वैशंपायन उवाच । (१।१)

स तं दृष्ट्वा तथाभूतं राजानं घोरदर्शनम् । (१।२)

दीर्घश्मश्रुधरं नॄणां शोणितेन समुक्षितम् ॥ (१।३)

चकार न व्यथां विप्रो राजा त्वेनम् अथाब्रवीत् । (२।१)

प्रत्युत्थाय महातेजा भयकर्ता यमोपमः ॥ (२।२)

दिष्ट्या त्वम् असि कल्याण षष्ठे काले ममान्तिकम् । (३।१)

भक्षं मृगयमाणस्य सम्प्राप्तो द्विजसत्तम ॥ (३।२)

उत्तङ्क उवाच । (४।१)

राजन् गुर्वर्थिनं विद्धि चरन्तं माम् इहागतम् । (४।२)

न च गुर्वर्थम् उद्युक्तं हिंस्यम् आहुर् मनीषिणः ॥ (४।३)

राजोवाच । (५।१)

षष्ठे काले ममाहारो विहितो द्विजसत्तम । (५।२)

न च शक्यः समुत्स्रष्टुं क्षुधितेन मयाद्य वै ॥ (५।३)

उत्तङ्क उवाच । (६।१)

एवम् अस्तु महाराज समयः क्रियतां तु मे । (६।२)

गुर्वर्थम् अभिनिर्वर्त्य पुनर् एष्यामि ते वशम् ॥ (६।३)

संश्रुतश्च मया यो ऽर्थो गुरवे राजसत्तम । (७।१)

त्वदधीनः स राजेन्द्र तं त्वा भिक्षे नरेश्वर ॥ (७।२)

ददासि विप्रमुख्येभ्यस्त्वं हि रत्नानि सर्वशः । (८।१)

दाता त्वं च नरव्याघ्र पात्रभूतः क्षिताविह । (८।२)

पात्रं प्रतिग्रहे चापि विद्धि मां नृपसत्तम ॥ (८।३)

उपाकृत्य गुरोर् अर्थं त्वदायत्तम् अरिंदम । (९।१)

समयेनेह राजेन्द्र पुनर् एष्यामि ते वशम् ॥ (९।२)

सत्यं ते प्रतिजानामि नात्र मिथ्यास्ति किंचन । (१०।१)

अनृतं नोक्तपूर्वं मे स्वैरेष्वपि कुतो ऽन्यथा ॥ (१०।२)

सौदास उवाच । (११।१)

यदि मत्तस्त्वदायत्तो गुर्वर्थः कृत एव सः । (११।२)

यदि चास्मि प्रतिग्राह्यः सांप्रतं तद् ब्रवीहि मे ॥ (११।३)

उत्तङ्क उवाच । (१२।१)

प्रतिग्राह्यो मतो मे त्वं सदैव पुरुषर्षभ । (१२।२)

सो ऽहं त्वाम् अनुसंप्राप्तो भिक्षितुं मणिकुण्डले ॥ (१२।३)

सौदास उवाच । (१३।१)

पत्न्यास्ते मम विप्रर्षे रुचिरे मणिकुण्डले । (१३।२)

वरयार्थं त्वम् अन्यं वै तं ते दास्यामि सुव्रत ॥ (१३।३)

उत्तङ्क उवाच । (१४।१)

अलं ते व्यपदेशेन प्रमाणं यदि ते वयम् । (१४।२)

प्रयच्छ कुण्डले मे त्वं सत्यवाग् भव पार्थिव ॥ (१४।३)

वैशंपायन उवाच । (१५।१)

इत्युक्तस्त्वब्रवीद् राजा तम् उत्तङ्कं पुनर् वचः । (१५।२)

गच्छ मद्वचनाद् देवीं ब्रूहि देहीति सत्तम ॥ (१५।३)

सैवम् उक्ता त्वया नूनं मद्वाक्येन शुचिस्मिता । (१६।१)

प्रदास्यति द्विजश्रेष्ठ कुण्डले ते न संशयः ॥ (१६।२)

उत्तङ्क उवाच । (१७।१)

क्व पत्नी भवतः शक्या मया द्रष्टुं नरेश्वर । (१७।२)

स्वयं वापि भवान् पत्नीं किमर्थं नोपसर्पति ॥ (१७।३)

सौदास उवाच । (१८।१)

द्रक्ष्यते तां भवान् अद्य कस्मिंश्चिद् वननिर्झरे । (१८।२)

षष्ठे काले न हि मया सा शक्या द्रष्टुम् अद्य वै ॥ (१८।३)

उत्तङ्कस्तु तथोक्तः स जगाम भरतर्षभ । (१९।१)

मदयन्तीं च दृष्ट्वा सो ऽज्ञापयत् स्वं प्रयोजनम् ॥ (१९।२)

सौदासवचनं श्रुत्वा ततः सा पृथुलोचना । (२०।१)

प्रत्युवाच महाबुद्धिम् उत्तङ्कं जनमेजय ॥ (२०।२)

एवम् एतन् महाब्रह्मन् नानृतं वदसे ऽनघ । (२१।१)

अभिज्ञानं तु किंचित् त्वं समानेतुम् इहार्हसि ॥ (२१।२)

इमे हि दिव्ये मणिकुण्डले मे देवाश्च यक्षाश्च महोरगाश्च । (२२।१)

तैस्तैर् उपायैः परिहर्तुकामाश् छिद्रेषु नित्यं परितर्कयन्ति ॥ (२२।२)

निक्षिप्तम् एतद् भुवि पन्नगास्तु रत्नं समासाद्य परामृषेयुः । (२३।१)

यक्षास्तथोच्छिष्टधृतं सुराश्च निद्रावशं त्वा परिधर्षयेयुः ॥ (२३।२)

छिद्रेष्वेतेषु हि सदा ह्यधृष्येषु द्विजर्षभ । (२४।१)

देवराक्षसनागानाम् अप्रमत्तेन धार्यते ॥ (२४।२)

स्यन्देते हि दिवा रुक्मं रात्रौ च द्विजसत्तम । (२५।१)

नक्तं नक्षत्रताराणां प्रभाम् आक्षिप्य वर्तते ॥ (२५।२)

एते ह्यामुच्य भगवन् क्षुत्पिपासाभयं कुतः । (२६।१)

विषाग्निश्वापदेभ्यश्च भयं जातु न विद्यते ॥ (२६।२)

ह्रस्वेन चैते आमुक्ते भवतो ह्रस्वके तदा । (२७।१)

अनुरूपेण चामुक्ते तत्प्रमाणे हि जायतः ॥ (२७।२)

एवंविधे ममैते वै कुण्डले परमार्चिते । (२८।१)

त्रिषु लोकेषु विख्याते तद् अभिज्ञानम् आनय ॥ (२८।२)