धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

अत्यद्भुतम् अहं मन्ये भीमसेनस्य विक्रमम् । (१।२)

यत् कर्णं योधयामास समरे लघुविक्रमम् ॥ (१।३)

त्रिदशान् अपि चोद्युक्तान् सर्वशस्त्रधरान् युधि । (२।१)

वारयेद् यो रणे कर्णः सयक्षासुरमानवान् ॥ (२।२)

स कथं पाण्डवं युद्धे भ्राजमानम् इव श्रिया । (३।१)

नातरत् संयुगे तात तन्ममाचक्ष्व संजय ॥ (३।२)

कथं च युद्धं भूयो ऽभूत् तयोः प्राणदुरोदरे । (४।१)

अत्र मन्ये समायत्तो जयो वाजय एव वा ॥ (४।२)

कर्णं प्राप्य रणे सूत मम पुत्रः सुयोधनः । (५।१)

जेतुम् उत्सहते पार्थान् सगोविन्दान् ससात्वतान् ॥ (५।२)

श्रुत्वा तु निर्जितं कर्णम् असकृद् भीमकर्मणा । (६।१)

भीमसेनेन समरे मोह आविशतीव माम् ॥ (६।२)

विनष्टान् कौरवान्मन्ये मम पुत्रस्य दुर्नयैः । (७।१)

न हि कर्णो महेष्वासान् पार्थाञ् ज्येष्यति संजय ॥ (७।२)

कृतवान् यानि युद्धानि कर्णः पाण्डुसुतैः सह । (८।१)

सर्वत्र पाण्डवाः कर्णम् अजयन्त रणाजिरे ॥ (८।२)

अजय्याः पाण्डवास्तात देवैर् अपि सवासवैः । (९।१)

न च तद् बुध्यते मन्दः पुत्रो दुर्योधनो मम ॥ (९।२)

धनं धनेश्वरस्येव हृत्वा पार्थस्य मे सुतः । (१०।१)

मधुप्रेप्सुर् इवाबुद्धिः प्रपातं नावबुध्यते ॥ (१०।२)

निकृत्या निकृतिप्रज्ञो राज्यं हृत्वा महात्मनाम् । (११।१)

जितान् इत्येव मन्वानः पाण्डवान् अवमन्यते ॥ (११।२)

पुत्रस्नेहाभिभूतेन मया चाप्यकृतात्मना । (१२।१)

धर्मे स्थिता महात्मानो निकृताः पाण्डुनन्दनाः ॥ (१२।२)

शमकामः सदा पार्थो दीर्घप्रेक्षी युधिष्ठिरः । (१३।१)

अशक्त इति मन्वानैः पुत्रैर् मम निराकृतः ॥ (१३।२)

तानि दुःखान्यनेकानि विप्रकारांश्च सर्वशः । (१४।१)

हृदि कृत्वा महाबाहुर् भीमो ऽयुध्यत सूतजम् ॥ (१४।२)

तस्मान्मे संजय ब्रूहि कर्णभीमौ यथा रणे । (१५।१)

अयुध्येतां युधि श्रेष्ठौ परस्परवधैषिणौ ॥ (१५।२)

संजय उवाच । (१६।१)

शृणु राजन् यथा वृत्तः संग्रामः कर्णभीमयोः । (१६।२)

परस्परवधप्रेप्स्वोर् वने कुञ्जरयोर् इव ॥ (१६।३)

राजन् वैकर्तनो भीमं क्रुद्धः क्रुद्धम् अरिंदमम् । (१७।१)

पराक्रान्तं पराक्रम्य विव्याध त्रिंशता शरैः ॥ (१७।२)

महावेगैः प्रसन्नाग्रैः शातकुम्भपरिष्कृतैः । (१८।१)

आहनद् भरतश्रेष्ठ भीमं वैकर्तनः शरैः ॥ (१८।२)

तस्यास्यतो धनुर् भीमश्चकर्त निशितैस्त्रिभिः । (१९।१)

रथनीडाच्च यन्तारं भल्लेनापातयत् क्षितौ ॥ (१९।२)

स काङ्क्षन् भीमसेनस्य वधं वैकर्तनो वृषः । (२०।१)

शक्तिं कनकवैडूर्यचित्रदण्डां परामृशत् ॥ (२०।२)

प्रगृह्य च महाशक्तिं कालशक्तिम् इवापराम् । (२१।१)

समुत्क्षिप्य च राधेयः संधाय च महाबलः । (२१।२)

चिक्षेप भीमसेनाय जीवितान्तकरीम् इव ॥ (२१।३)

शक्तिं विसृज्य राधेयः पुरंदर इवाशनिम् । (२२।१)

