थितं शौरिं रथस्थं पुरुषर्षभम् । (३२।१)

अनुजग्मुर् महेष्वासाः प्रवीरा भरतर्षभाः ॥ (३२।२)

भीष्मो द्रोणः कृपः क्षत्ता धृतराष्ट्रो ऽथ बाह्लिकः । (३३।१)

अश्वत्थामा विकर्णश्च युयुत्सुश्च महारथः ॥ (३३।२)

ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना । (३४।१)

कुरूणां पश्यतां प्रायात् पृथां द्रष्टुं पितृष्वसाम् ॥ (३४।२)