सात्यकिर् उवाच । (१।१)

न राम कालः परिदेवनाय यद् उत्तरं तत्र तद् एव सर्वे । (१।२)

समाचरामो ह्यनतीतकालं युधिष्ठिरो यद्यपि नाह किंचित् ॥ (१।३)

ये नाथवन्तो हि भवन्ति लोके ते नात्मना कर्म समारभन्ते । (२।१)

तेषां तु कार्येषु भवन्ति नाथाः शैब्यादयो राम यथा ययातेः ॥ (२।२)

येषां तथा राम समारभन्ते कार्याणि नाथाः स्वमतेन लोके । (३।१)

ते नाथवन्तः पुरुषप्रवीरा नानाथवत् कृच्छ्रम् अवाप्नुवन्ति ॥ (३।२)

कस्माद् अयं रामजनार्दनौ च प्रद्युम्नसाम्बौ च मया समेतौ । (४।१)

वसत्यरण्ये सह सोदरीयैस्त्रैलोक्यनाथान् अधिगम्य नाथान् ॥ (४।२)

निर्यातु साध्वद्य दशार्हसेना प्रभूतनानायुधचित्रवर्मा । (५।१)

यमक्षयं गच्छतु धार्तराष्ट्रः सबान्धवो वृष्णिबलाभिभूतः ॥ (५।२)

त्वं ह्येव कोपात् पृथिवीम् अपीमां संवेष्टयेस् तिष्ठतु शार्ङ्गधन्वा । (६।१)

स धार्तराष्ट्रं जहि सानुबन्धं वृत्रं यथा देवपतिर् महेन्द्रः ॥ (६।२)

भ्राता च मे यश्च सखा गुरुश्च जनार्दनस्यात्मसमश् च पार्थः । (७।१)

यदर्थम् अभ्युद्यतम् उत्तमं तत् करोति कर्माग्र्यम् अपारणीयम् ॥ (७।२)

तस्यास्त्रवर्षाण्यहम् उत्तमास्त्रैर् विहत्य सर्वाणि रणे ऽभिभूय । (८।१)

कायाच्छिरः सर्पविषाग्निकल्पैः शरोत्तमैर् उन्मथितास्मि राम ॥ (८।२)

खड्गेन चाहं निशितेन संख्ये कायाच्छिरस् तस्य बलात् प्रमथ्य । (९।१)

ततो ऽस्य सर्वान् अनुगान् हनिष्ये दुर्योधनं चापि कुरूंश् च सर्वान् ॥ (९।२)

आत्तायुधं माम् इह रौहिणेय पश्यन्तु भौमा युधि जातहर्षाः । (१०।१)

निघ्नन्तम् एकं कुरुयोधमुख्यान् काले महाकक्षम् इवान्तकाग्निः ॥ (१०।२)

प्रद्युम्नमुक्तान् निशितान् न शक्ताः सोढुं कृपद्रोणविकर्णकर्णाः । (११।१)

जानामि वीर्यं च तवात्मजस्य कार्ष्णिर् भवत्येष यथा रणस्थः ॥ (११।२)

साम्बः ससूतं सरथं भुजाभ्यां दुःशासनं शास्तु बलात् प्रमथ्य । (१२।१)

न विद्यते जाम्बवतीसुतस्य रणे ऽविषह्यं हि रणोत्कटस्य ॥ (१२।२)

एतेन बालेन हि शम्बरस्य दैत्यस्य सैन्यं सहसा प्रणुन्नम् । (१३।१)

वृत्तोरुर् अत्यायतपीनबाहुर् एतेन संख्ये निहतो ऽश्वचक्रः । (१३।२)

को नाम साम्बस्य रणे मनुष्यो गत्वान्तरं वै भुजयोर् धरेत ॥ (१३।३)

यथा प्रविश्यान्तरम् अन्तकस्य काले मनुष्यो न विनिष्क्रमेत । (१४।१)

तथा प्रविश्यान्तरम् अस्य संख्ये को नाम जीवन् पुनर् आव्रजेत ॥ (१४।२)

द्रोणं च भीष्मं च महारथौ तौ सुतैर् वृतं चाप्यथ सोमदत्तम् । (१५।१)

सर्वाणि सैन्यानि च वासुदेवः प्रधक्ष्यते सायकवह्निजालैः ॥ (१५।२)

किं नाम लोकेष्वविषह्यम् अस्ति कृष्णस्य सर्वेषु सदैवतेषु । (१६।१)

