वैशंपायन उवाच । (१।१)

प्रवेशने तु पार्थानां जनस्य पुरवासिनः । (१।२)

दिदृक्षूणां सहस्राणि समाजग्मुर् बहून्यथ ॥ (१।३)

स राजमार्गः शुशुभे समलंकृतचत्वरः । (२।१)

यथा चन्द्रोदये राजन् वर्धमानो महोदधिः ॥ (२।२)

गृहाणि राजमार्गे तु रत्नवन्ति बृहन्ति च । (३।१)

प्राकम्पन्तेव भारेण स्त्रीणां पूर्णानि भारत ॥ (३।२)

ताः शनैर् इव सव्रीडं प्रशशंसुर् युधिष्ठिरम् । (४।१)

भीमसेनार्जुनौ चैव माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ॥ (४।२)

धन्या त्वम् असि पाञ्चालि या त्वं पुरुषसत्तमान् । (५।१)

उपतिष्ठसि कल्याणि महर्षीन् इव गौतमी ॥ (५।२)

तव कर्माण्यमोघानि व्रतचर्या च भामिनि । (६।१)

इति कृष्णां महाराज प्रशशंसुस्तदा स्त्रियः ॥ (६।२)

प्रशंसावचनैस्तासां मिथःशब्दैश्च भारत । (७।१)

प्रीतिजैश्च तदा शब्दैः पुरम् आसीत् समाकुलम् ॥ (७।२)

तम् अतीत्य यथायुक्तं राजमार्गं युधिष्ठिरः । (८।१)

अलंकृतं शोभमानम् उपायाद् राजवेश्म ह ॥ (८।२)

ततः प्रकृतयः सर्वाः पौरजानपदास्तथा । (९।१)

ऊचुः कथाः कर्णसुखाः समुपेत्य ततस्ततः ॥ (९।२)

दिष्ट्या जयसि राजेन्द्र शत्रूञ् शत्रुनिसूदन । (१०।१)

दिष्ट्या राज्यं पुनः प्राप्तं धर्मेण च बलेन च ॥ (१०।२)

भव नस्त्वं महाराज राजेह शरदां शतम् । (११।१)

प्रजाः पालय धर्मेण यथेन्द्रस्त्रिदिवं नृप ॥ (११।२)

एवं राजकुलद्वारि मङ्गलैर् अभिपूजितः । (१२।१)

आशीर्वादान् द्विजैर् उक्तान् प्रतिगृह्य समन्ततः ॥ (१२।२)

प्रविश्य भवनं राजा देवराजगृहोपमम् । (१३।१)

श्रुत्वा विजयसंयुक्तं रथात् पश्चाद् अवातरत् ॥ (१३।२)

प्रविश्याभ्यन्तरं श्रीमान् दैवतान्यभिगम्य च । (१४।१)

पूजयामास रत्नैश्च गन्धैर् माल्यैश्च सर्वशः ॥ (१४।२)

निश्चक्राम ततः श्रीमान् पुनर् एव महायशाः । (१५।१)

ददर्श ब्राह्मणांश्चैव सो ऽभिरूपान् उपस्थितान् ॥ (१५।२)

स संवृतस्तदा विप्रैर् आशीर्वादविवक्षुभिः । (१६।१)

शुशुभे विमलश्चन्द्रस्तारागणवृतो यथा ॥ (१६।२)

तान् स संपूजयामास कौन्तेयो विधिवद् द्विजान् । (१७।१)

धौम्यं गुरुं पुरस्कृत्य ज्येष्ठं पितरम् एव च ॥ (१७।२)

सुमनोमोदकै रत्नैर् हिरण्येन च भूरिणा । (१८।१)

गोभिर् वस्त्रैश्च राजेन्द्र विविधैश्च किमिच्छकैः ॥ (१८।२)

ततः पुण्याहघोषो ऽभूद् दिवं स्तब्ध्वेव भारत । (१९।१)

सुहृदां हर्षजननः पुण्यः श्रुतिसुखावहः ॥ (१९।२)

हंसवन् नेदुषां राजन् द्विजानां तत्र भारती । (२०।१)

शुश्रुवे वेदविदुषां पुष्कलार्थपदाक्षरा ॥ (२०।२)

ततो दुन्दुभिनिर्घोषः शङ्खानां च मनोरमः । (२१।१)

जयं प्रवदतां तत्र स्वनः प्रादुरभून्नृप ॥ (२१।२)

निःशब्दे च स्थिते तत्र ततो विप्रजने पुनः । (२२।१)

राजानं ब्राह्मणच्छद्मा चार्वाको राक्षसो ऽब्रवीत् ॥ (२२।२)

तत्र दुर्योधनसखा भिक्षुरूपेण संवृतः । (२३।१)

सांख्यः शिखी त्रिदण्डी च धृष्टो विगतसाध्वसः ॥ (२३।२)

वृतः सर्वैस्तदा विप्रैर् आशीर्वादविवक्षुभिः । (२४।१)

परं सहस्रै राजेन्द्र तपोनियमसंस्थितैः ॥ (२४।२)

स दुष्टः पापम् आशंसन् पाण्डवानां महात्मनाम् । (२५।१)

अनामन्त्र्यैव तान् विप्रांस्तम् उवाच महीपतिम् ॥ (२५।२)

