वैशंपायन उवाच । (१।१)

एतस्मिन्न् एव काले तु भीमसेनो ऽपि वीर्यवान् । (१।२)

धर्मराजम् अनुज्ञाप्य ययौ प्राचीं दिशं प्रति ॥ (१।३)

महता बलचक्रेण परराष्ट्रावमर्दिना । (२।१)

वृतो भरतशार्दूलो द्विषच्छोकविवर्धनः ॥ (२।२)

स गत्वा राजशार्दूलः पाञ्चालानां पुरं महत् । (३।१)

पाञ्चालान् विविधोपायैः सान्त्वयामास पाण्डवः ॥ (३।२)

ततः स गण्डकीं शूरो विदेहांश्च नरर्षभः । (४।१)

विजित्याल्पेन कालेन दशार्णान् अगमत् प्रभुः ॥ (४।२)

तत्र दाशार्णको राजा सुधर्मा लोमहर्षणम् । (५।१)

कृतवान् कर्म भीमेन महद् युद्धं निरायुधम् ॥ (५।२)

भीमसेनस्तु तद् दृष्ट्वा तस्य कर्म परंतपः । (६।१)

अधिसेनापतिं चक्रे सुधर्माणं महाबलम् ॥ (६।२)

ततः प्राचीं दिशं भीमो ययौ भीमपराक्रमः । (७।१)

सैन्येन महता राजन् कम्पयन्न् इव मेदिनीम् ॥ (७।२)

सो ऽश्वमेधेश्वरं राजन् रोचमानं सहानुजम् । (८।१)

जिगाय समरे वीरो बलेन बलिनां वरः ॥ (८।२)

स तं निर्जित्य कौन्तेयो नातितीव्रेण कर्मणा । (९।१)

पूर्वदेशं महावीर्यो विजिग्ये कुरुनन्दनः ॥ (९।२)

ततो दक्षिणम् आगम्य पुलिन्दनगरं महत् । (१०।१)

सुकुमारं वशे चक्रे सुमित्रं च नराधिपम् ॥ (१०।२)

ततस्तु धर्मराजस्य शासनाद् भरतर्षभः । (११।१)

शिशुपालं महावीर्यम् अभ्ययाज्जनमेजय ॥ (११।२)

चेदिराजो ऽपि तच्छ्रुत्वा पाण्डवस्य चिकीर्षितम् । (१२।१)

उपनिष्क्रम्य नगरात् प्रत्यगृह्णात् परंतपः ॥ (१२।२)

तौ समेत्य महाराज कुरुचेदिवृषौ तदा । (१३।१)

उभयोर् आत्मकुलयोः कौशल्यं पर्यपृच्छताम् ॥ (१३।२)

ततो निवेद्य तद् राष्ट्रं चेदिराजो विशां पते । (१४।१)

उवाच भीमं प्रहसन् किम् इदं कुरुषे ऽनघ ॥ (१४।२)

तस्य भीमस्तदाचख्यौ धर्मराजचिकीर्षितम् । (१५।१)

स च तत् प्रतिगृह्यैव तथा चक्रे नराधिपः ॥ (१५।२)

ततो भीमस्तत्र राजन्न् उषित्वा त्रिदशाः क्षपाः । (१६।१)

सत्कृतः शिशुपालेन ययौ सबलवाहनः ॥ (१६।२)