जनमेजय उवाच । (१।१)

प्राप्य राज्यं महातेजा धर्मराजो युधिष्ठिरः । (१।२)

यद् अन्यद् अकरोद् विप्र तन्मे वक्तुम् इहार्हसि ॥ (१।३)

भगवान् वा हृषीकेशस्त्रैलोक्यस्य परो गुरुः । (२।१)

ऋषे यद् अकरोद् वीरस्तच्च व्याख्यातुम् अर्हसि ॥ (२।२)

वैशंपायन उवाच । (३।१)

शृणु राजेन्द्र तत्त्वेन कीर्त्यमानं मयानघ । (३।२)

वासुदेवं पुरस्कृत्य यद् अकुर्वत पाण्डवाः ॥ (३।३)

प्राप्य राज्यं महातेजा धर्मराजो युधिष्ठिरः । (४।१)

चातुर्वर्ण्यं यथायोगं स्वे स्वे धर्मे न्यवेशयत् ॥ (४।२)

ब्राह्मणानां सहस्रं च स्नातकानां महात्मनाम् । (५।१)

सहस्रनिष्कम् एकैकं वाचयामास पाण्डवः ॥ (५।२)

तथानुजीविनो भृत्यान् संश्रितान् अतिथीन् अपि । (६।१)

कामैः संतर्पयामास कृपणांस्तर्ककान् अपि ॥ (६।२)

पुरोहिताय धौम्याय प्रादाद् अयुतशः स गाः । (७।१)

धनं सुवर्णं रजतं वासांसि विविधानि च ॥ (७।२)

कृपाय च महाराज गुरुवृत्तिम् अवर्तत । (८।१)

विदुराय च धर्मात्मा पूजां चक्रे यतव्रतः ॥ (८।२)

भक्षान्नपानैर् विविधैर् वासोभिः शयनासनैः । (९।१)

सर्वान् संतोषयामास संश्रितान् ददतां वरः ॥ (९।२)

लब्धप्रशमनं कृत्वा स राजा राजसत्तम । (१०।१)

युयुत्सोर् धार्तराष्ट्रस्य पूजां चक्रे महायशाः ॥ (१०।२)

धृतराष्ट्राय तद् राज्यं गान्धार्यै विदुराय च । (११।१)

निवेद्य स्वस्थवद् राजन्न् आस्ते राजा युधिष्ठिरः ॥ (११।२)

तथा सर्वं स नगरं प्रसाद्य जनमेजय । (१२।१)

वासुदेवं महात्मानम् अभ्यगच्छत् कृताञ्जलिः ॥ (१२।२)

ततो महति पर्यङ्के मणिकाञ्चनभूषिते । (१३।१)

ददर्श कृष्णम् आसीनं नीलं मेराविवाम्बुदम् ॥ (१३।२)

जाज्वल्यमानं वपुषा दिव्याभरणभूषितम् । (१४।१)

पीतकौशेयसंवीतं हेम्नीवोपहितं मणिम् ॥ (१४।२)

कौस्तुभेन उरःस्थेन मणिनाभिविराजितम् । (१५।१)

उद्यतेवोदयं शैलं सूर्येणाप्तकिरीटिनम् । (१५।२)

नौपम्यं विद्यते यस्य त्रिषु लोकेषु किंचन ॥ (१५।३)

सो ऽभिगम्य महात्मानं विष्णुं पुरुषविग्रहम् । (१६।१)

उवाच मधुराभाषः स्मितपूर्वम् इदं तदा ॥ (१६।२)

सुखेन ते निशा कच्चिद् व्युष्टा बुद्धिमतां वर । (१७।१)

कच्चिज्ज्ञानानि सर्वाणि प्रसन्नानि तवाच्युत ॥ (१७।२)

तव ह्याश्रित्य तां देवीं बुद्धिं बुद्धिमतां वर । (१८।१)

वयं राज्यम् अनुप्राप्ताः पृथिवी च वशे स्थिता ॥ (१८।२)

भवत्प्रसादाद् भगवंस्त्रिलोकगतिविक्रम । (१९।१)

जयः प्राप्तो यशश्चाग्र्यं न च धर्माच्च्युता वयम् ॥ (१९।२)

तं तथा भाषमाणं तु धर्मराजं युधिष्ठिरम् । (२०।१)

नोवाच भगवान् किंचिद् ध्यानम् एवान्वपद्यत ॥ (२०।२)