जनमेजय उवाच । (१।१)

शत्रुभिर् जितबद्धस्य पाण्डवैश् च महात्मभिः । (१।२)

मोक्षितस्य युधा पश्चान् मानस्थस्य दुरात्मनः ॥ (१।३)

कत्थनस्यावलिप्तस्य गर्वितस्य च नित्यशः । (२।१)

सदा च पौरुषौदार्यैः पाण्डवान् अवमन्यतः ॥ (२।२)

दुर्योधनस्य पापस्य नित्याहंकारवादिनः । (३।१)

प्रवेशो हास्तिनपुरे दुष्करः प्रतिभाति मे ॥ (३।२)

तस्य लज्जान्वितस्यैव शोकव्याकुलचेतसः । (४।१)

प्रवेशं विस्तरेण त्वं वैशम्पायन कीर्तय ॥ (४।२)

वैशम्पायन उवाच । (५।१)

धर्मराजनिसृष्टस् तु धार्तराष्ट्रः सुयोधनः । (५।२)

लज्जयाधोमुखः सीदन्न् उपासर्पत् सुदुःखितः ॥ (५।३)

स्वपुरं प्रययौ राजा चतुरङ्गबलानुगः । (६।१)

शोकोपहतया बुद्ध्या चिन्तयानः पराभवम् ॥ (६।२)

विमुच्य पथि यानानि देशे सुयवसोदके । (७।१)

संनिविष्टः शुभे रम्ये भूमिभागे यथेप्सितम् । (७।२)

हस्त्यश्वरथपादातं यथास्थानं न्यवेशयत् ॥ (७।३)

अथोपविष्टं राजानं पर्यङ्के ज्वलनप्रभे । (८।१)

उपप्लुतं यथा सोमं राहुणा रात्रिसंक्षये । (८।२)

उपगम्याब्रवीत् कर्णो दुर्योधनम् इदं तदा ॥ (८।३)

दिष्ट्या जीवसि गान्धारे दिष्ट्या नः संगमः पुनः । (९।१)

दिष्ट्या त्वया जिताश् चैव गन्धर्वाः कामरूपिणः ॥ (९।२)

दिष्ट्या समग्रान् पश्यामि भ्रातॄंस्ते कुरुनन्दन । (१०।१)

विजिगीषून् रणान्मुक्तान् निर्जितारीन् महारथान् ॥ (१०।२)

अहं त्वभिद्रुतः सर्वैर् गन्धर्वैः पश्यतस् तव । (११।१)

नाशक्नुवं स्थापयितुं दीर्यमाणां स्ववाहिनीम् ॥ (११।२)

शरक्षताङ्गश् च भृशं व्यपयातो ऽभिपीडितः । (१२।१)

इदं त्वत्यद्भुतं मन्ये यद् युष्मान् इह भारत ॥ (१२।२)

अरिष्टान् अक्षतांश् चापि सदारधनवाहनान् । (१३।१)

विमुक्तान् सम्प्रपश्यामि तस्माद् युद्धाद् अमानुषात् ॥ (१३।२)

नैतस्य कर्ता लोके ऽस्मिन् पुमान् विद्येत भारत । (१४।१)

यत्कृतं ते महाराज सह भ्रातृभिर् आहवे ॥ (१४।२)

एवम् उक्तस् तु कर्णेन राजा दुर्योधनस् तदा । (१५।१)

उवाचावाक्शिरा राजन् बाष्पगद्गदया गिरा ॥ (१५।२)