आत्तायुधस्योत्तमबाणपाणेश् चक्रायुधस्याप्रतिमस्य युद्धे ॥ (१६।२)

ततो ऽनिरुद्धो ऽप्यसिचर्मपाणिर् महीम् इमां धार्तराष्ट्रैर् विसंज्ञैः । (१७।१)

हृतोत्तमाङ्गैर् निहतैः करोतु कीर्णां कुशैर् वेदिम् इवाध्वरेषु ॥ (१७।२)

गदोल्मुकौ बाहुकभानुनीथाः शूरश् च संख्ये निशठः कुमारः । (१८।१)

रणोत्कटौ सारणचारुदेष्णौ कुलोचितं विप्रथयन्तु कर्म ॥ (१८।२)

सवृष्णिभोजान्धकयोधमुख्या समागता क्षत्रियशूरसेना । (१९।१)

हत्वा रणे तान् धृतराष्ट्रपुत्रांल्लोके यशः स्फीतम् उपाकरोतु ॥ (१९।२)

ततो ऽभिमन्युः पृथिवीं प्रशास्तु यावद् व्रतं धर्मभृतां वरिष्ठः । (२०।१)

युधिष्ठिरः पारयते महात्मा द्यूते यथोक्तं कुरुसत्तमेन ॥ (२०।२)

अस्मत्प्रमुक्तैर् विशिखैर् जितारिस् ततो महीं भोक्ष्यति धर्मराजः । (२१।१)

निर्धार्तराष्ट्रां हतसूतपुत्राम् एतद्धि नः कृत्यतमं यशस्यम् ॥ (२१।२)

वासुदेव उवाच । (२२।१)

असंशयं माधव सत्यम् एतद् गृह्णीम ते वाक्यम् अदीनसत्त्व । (२२।२)

स्वाभ्यां भुजाभ्याम् अजितां तु भूमिं नेच्छेत् कुरूणाम् ऋषभः कथंचित् ॥ (२२।३)

न ह्येष कामान्न भयान्न लोभाद् युधिष्ठिरो जातु जह्यात् स्वधर्मम् । (२३।१)

भीमार्जुनौ चातिरथौ यमौ वा तथैव कृष्णा द्रुपदात्मजेयम् ॥ (२३।२)

उभौ हि युद्धे ऽप्रतिमौ पृथिव्यां वृकोदरश् चैव धनंजयश् च । (२४।१)

कस्मान् न कृत्स्नां पृथिवीं प्रशासेन्माद्रीसुताभ्यां च पुरस्कृतो ऽयम् ॥ (२४।२)

यदा तु पाञ्चालपतिर् महात्मा सकेकयश् चेदिपतिर् वयं च । (२५।१)

योत्स्याम विक्रम्य परांस् तदा वै सुयोधनस् त्यक्ष्यति जीवलोकम् ॥ (२५।२)

युधिष्ठिर उवाच । (२६।१)

नैतच्चित्रं माधव यद् ब्रवीषि सत्यं तु मे रक्ष्यतमं न राज्यम् । (२६।२)

कृष्णस् तु मां वेद यथावद् एकः कृष्णं च वेदाहम् अथो यथावत् ॥ (२६।३)

यदैव कालं पुरुषप्रवीरो वेत्स्यत्ययं माधव विक्रमस्य । (२७।१)

तदा रणे त्वं च शिनिप्रवीर सुयोधनं जेष्यसि केशवश् च ॥ (२७।२)

प्रतिप्रयान्त्वद्य दशार्हवीरा दृढो ऽस्मि नाथैर् नरलोकनाथैः । (२८।१)

धर्मे ऽप्रमादं कुरुताप्रमेया द्रष्टास्मि भूयः सुखिनः समेतान् ॥ (२८।२)

वैशम्पायन उवाच । (२९।१)

ते ऽन्योन्यम् आमन्त्र्य तथाभिवाद्य वृद्धान् परिष्वज्य शिशूंश् च सर्वान् । (२९।२)

यदुप्रवीराः स्वगृहाणि जग्मू राजापि तीर्थान्यनुसंचचार ॥ (२९।३)

विसृज्य कृष्णं त्वथ धर्मराजो विदर्भराजोपचितां सुतीर्थाम् । (३०।१)

सुतेन सोमेन विमिश्रितोदां ततः पयोष्णीं प्रति स ह्युवास ॥ (३०।२)