वैशंपायन उवाच । (१।१)

स एवम् उक्तस्तु मुनिर् नारदो वदतां वरः । (१।२)

कथयामास तत् सर्वं यथा शप्तः स सूतजः ॥ (१।३)

एवम् एतन्महाबाहो यथा वदसि भारत । (२।१)

न कर्णार्जुनयोः किंचिद् अविषह्यं भवेद् रणे ॥ (२।२)

गुह्यम् एतत् तु देवानां कथयिष्यामि ते नृप । (३।१)

तन्निबोध महाराज यथा वृत्तम् इदं पुरा ॥ (३।२)

क्षत्रं स्वर्गं कथं गच्छेच्छस्त्रपूतम् इति प्रभो । (४।१)

संघर्षजननस्तस्मात् कन्यागर्भो विनिर्मितः ॥ (४।२)

स बालस्तेजसा युक्तः सूतपुत्रत्वम् आगतः । (५।१)

चकाराङ्गिरसां श्रेष्ठे धनुर्वेदं गुरौ तव ॥ (५।२)

स बलं भीमसेनस्य फल्गुनस्य च लाघवम् । (६।१)

बुद्धिं च तव राजेन्द्र यमयोर् विनयं तथा ॥ (६।२)

सख्यं च वासुदेवेन बाल्ये गाण्डिवधन्वनः । (७।१)

प्रजानाम् अनुरागं च चिन्तयानो व्यदह्यत ॥ (७।२)

स सख्यम् अगमद् बाल्ये राज्ञा दुर्योधनेन वै । (८।१)

युष्माभिर् नित्यसंद्विष्टो दैवाच्चापि स्वभावतः ॥ (८।२)

विद्याधिकम् अथालक्ष्य धनुर्वेदे धनंजयम् । (९।१)

द्रोणं रहस्युपागम्य कर्णो वचनम् अब्रवीत् ॥ (९।२)

ब्रह्मास्त्रं वेत्तुम् इच्छामि सरहस्यनिवर्तनम् । (१०।१)

अर्जुनेन समो युद्धे भवेयम् इति मे मतिः ॥ (१०।२)

समः पुत्रेषु च स्नेहः शिष्येषु च तव ध्रुवम् । (११।१)

त्वत्प्रसादान्न मां ब्रूयुर् अकृतास्त्रं विचक्षणाः ॥ (११।२)

द्रोणस्तथोक्तः कर्णेन सापेक्षः फल्गुनं प्रति । (१२।१)

दौरात्म्यं चापि कर्णस्य विदित्वा तम् उवाच ह ॥ (१२।२)

ब्रह्मास्त्रं ब्राह्मणो विद्याद् यथावच्चरितव्रतः । (१३।१)

क्षत्रियो वा तपस्वी यो नान्यो विद्यात् कथंचन ॥ (१३।२)

इत्युक्तो ऽङ्गिरसां श्रेष्ठम् आमन्त्र्य प्रतिपूज्य च । (१४।१)

जगाम सहसा रामं महेन्द्रं पर्वतं प्रति ॥ (१४।२)

स तु रामम् उपागम्य शिरसाभिप्रणम्य च । (१५।१)

ब्राह्मणो भार्गवो ऽस्मीति गौरवेणाभ्यगच्छत ॥ (१५।२)

रामस्तं प्रतिजग्राह पृष्ट्वा गोत्रादि सर्वशः । (१६।१)

उष्यतां स्वागतं चेति प्रीतिमांश्चाभवद् भृशम् ॥ (१६।२)

तत्र कर्णस्य वसतो महेन्द्रे पर्वतोत्तमे । (१७।१)

गन्धर्वै राक्षसैर् यक्षैर् देवैश्चासीत् समागमः ॥ (१७।२)

स तत्रेष्वस्त्रम् अकरोद् भृगुश्रेष्ठाद् यथाविधि । (१८।१)

प्रियश्चाभवद् अत्यर्थं देवगन्धर्वरक्षसाम् ॥ (१८।२)

स कदाचित् समुद्रान्ते विचरन्न् आश्रमान्तिके । (१९।१)

एकः खड्गधनुष्पाणिः परिचक्राम सूतजः ॥ (१९।२)

सो ऽग्निहोत्रप्रसक्तस्य कस्यचिद् ब्रह्मवादिनः । (२०।१)

जघानाज्ञानतः पार्थ होमधेनुं यदृच्छया ॥ (२०।२)

तद् अज्ञानकृतं मत्वा ब्राह्मणाय न्यवेदयत् । (२१।१)

कर्णः प्रसादयंश्चैनम् इदम् इत्यब्रवीद् वचः ॥ (२१।२)

अबुद्धिपूर्वं भगवन् धेनुर् एषा हता तव । (२२।१)

मया तत्र प्रसादं मे कुरुष्वेति पुनः पुनः ॥ (२२।२)

तं स विप्रो ऽब्रवीत् क्रुद्धो वाचा निर्भर्त्सयन्न् इव । (२३।१)

दुराचार वधार्हस्त्वं फलं प्राप्नुहि दुर्मते ॥ (२३।२)

येन विस्पर्धसे नित्यं यदर्थं घटसे ऽनिशम् । (२४।१)

युध्यतस्तेन ते पाप भूमिश्चक्रं ग्रसिष्यति ॥ (२४।२)

ततश्चक्रे महीग्रस्ते मूर्धानं ते विचेतसः । (२५।१)

पातयिष्यति विक्रम्य शत्रुर् गच्छ नराधम ॥ (२५।२)

यथेयं गौर् हता मूढ प्रमत्तेन त्वया मम । (२६।१)

प्रमत्तस्यैवम् एवान्यः शिरस्ते पातयिष्यति ॥ (२६।२)

ततः प्रसादयामास पुनस्तं द्विजसत्तमम् । (२७।१)

गोभिर् धनैश्च रत्नैश्च स चैनं पुनर् अब्रवीत् ॥ (२७।२)

नेदं मद्व्याहृतं कुर्यात् सर्वलोको ऽपि वै मृषा । (२८।१)

गच्छ वा तिष्ठ वा यद् वा कार्यं ते तत् समाचर ॥ (२८।२)

इत्युक्तो ब्राह्मणेनाथ कर्णो दैन्याद् अधोमुखः । (२९।१)

रामम् अभ्यागमद् भीतस्तद् एव मनसा स्मरन् ॥ (२९।२)