वासुदेव उवाच । (१।१)

एवम् उक्ते तु गान्धार्या धृतराष्ट्रो जनेश्वरः । (१।२)

दुर्योधनम् उवाचेदं नृपमध्ये जनाधिप ॥ (१।३)

दुर्योधन निबोधेदं यत् त्वां वक्ष्यामि पुत्रक । (२।१)

तथा तत् कुरु भद्रं ते यद्यस्ति पितृगौरवम् ॥ (२।२)

सोमः प्रजापतिः पूर्वं कुरूणां वंशवर्धनः । (३।१)

सोमाद् बभूव षष्ठो वै ययातिर् नहुषात्मजः ॥ (३।२)

तस्य पुत्रा बभूवुश्च पञ्च राजर्षिसत्तमाः । (४।१)

तेषां यदुर् महातेजा ज्येष्ठः समभवत् प्रभुः ॥ (४।२)

पूरुर् यवीयांश्च ततो यो ऽस्माकं वंशवर्धनः । (५।१)

शर्मिष्ठायाः सम्प्रसूतो दुहितुर् वृषपर्वणः ॥ (५।२)

यदुश्च भरतश्रेष्ठ देवयान्याः सुतो ऽभवत् । (६।१)

दौहित्रस्तात शुक्रस्य काव्यस्यामिततेजसः ॥ (६।२)

यादवानां कुलकरो बलवान् वीर्यसंमतः । (७।१)

अवमेने स तु क्षत्रं दर्पपूर्णः सुमन्दधीः ॥ (७।२)

न चातिष्ठत् पितुः शास्त्रे बलदर्पविमोहितः । (८।१)

अवमेने च पितरं भ्रातॄंश्चाप्यपराजितः ॥ (८।२)

पृथिव्यां चतुरन्तायां यदुर् एवाभवद् बली । (९।१)

वशे कृत्वा स नृपतीन् अवसन्नागसाह्वये ॥ (९।२)

तं पिता परमक्रुद्धो ययातिर् नहुषात्मजः । (१०।१)

शशाप पुत्रं गान्धारे राज्याच्च व्यपरोपयत् ॥ (१०।२)

ये चैनम् अन्ववर्तन्त भ्रातरो बलदर्पितम् । (११।१)

शशाप तान् अपि क्रुद्धो ययातिस्तनयान् अथ ॥ (११।२)

यवीयांसं ततः पूरुं पुत्रं स्ववशवर्तिनम् । (१२।१)

राज्ये निवेशयामास विधेयं नृपसत्तमः ॥ (१२।२)

एवं ज्येष्ठो ऽप्यथोत्सिक्तो न राज्यम् अभिजायते । (१३।१)

यवीयांसो ऽभिजायन्ते राज्यं वृद्धोपसेवया ॥ (१३।२)

तथैव सर्वधर्मज्ञः पितुर् मम पितामहः । (१४।१)

प्रतीपः पृथिवीपालस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः ॥ (१४।२)

तस्य पार्थिवसिंहस्य राज्यं धर्मेण शासतः । (१५।१)

त्रयः प्रजज्ञिरे पुत्रा देवकल्पा यशस्विनः ॥ (१५।२)

देवापिर् अभवज्ज्येष्ठो बाह्लीकस्तदनन्तरम् । (१६।१)

तृतीयः शंतनुस्तात धृतिमान्मे पितामहः ॥ (१६।२)

देवापिस्तु महातेजास्त्वग्दोषी राजसत्तमः । (१७।१)

धार्मिकः सत्यवादी च पितुः शुश्रूषणे रतः ॥ (१७।२)

पौरजानपदानां च संमतः साधुसत्कृतः । (१८।१)

सर्वेषां बालवृद्धानां देवापिर् हृदयंगमः ॥ (१८।२)

प्राज्ञश्च सत्यसंधश्च सर्वभूतहिते रतः । (१९।१)

वर्तमानः पितुः शास्त्रे ब्राह्मणानां तथैव च ॥ (१९।२)