ननाद सुमहानादं बलवान् सूतनन्दनः । (२२।२)

तं च नादं ततः श्रुत्वा पुत्रास्ते हृषिताभवन् ॥ (२२।३)

तां कर्णभुजनिर्मुक्ताम् अर्कवैश्वानरप्रभाम् । (२३।१)

शक्तिं वियति चिछेद भीमः सप्तभिर् आशुगैः ॥ (२३।२)

छित्त्वा शक्तिं ततो भीमो निर्मुक्तोरगसंनिभाम् । (२४।१)

मार्गमाण इव प्राणान् सूतपुत्रस्य मारिष ॥ (२४।२)

प्राहिणोन्नव संरब्धः शरान् बर्हिणवाससः । (२५।१)

स्वर्णपुङ्खाञ् शिलाधौतान् यमदण्डोपमान्मृधे ॥ (२५।२)

कर्णो ऽप्यन्यद् धनुर् गृह्य हेमपृष्ठं दुरासदम् । (२६।१)

विकृष्य च महातेजा व्यसृजत् सायकान्नव ॥ (२६।२)

तान् पाण्डुपुत्रश्चिछेद नवभिर् नतपर्वभिः । (२७।१)

वसुषेणेन निर्मुक्तान्नव राजन्महाशरान् । (२७।२)

छित्त्वा भीमो महाराज नादं सिंह इवानदत् ॥ (२७।३)

तौ वृषाविव नर्दन्तौ बलिनौ वाशितान्तरे । (२८।१)

शार्दूलाविव चान्योन्यम् अत्यर्थं च ह्यगर्जताम् ॥ (२८।२)

अन्योन्यं प्रजिहीर्षन्ताव् अन्योन्यस्यान्तरैषिणौ । (२९।१)

अन्योन्यम् अभिवीक्षन्तौ गोष्ठेष्विव महर्षभौ ॥ (२९।२)

महागजाविवासाद्य विषाणाग्रैः परस्परम् । (३०।१)

शरैः पूर्णायतोत्सृष्टैर् अन्योन्यम् अभिजघ्नतुः ॥ (३०।२)

निर्दहन्तौ महाराज शरवृष्ट्या परस्परम् । (३१।१)

अन्योन्यम् अभिवीक्षन्तौ कोपाद् विवृतलोचनौ ॥ (३१।२)

प्रहसन्तौ तथान्योन्यं भर्त्सयन्तौ मुहुर् मुहुः । (३२।१)

शङ्खशब्दं च कुर्वाणौ युयुधाते परस्परम् ॥ (३२।२)

तस्य भीमः पुनश्चापं मुष्टौ चिछेद मारिष । (३३।१)

शङ्खवर्णाश्च तान् अश्वान् बाणैर् निन्ये यमक्षयम् ॥ (३३।२)

तथा कृच्छ्रगतं दृष्ट्वा कर्णं दुर्योधनो नृपः । (३४।१)

वेपमान इव क्रोधाद् व्यादिदेशाथ दुर्जयम् ॥ (३४।२)

गच्छ दुर्जय राधेयं पुरा ग्रसति पाण्डवः । (३५।१)

जहि तूबरकं क्षिप्रं कर्णस्य बलम् आदधत् ॥ (३५।२)

एवम् उक्तस्तथेत्युक्त्वा तव पुत्रस्तवात्मजम् । (३६।१)

अभ्यद्रवद् भीमसेनं व्यासक्तं विकिरञ् शरान् ॥ (३६।२)

स भीमं नवभिर् बाणैर् अश्वान् अष्टभिर् अर्दयत् । (३७।१)

षड्भिः सूतं त्रिभिः केतुं पुनस् तं चापि सप्तभिः ॥ (३७।२)

भीमसेनो ऽपि संक्रुद्धः साश्वयन्तारम् आशुगैः । (३८।१)

दुर्जयं भिन्नमर्माणम् अनयद् यमसादनम् ॥ (३८।२)

स्वलंकृतं क्षितौ क्षुण्णं चेष्टमानं यथोरगम् । (३९।१)

रुदन्न् आर्तस्तव सुतं कर्णश्चक्रे प्रदक्षिणम् ॥ (३९।२)

स तु तं विरथं कृत्वा स्मयन्न् अत्यन्तवैरिणम् । (४०।१)

समाचिनोद् बाणगणैः शतघ्नीम् इव शङ्कुभिः ॥ (४०।२)

तथाप्यतिरथः कर्णो भिद्यमानः स्म सायकैः । (४१।१)

न जहौ समरे भीमं क्रुद्धरूपं परंतपः ॥ (४१।२)