इमे प्राहुर् द्विजाः सर्वे समारोप्य वचो मयि । (२६।१)

धिग् भवन्तं कुनृपतिं ज्ञातिघातिनम् अस्तु वै ॥ (२६।२)

किं ते राज्येन कौन्तेय कृत्वेमं ज्ञातिसंक्षयम् । (२७।१)

घातयित्वा गुरूंश्चैव मृतं श्रेयो न जीवितम् ॥ (२७।२)

इति ते वै द्विजाः श्रुत्वा तस्य घोरस्य रक्षसः । (२८।१)

विव्यथुश्चुक्रुशुश्चैव तस्य वाक्यप्रधर्षिताः ॥ (२८।२)

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे स च राजा युधिष्ठिरः । (२९।१)

व्रीडिताः परमोद्विग्नास्तूष्णीम् आसन् विशां पते ॥ (२९।२)

युधिष्ठिर उवाच । (३०।१)

प्रसीदन्तु भवन्तो मे प्रणतस्याभियाचतः । (३०।२)

प्रत्यापन्नं व्यसनिनं न मां धिक्कर्तुम् अर्हथ ॥ (३०।३)

वैशंपायन उवाच । (३१।१)

ततो राजन् ब्राह्मणास्ते सर्व एव विशां पते । (३१।२)

ऊचुर् नैतद् वचो ऽस्माकं श्रीर् अस्तु तव पार्थिव ॥ (३१।३)

जज्ञुश्चैव महात्मानस्ततस्तं ज्ञानचक्षुषा । (३२।१)

ब्राह्मणा वेदविद्वांसस्तपोभिर् विमलीकृताः ॥ (३२।२)

ब्राह्मणा ऊचुः । (३३।१)

एष दुर्योधनसखा चार्वाको नाम राक्षसः । (३३।२)

परिव्राजकरूपेण हितं तस्य चिकीर्षति ॥ (३३।३)

न वयं ब्रूम धर्मात्मन् व्येतु ते भयम् ईदृशम् । (३४।१)

उपतिष्ठतु कल्याणं भवन्तं भ्रातृभिः सह ॥ (३४।२)

वैशंपायन उवाच । (३५।१)

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे हुंकारैः क्रोधमूर्छिताः । (३५।२)

निर्भर्त्सयन्तः शुचयो निजघ्नुः पापराक्षसम् ॥ (३५।३)

स पपात विनिर्दग्धस्तेजसा ब्रह्मवादिनाम् । (३६।१)

महेन्द्राशनिनिर्दग्धः पादपो ऽङ्कुरवान् इव ॥ (३६।२)

पूजिताश्च ययुर् विप्रा राजानम् अभिनन्द्य तम् । (३७।१)

राजा च हर्षम् आपेदे पाण्डवः ससुहृज्जनः ॥ (३७।२)

वासुदेव उवाच । (३८।१)

ब्राह्मणास्तात लोके ऽस्मिन् अर्चनीयाः सदा मम । (३८।२)

एते भूमिचरा देवा वाग्विषाः सुप्रसादकाः ॥ (३८।३)

पुरा कृतयुगे तात चार्वाको नाम राक्षसः । (३९।१)

तपस्तेपे महाबाहो बदर्यां बहुवत्सरम् ॥ (३९।२)

छन्द्यमानो वरेणाथ ब्रह्मणा स पुनः पुनः । (४०।१)

अभयं सर्वभूतेभ्यो वरयामास भारत ॥ (४०।२)

द्विजावमानाद् अन्यत्र प्रादाद् वरम् अनुत्तमम् । (४१।१)

अभयं सर्वभूतेभ्यस्ततस्तस्मै जगत्प्रभुः ॥ (४१।२)

स तु लब्धवरः पापो देवान् अमितविक्रमः । (४२।१)

राक्षसस्तापयामास तीव्रकर्मा महाबलः ॥ (४२।२)

ततो देवाः समेत्याथ ब्रह्माणम् इदम् अब्रुवन् । (४३।१)

वधाय रक्षसस्तस्य बलविप्रकृतास्तदा ॥ (४३।२)

तान् उवाचाव्ययो देवो विहितं तत्र वै मया । (४४।१)

यथास्य भविता मृत्युर् अचिरेणैव भारत ॥ (४४।२)

राजा दुर्योधनो नाम सखास्य भविता नृप । (४५।१)

तस्य स्नेहावबद्धो ऽसौ ब्राह्मणान् अवमंस्यते ॥ (४५।२)

तत्रैनं रुषिता विप्रा विप्रकारप्रधर्षिताः । (४६।१)

धक्ष्यन्ति वाग्बलाः पापं ततो नाशं गमिष्यति ॥ (४६।२)

स एष निहतः शेते ब्रह्मदण्डेन राक्षसः । (४७।१)

चार्वाको नृपतिश्रेष्ठ मा शुचो भरतर्षभ ॥ (४७।२)

हतास्ते क्षत्रधर्मेण ज्ञातयस्तव पार्थिव । (४८।१)

स्वर्गताश्च महात्मानो वीराः क्षत्रियपुंगवाः ॥ (४८।२)

स त्वम् आतिष्ठ कल्याणं मा ते भूद् ग्लानिर् अच्युत । (४९।१)

शत्रूञ् जहि प्रजा रक्ष द्विजांश्च प्रतिपालय ॥ (४९।२)