वासुदेव उवाच । (१।१)

एवं स पुरुषव्याघ्र शाल्वो राज्ञां महारिपुः । (१।२)

युध्यमानो मया संख्ये वियद् अभ्यागमत् पुनः ॥ (१।३)

ततः शतघ्नीश् च महागदाश् च दीप्तांश् च शूलान् मुसलान् असींश् च । (२।१)

चिक्षेप रोषान्मयि मन्दबुद्धिः शाल्वो महाराज जयाभिकाङ्क्षी ॥ (२।२)

तान् आशुगैर् आपततो ऽहम् आशु निवार्य तूर्णं खगमान् ख एव । (३।१)

द्विधा त्रिधा चाछिनमाशु मुक्तैस् ततो ऽन्तरिक्षे निनदो बभूव ॥ (३।२)

ततः शतसहस्रेण शराणां नतपर्वणाम् । (४।१)

दारुकं वाजिनश् चैव रथं च समवाकिरत् ॥ (४।२)

ततो माम् अब्रवीद् वीर दारुको विह्वलन्निव । (५।१)

स्थातव्यम् इति तिष्ठामि शाल्वबाणप्रपीडितः ॥ (५।२)

इति तस्य निशम्याहं सारथेः करुणं वचः । (६।१)

अवेक्षमाणो यन्तारम् अपश्यं शरपीडितम् ॥ (६।२)

न तस्योरसि नो मूर्ध्नि न काये न भुजद्वये । (७।१)

अन्तरं पाण्डवश्रेष्ठ पश्यामि नहतं शरैः ॥ (७।२)

स तु बाणवरोत्पीडाद् विस्रवत्यसृग् उल्बणम् । (८।१)

अभिवृष्टो यथा मेघैर् गिरिर् गैरिकधातुमान् ॥ (८।२)

अभीषुहस्तं तं दृष्ट्वा सीदन्तं सारथिं रणे । (९।१)

अस्तम्भयं महाबाहो शाल्वबाणप्रपीडितम् ॥ (९।२)

अथ मां पुरुषः कश्चिद् द्वारकानिलयो ऽब्रवीत् । (१०।१)

त्वरितो रथम् अभ्येत्य सौहृदाद् इव भारत ॥ (१०।२)

आहुकस्य वचो वीर तस्यैव परिचारकः । (११।१)

विषण्णः सन्नकण्ठो वै तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ (११।२)

द्वारकाधिपतिर् वीर आह त्वाम् आहुको वचः । (१२।१)

केशवेह विजानीष्व यत् त्वां पितृसखो ऽब्रवीत् ॥ (१२।२)

उपयात्वाद्य शाल्वेन द्वारकां वृष्णिनन्दन । (१३।१)

विषक्ते त्वयि दुर्धर्ष हतः शूरसुतो बलात् ॥ (१३।२)

तद् अलं साधु युद्धेन निवर्तस्व जनार्दन । (१४।१)

द्वारकाम् एव रक्षस्व कार्यम् एतन् महत् तव ॥ (१४।२)

इत्य् अहं तस्य वचनं श्रुत्वा परमदुर्मनाः । (१५।१)

निश्चयं नाधिगच्छामि कर्तव्यस्येतरस्य वा ॥ (१५।२)

सात्यकिं बलदेवं च प्रद्युम्नं च महारथम् । (१६।१)

जगर्हे मनसा वीर तच्छ्रुत्वा विप्रियं वचः ॥ (१६।२)

अहं हि द्वारकायाश् च पितुश् च कुरुनन्दन । (१७।१)

तेषु रक्षां समाधाय प्रयातः सौभपातने ॥ (१७।२)

बलदेवो महाबाहुः कच्चिज्जीवति शत्रुहा । (१८।१)

सात्यकी रौक्मिणेयश् च चारुदेष्णश् च वीर्यवान् । (१८।२)

साम्बप्रभृतयश् चैवेत्यहम् आसं सुदुर्मनाः ॥ (१८।३)

एतेषु हि नरव्याघ्र जीवत्सु न कथंचन । (१९।१)

शक्यः शूरसुतो हन्तुम् अपि वज्रभृता स्वयम् ॥ (१९।२)

हतः शूरसुतो व्यक्तं व्यक्तं ते च परासवः । (२०।१)

बलदेवमुखाः सर्वे इति मे निश्चिता मतिः ॥ (२०।२)

सो ऽहं सर्वविनाशं तं चिन्तयानो मुहुर् मुहुः । (२१।१)

सुविह्वलो महाराज पुनः शाल्वम् अयोधयम् ॥ (२१।२)

ततो ऽपश्यं महाराज प्रपतन्तम् अहं तदा । (२२।१)

सौभाच्छूरसुतं वीर ततो मां मोह आविशत् ॥ (२२।२)

तस्य रूपं प्रपततः पितुर् मम नराधिप । (२३।१)

ययातेः क्षीणपुण्यस्य स्वर्गाद् इव महीतलम् ॥ (२३।२)

विशीर्णगलितोष्णीषः प्रकीर्णाम्बरमूर्धजः । (२४।१)

प्रपतन् दृश्यते ह स्म क्षीणपुण्य इव ग्रहः ॥ (२४।२)

ततः शार्ङ्गं धनुःश्रेष्ठं करात् प्रपतितं मम । (२५।१)

मोहात् सन्नश् च कौन्तेय रथोपस्थ उपाविशम् ॥ (२५।२)

ततो हाहाकृतं सर्वं सैन्यं मे गतचेतनम् । (२६।१)

मां दृष्ट्वा रथनीडस्थं गतासुम् इव भारत ॥ (२६।२)

प्रसार्य बाहू पततः प्रसार्य चरणावपि । (२७।१)

रूपं पितुर् अपश्यं तच्छकुनेः पततो यथा ॥ (२७।२)

तं पतन्तं महाबाहो शूलपट्टिशपाणयः । (२८।१)

अभिघ्नन्तो भृशं वीरा मम चेतो व्यकम्पयन् ॥ (२८।२)

ततो मुहूर्तात् प्रतिलभ्य संज्ञाम् अहं तदा वीर महाविमर्दे । (२९।१)

न तत्र सौभं न रिपुं न शाल्वं पश्यामि वृद्धं पितरं न चापि ॥ (२९।२)

ततो ममासीन् मनसि मायेयम् इति निश्चितम् । (३०।१)

प्रबुद्धो ऽस्मि ततो भूयः शतशो विकिरञ्शरान् ॥ (३०।२)