संजय उवाच । (१।१)

द्रौणिर् युधिष्ठिरं दृष्ट्वा शैनेयेनाभिरक्षितम् । (१।२)

द्रौपदेयैस् तथा शूरैर् अभ्यवर्तत हृष्टवत् ॥ (१।३)

किरन्न् इषुगणान् घोरान् स्वर्णपुङ्खाञ् शिलाशितान् । (२।१)

दर्शयन् विविधान् मार्गाञ् शिक्षार्थं लघुहस्तवत् ॥ (२।२)

ततः खं पूरयामास शरैर् दिव्यास्त्रमन्त्रितैः । (३।१)

युधिष्ठिरं च समरे पर्यवारयद् अस्त्रवित् ॥ (३।२)

द्रौणायनिशरच्छन्नं न प्राज्ञायत किंचन । (४।१)

बाणभूतम् अभूत् सर्वम् आयोधनशिरो हि तत् ॥ (४।२)

बाणजालं दिविष्ठं तत् स्वर्णजालविभूषितम् । (५।१)

शुशुभे भरतश्रेष्ठ वितानम् इव विष्ठितम् ॥ (५।२)

तेन छन्ने रणे राजन् बाणजालेन भास्वता । (६।१)

अभ्रच्छायेव संजज्ञे बाणरुद्धे नभस्तले ॥ (६।२)

तत्राश्चर्यम् अपश्याम बाणभूते तथाविधे । (७।१)

न स्म संपतते भूमौ दृष्ट्वा द्रौणेः पराक्रमम् ॥ (७।२)

लाघवं द्रोणपुत्रस्य दृष्ट्वा तत्र महारथाः । (८।१)

व्यस्मयन्त महाराज न चैनं प्रतिवीक्षितुम् । (८।२)

शेकुस् ते सर्वराजानस् तपन्तम् इव भास्करम् ॥ (८।३)

सात्यकिर् यतमानस् तु धर्मराजश् च पाण्डवः । (९।१)

तथेतराणि सैन्यानि न स्म चक्रुः पराक्रमम् ॥ (९।२)

वध्यमाने ततः सैन्ये द्रौपदेया महारथाः । (१०।१)

सात्यकिर् धर्मराजश् च पाञ्चालाश् चापि संगताः । (१०।२)

त्यक्त्वा मृत्युभयं घोरं द्रौणायनिम् उपाद्रवन् ॥ (१०।३)

सात्यकिः पञ्चविंशत्या द्रौणिं विद्ध्वा शिलामुखैः । (११।१)

पुनर् विव्याध नाराचैः सप्तभिः स्वर्णभूषितैः ॥ (११।२)

युधिष्ठिरस् त्रिसप्तत्या प्रतिविन्ध्यश् च सप्तभिः । (१२।१)

श्रुतकर्मा त्रिभिर् बाणैः श्रुतकीर्तिस् तु सप्तभिः ॥ (१२।२)

सुतसोमश् च नवभिः शतानीकश् च सप्तभिः । (१३।१)

अन्ये च बहवः शूरा विव्यधुस् तं समन्ततः ॥ (१३।२)

सो ऽतिक्रुद्धस् ततो राजन्न् आशीविष इव श्वसन् । (१४।१)

सात्यकिं पञ्चविंशत्या प्राविध्यत शिलाशितैः ॥ (१४।२)

श्रुतकीर्तिं च नवभिः सुतसोमं च पञ्चभिः । (१५।१)

अष्टभिः श्रुतकर्माणं प्रतिविन्ध्यं त्रिभिः शरैः । (१५।२)

शतानीकं च नवभिर् धर्मपुत्रं च सप्तभिः ॥ (१५।३)

अथेतरांस् ततः शूरान् द्वाभ्यां द्वाभ्याम् अताडयत् । (१६।१)

श्रुतकीर्तेस् तथा चापं चिछेद निशितैः शरैः ॥ (१६।२)

अथान्यद् धनुर् आदाय श्रुतकीर्तिर् महारथः । (१७।१)

द्रौणायनिं त्रिभिर् विद्ध्वा विव्याधान्यैः शितैः शरैः ॥ (१७।२)

ततो द्रौणिर् महाराज शरवर्षेण भारत । (१८।१)

छादयामास तत् सैन्यं समन्ताच् च शरैर् नृपान् ॥ (१८।२)

