वैशम्पायन उवाच । (१।१)

कर्णस्य वचनं श्रुत्वा राजा दुर्योधनस् तदा । (१।२)

हृष्टो भूत्वा पुनर् दीन इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१।३)

ब्रवीषि यद् इदं कर्ण सर्वं मे मनसि स्थितम् । (२।१)

न त्वभ्यनुज्ञां लप्स्यामि गमने यत्र पाण्डवाः ॥ (२।२)

परिदेवति तान् वीरान् धृतराष्ट्रो महीपतिः । (३।१)

मन्यते ऽभ्यधिकांश्चापि तपोयोगेन पाण्डवान् ॥ (३।२)

अथ वाप्यनुबुध्येत नृपो ऽस्माकं चिकीर्षितम् । (४।१)

एवम् अप्यायतिं रक्षन् नाभ्यनुज्ञातुम् अर्हति ॥ (४।२)

न हि द्वैतवने किंचिद् विद्यते ऽन्यत् प्रयोजनम् । (५।१)

उत्सादनम् ऋते तेषां वनस्थानां मम द्विषाम् ॥ (५।२)

जानासि हि यथा क्षत्ता द्यूतकाल उपस्थिते । (६।१)

अब्रवीद् यच्च मां त्वां च सौबलं च वचस् तदा ॥ (६।२)

तानि पूर्वाणि वाक्यानि यच्चान्यत् परिदेवितम् । (७।१)

विचिन्त्य नाधिगच्छामि गमनायेतराय वा ॥ (७।२)

ममापि हि महान् हर्षो यद् अहं भीमफल्गुनौ । (८।१)

क्लिष्टावरण्ये पश्येयं कृष्णया सहिताविति ॥ (८।२)

न तथा प्राप्नुयां प्रीतिम् अवाप्य वसुधाम् अपि । (९।१)

दृष्ट्वा यथा पाण्डुसुतान् वल्कलाजिनवाससः ॥ (९।२)

किं नु स्याद् अधिकं तस्माद् यद् अहं द्रुपदात्मजाम् । (१०।१)

द्रौपदीं कर्ण पश्येयं काषायवसनां वने ॥ (१०।२)

यदि मां धर्मराजश् च भीमसेनश् च पाण्डवः । (११।१)

युक्तं परमया लक्ष्म्या पश्येतां जीवितं भवेत् ॥ (११।२)

उपायं न तु पश्यामि येन गच्छेम तद् वनम् । (१२।१)

यथा चाभ्यनुजानीयाद् गच्छन्तं मां महीपतिः ॥ (१२।२)

स सौबलेन सहितस् तथा दुःशासनेन च । (१३।१)

उपायं पश्य निपुणं येन गच्छेम तद् वनम् ॥ (१३।२)

अहम् अप्यद्य निश्चित्य गमनायेतराय वा । (१४।१)

काल्यम् एव गमिष्यामि समीपं पार्थिवस्य ह ॥ (१४।२)

मयि तत्रोपविष्टे तु भीष्मे च कुरुसत्तमे । (१५।१)

उपायो यो भवेद् दृष्टस् तं ब्रूयाः सहसौबलः ॥ (१५।२)

ततो भीष्मस्य राज्ञश् च निशम्य गमनं प्रति । (१६।१)

व्यवसायं करिष्ये ऽहम् अनुनीय पितामहम् ॥ (१६।२)

तथेत्युक्त्वा तु ते सर्वे जग्मुर् आवसथान् प्रति । (१७।१)

व्युषितायां रजन्यां तु कर्णो राजानम् अभ्ययात् ॥ (१७।२)

ततो दुर्योधनं कर्णः प्रहसन्न् इदम् अब्रवीत् । (१८।१)

उपायः परिदृष्टो ऽयं तं निबोध जनेश्वर ॥ (१८।२)

घोषा द्वैतवने सर्वे त्वत्प्रतीक्षा नराधिप । (१९।१)

घोषयात्रापदेशेन गमिष्यामो न संशयः ॥ (१९।२)

उचितं हि सदा गन्तुं घोषयात्रां विशां पते । (२०।१)

एवं च त्वां पिता राजन् समनुज्ञातुम् अर्हति ॥ (२०।२)

तथा कथयमानौ तौ घोषयात्राविनिश्चयम् । (२१।१)

गान्धारराजः शकुनिः प्रत्युवाच हसन्न् इव ॥ (२१।२)

उपायो ऽयं मया दृष्टो गमनाय निरामयः । (२२।१)

अनुज्ञास्यति नो राजा चोदयिष्यति चाप्युत ॥ (२२।२)

घोषा द्वैतवने सर्वे त्वत्प्रतीक्षा नराधिप । (२३।१)

घोषयात्रापदेशेन गमिष्यामो न संशयः ॥ (२३।२)

ततः प्रहसिताः सर्वे ते ऽन्योन्यस्य तलान् ददुः । (२४।१)

तद् एव च विनिश्चित्य ददृशुः कुरुसत्तमम् ॥ (२४।२)