बाह्लीकस्य प्रियो भ्राता शंतनोश्च महात्मनः । (२०।१)

सौभ्रात्रं च परं तेषां सहितानां महात्मनाम् ॥ (२०।२)

अथ कालस्य पर्याये वृद्धो नृपतिसत्तमः । (२१।१)

संभारान् अभिषेकार्थं कारयामास शास्त्रतः । (२१।२)

मङ्गलानि च सर्वाणि कारयामास चाभिभूः ॥ (२१।३)

तं ब्राह्मणाश्च वृद्धाश्च पौरजानपदैः सह । (२२।१)

सर्वे निवारयामासुर् देवापेर् अभिषेचनम् ॥ (२२।२)

स तच्छ्रुत्वा तु नृपतिर् अभिषेकनिवारणम् । (२३।१)

अश्रुकण्ठो ऽभवद् राजा पर्यशोचत चात्मजम् ॥ (२३।२)

एवं वदान्यो धर्मज्ञः सत्यसंधश्च सो ऽभवत् । (२४।१)

प्रियः प्रजानाम् अपि संस्त्वग्दोषेण प्रदूषितः ॥ (२४।२)

हीनाङ्गं पृथिवीपालं नाभिनन्दन्ति देवताः । (२५।१)

इति कृत्वा नृपश्रेष्ठं प्रत्यषेधन् द्विजर्षभाः ॥ (२५।२)

ततः प्रव्यथितात्मासौ पुत्रशोकसमन्वितः । (२६।१)

ममार तं मृतं दृष्ट्वा देवापिः संश्रितो वनम् ॥ (२६।२)

बाह्लीको मातुलकुले त्यक्त्वा राज्यं व्यवस्थितः । (२७।१)

पितृभ्रातॄन् परित्यज्य प्राप्तवान् पुरम् ऋद्धिमत् ॥ (२७।२)

बाह्लीकेन त्वनुज्ञातः शंतनुर् लोकविश्रुतः । (२८।१)

पितर्युपरते राजन् राजा राज्यम् अकारयत् ॥ (२८।२)

तथैवाहं मतिमता परिचिन्त्येह पाण्डुना । (२९।१)

ज्येष्ठः प्रभ्रंशितो राज्याद्धीनाङ्ग इति भारत ॥ (२९।२)

पाण्डुस्तु राज्यं सम्प्राप्तः कनीयान् अपि सन्नृपः । (३०।१)

विनाशे तस्य पुत्राणाम् इदं राज्यम् अरिंदम । (३०।२)

मय्यभागिनि राज्याय कथं त्वं राज्यम् इच्छसि ॥ (३०।३)

युधिष्ठिरो राजपुत्रो महात्मा न्यायागतं राज्यम् इदं च तस्य । (३१।१)

स कौरवस्यास्य जनस्य भर्ता प्रशासिता चैव महानुभावः ॥ (३१।२)

स सत्यसंधः सतताप्रमत्तः शास्त्रे स्थितो बन्धुजनस्य साधुः । (३२।१)

प्रियः प्रजानां सुहृदानुकम्पी जितेन्द्रियः साधुजनस्य भर्ता ॥ (३२।२)

क्षमा तितिक्षा दम आर्जवं च सत्यव्रतत्वं श्रुतम् अप्रमादः । (३३।१)

भूतानुकम्पा ह्यनुशासनं च युधिष्ठिरे राजगुणाः समस्ताः ॥ (३३।२)

अराजपुत्रस्त्वम् अनार्यवृत्तो लुब्धस्तथा बन्धुषु पापबुद्धिः । (३४।१)

क्रमागतं राज्यम् इदं परेषां हर्तुं कथं शक्ष्यसि दुर्विनीतः ॥ (३४।२)

प्रयच्छ राज्यार्धम् अपेतमोहः सवाहनं त्वं सपरिच्छदं च । (३५।१)

ततो ऽवशेषं तव जीवितस्य सहानुजस्यैव भवेन्नरेन्द्र ॥ (३५।२)