ततः पुनर् अमेयात्मा धर्मराजस्य कार्मुकम् । (१९।१)

द्रौणिश् चिछेद विहसन् विव्याध च शरैस् त्रिभिः ॥ (१९।२)

ततो धर्मसुतो राजन् प्रगृह्यान्यन् महद् धनुः । (२०।१)

द्रौणिं विव्याध सप्तत्या बाह्वोर् उरसि चार्दयत् ॥ (२०।२)

सात्यकिस् तु ततः क्रुद्धो द्रौणेः प्रहरतो रणे । (२१।१)

अर्धचन्द्रेण तीक्ष्णेन धनुश् छित्त्वानदद् भृशम् ॥ (२१।२)

छिन्नधन्वा ततो द्रौणिः शक्त्या शक्तिमतां वरः । (२२।१)

सारथिं पातयामास शैनेयस्य रथाद् द्रुतम् ॥ (२२।२)

अथान्यद् धनुर् आदाय द्रोणपुत्रः प्रतापवान् । (२३।१)

शैनेयं शरवर्षेण छादयामास भारत ॥ (२३।२)

तस्याश्वाः प्रद्रुताः संख्ये पतिते रथसारथौ । (२४।१)

तत्र तत्रैव धावन्तः समदृश्यन्त भारत ॥ (२४।२)

युधिष्ठिरपुरोगास् ते द्रौणिं शस्त्रभृतां वरम् । (२५।१)

अभ्यवर्षन्त वेगेन विसृजन्तः शिताञ् शरान् ॥ (२५।२)

आगच्छमानांस् तान् दृष्ट्वा रौद्ररूपान् परंतपः । (२६।१)

प्रहसन् प्रतिजग्राह द्रोणपुत्रो महारणे ॥ (२६।२)

ततः शरशतज्वालः सेनाकक्षं महारथः । (२७।१)

द्रौणिर् ददाह समरे कक्षम् अग्निर् यथा वने ॥ (२७।२)

तद् बलं पाण्डुपुत्रस्य द्रोणपुत्रप्रतापितम् । (२८।१)

चुक्षुभे भरतश्रेष्ठ तिमिनेव नदीमुखम् ॥ (२८।२)

दृष्ट्वा ते च महाराज द्रोणपुत्रपराक्रमम् । (२९।१)

निहतान् मेनिरे सर्वान् पाण्डून् द्रोणसुतेन वै ॥ (२९।२)

युधिष्ठिरस् तु त्वरितो द्रौणिं श्लिष्य महारथम् । (३०।१)

अब्रवीद् द्रोणपुत्रं तु रोषामर्षसमन्वितः ॥ (३०।२)

नैव नाम तव प्रीतिर् नैव नाम कृतज्ञता । (३१।१)

यतस् त्वं पुरुषव्याघ्र माम् एवाद्य जिघांससि ॥ (३१।२)

ब्राह्मणेन तपः कार्यं दानम् अध्ययनं तथा । (३२।१)

क्षत्रियेण धनुर् नाम्यं स भवान् ब्राह्मणब्रुवः ॥ (३२।२)

मिषतस् ते महाबाहो जेष्यामि युधि कौरवान् । (३३।१)

कुरुष्व समरे कर्म ब्रह्मबन्धुर् असि ध्रुवम् ॥ (३३।२)

एवम् उक्तो महाराज द्रोणपुत्रः स्मयन्न् इव । (३४।१)

युक्तत्वं तच् च संचिन्त्य नोत्तरं किंचिद् अब्रवीत् ॥ (३४।२)

अनुक्त्वा च ततः किंचिच्छरवर्षेण पाण्डवम् । (३५।१)

छादयामास समरे क्रुद्धो ऽन्तक इव प्रजाः ॥ (३५।२)

संछाद्यमानस् तु तदा द्रोणपुत्रेण मारिष । (३६।१)

पार्थो ऽपयातः शीघ्रं वै विहाय महतीं चमूम् ॥ (३६।२)

अपयाते ततस् तस्मिन् धर्मपुत्रे युधिष्ठिरे । (३७।१)

द्रोणपुत्रः स्थितो राजन् प्रत्यादेशान् महात्मनः ॥ (३७।२)

ततो युधिष्ठिरो राजा त्यक्त्वा द्रौणिं महाहवे । (३८।१)

प्रययौ तावकं सैन्यं युक्तः क्रूराय कर्मणे ॥ (३८।२)