युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

भ्रातरः पितरः पुत्रा ज्ञातयः सुहृदस्तथा । (१।२)

अर्थहेतोर् हताः क्रूरैर् अस्माभिः पापबुद्धिभिः ॥ (१।३)

येयम् अर्थोद्भवा तृष्णा कथम् एतां पितामह । (२।१)

निवर्तयेम पापं हि तृष्णया कारिता वयम् ॥ (२।२)

भीष्म उवाच । (३।१)

अत्राप्युदाहरन्तीमम् इतिहासं पुरातनम् । (३।२)

गीतं विदेहराजेन माण्डव्यायानुपृच्छते ॥ (३।३)

सुसुखं बत जीवामि यस्य मे नास्ति किंचन । (४।१)

मिथिलायां प्रदीप्तायां न मे दह्यति किंचन ॥ (४।२)

अर्थाः खलु समृद्धा हि बाढं दुःखं विजानताम् । (५।१)

असमृद्धास्त्वपि सदा मोहयन्त्यविचक्षणान् ॥ (५।२)

यच्च कामसुखं लोके यच्च दिव्यं महत् सुखम् । (६।१)

तृष्णाक्षयसुखस्यैते नार्हतः षोडशीं कलाम् ॥ (६।२)

यथैव शृङ्गं गोः काले वर्धमानस्य वर्धते । (७।१)

तथैव तृष्णा वित्तेन वर्धमानेन वर्धते ॥ (७।२)

किंचिद् एव ममत्वेन यदा भवति कल्पितम् । (८।१)

तद् एव परितापाय नाशे सम्पद्यते पुनः ॥ (८।२)

न कामान् अनुरुध्येत दुःखं कामेषु वै रतिः । (९।१)

प्राप्यार्थम् उपयुञ्जीत धर्मे कामं विवर्जयेत् ॥ (९।२)

विद्वान् सर्वेषु भूतेषु व्याघ्रमांसोपमो भवेत् । (१०।१)

कृतकृत्यो विशुद्धात्मा सर्वं त्यजति वै सह ॥ (१०।२)

उभे सत्यानृते त्यक्त्वा शोकानन्दौ प्रियाप्रिये । (११।१)

भयाभये च संत्यज्य संप्रशान्तो निरामयः ॥ (११।२)

या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर् या न जीर्यति जीर्यतः । (१२।१)

यो ऽसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम् ॥ (१२।२)

चारित्रम् आत्मनः पश्यंश्चन्द्रशुद्धम् अनामयम् । (१३।१)

धर्मात्मा लभते कीर्तिं प्रेत्य चेह यथासुखम् ॥ (१३।२)

राज्ञस्तद् वचनं श्रुत्वा प्रीतिमान् अभवद् द्विजः । (१४।१)

पूजयित्वा च तद् वाक्यं माण्डव्यो मोक्षम् आश्रितः ॥ (१४।२)