सोमक उवाच । (१।१)

ब्रह्मन् यद् यद् यथा कार्यं तत् तत् कुरु तथा तथा । (१।२)

पुत्रकामतया सर्वं करिष्यामि वचस् तव ॥ (१।३)

लोमश उवाच । (२।१)

ततः स याजयामास सोमकं तेन जन्तुना । (२।२)

मातरस् तु बलात् पुत्रम् अपाकर्षुः कृपान्विताः ॥ (२।३)

हा हताः स्मेति वाशन्त्यस् तीव्रशोकसमन्विताः । (३।१)

तं मातरः प्रत्यकर्षन् गृहीत्वा दक्षिणे करे । (३।२)

सव्ये पाणौ गृहीत्वा तु याजको ऽपि स्म कर्षति ॥ (३।३)

कुररीणाम् इवार्तानाम् अपाकृष्य तु तं सुतम् । (४।१)

विशस्य चैनं विधिना वपाम् अस्य जुहाव सः ॥ (४।२)

वपायां हूयमानायां गन्धम् आघ्राय मातरः । (५।१)

आर्ता निपेतुः सहसा पृथिव्यां कुरुनन्दन । (५।२)

सर्वाश् च गर्भान् अलभंस्ततस् ताः पार्थिवाङ्गनाः ॥ (५।३)

ततो दशसु मासेषु सोमकस्य विशां पते । (६।१)

जज्ञे पुत्रशतं पूर्णं तासु सर्वासु भारत ॥ (६।२)

जन्तुर् ज्येष्ठः समभवज्जनित्र्याम् एव भारत । (७।१)

स तासाम् इष्ट एवासीन् न तथान्ये निजाः सुताः ॥ (७।२)

तच्च लक्षणम् अस्यासीत् सौवर्णं पार्श्व उत्तरे । (८।१)

तस्मिन् पुत्रशते चाग्र्यः स बभूव गुणैर् युतः ॥ (८।२)

ततः स लोकम् अगमत् सोमकस्य गुरुः परम् । (९।१)

अथ काले व्यतीते तु सोमको ऽप्य् अगमत् परम् ॥ (९।२)

अथ तं नरके घोरे पच्यमानं ददर्श सः । (१०।१)

तम् अपृच्छत् किमर्थं त्वं नरके पच्यसे द्विज ॥ (१०।२)

तम् अब्रवीद् गुरुः सो ऽथ पच्यमानो ऽग्निना भृशम् । (११।१)

त्वं मया याजितो राजंस् तस्येदं कर्मणः फलम् ॥ (११।२)

एतच्छ्रुत्वा स राजर्षिर् धर्मराजानम् अब्रवीत् । (१२।१)

अहम् अत्र प्रवेक्ष्यामि मुच्यतां मम याजकः । (१२।२)

मत्कृते हि महाभागः पच्यते नरकाग्निना ॥ (१२।३)

धर्म उवाच । (१३।१)

नान्यः कर्तुः फलं राजन्न् उपभुङ्क्ते कदाचन । (१३।२)

इमानि तव दृश्यन्ते फलानि ददतां वर ॥ (१३।३)

सोमक उवाच । (१४।१)

पुण्यान् न कामये लोकान् ऋते ऽहं ब्रह्मवादिनम् । (१४।२)

इच्छाम्यहम् अनेनैव सह वस्तुं सुरालये ॥ (१४।३)

नरके वा धर्मराज कर्मणास्य समो ह्यहम् । (१५।१)

पुण्यापुण्यफलं देव समम् अस्त्वावयोर् इदम् ॥ (१५।२)

धर्म उवाच । (१६।१)

यद्येवम् ईप्सितं राजन् भुङ्क्ष्वास्य सहितः फलम् । (१६।२)

तुल्यकालं सहानेन पश्चात् प्राप्स्यसि सद्गतिम् ॥ (१६।३)

लोमश उवाच । (१७।१)

स चकार तथा सर्वं राजा राजीवलोचनः । (१७।२)

पुनश् च लेभे लोकान् स्वान् कर्मणा निर्जिताञ्शुभान् । (१७।३)

सह तेनैव विप्रेण गुरुणा स गुरुप्रियः ॥ (१७।४)

एष तस्याश्रमः पुण्यो य एषो ऽग्रे विराजते । (१८।१)

क्षान्त उष्यात्र षड्रात्रं प्राप्नोति सुगतिं नरः ॥ (१८।२)

एतस्मिन्न् अपि राजेन्द्र वत्स्यामो विगतज्वराः । (१९।१)

षड्रात्रं नियतात्मानः सज्जीभव कुरूद्वह ॥ (१९।२)