सूत उवाच । (१।१)

शप्तस्तु भृगुणा वह्निः क्रुद्धो वाक्यम् अथाब्रवीत् । (१।२)

किम् इदं साहसं ब्रह्मन् कृतवान् असि सांप्रतम् ॥ (१।३)

धर्मे प्रयतमानस्य सत्यं च वदतः समम् । (२।१)

पृष्टो यद् अब्रुवं सत्यं व्यभिचारो ऽत्र को मम ॥ (२।२)

पृष्टो हि साक्षी यः साक्ष्यं जानमानो ऽन्यथा वदेत् । (३।१)

स पूर्वान् आत्मनः सप्त कुले हन्यात् तथा परान् ॥ (३।२)

यश्च कार्यार्थतत्त्वज्ञो जानमानो न भाषते । (४।१)

सो ऽपि तेनैव पापेन लिप्यते नात्र संशयः ॥ (४।२)

शक्तो ऽहम् अपि शप्तुं त्वां मान्यास्तु ब्राह्मणा मम । (५।१)

जानतो ऽपि च ते व्यक्तं कथयिष्ये निबोध तत् ॥ (५।२)

योगेन बहुधात्मानं कृत्वा तिष्ठामि मूर्तिषु । (६।१)

अग्निहोत्रेषु सत्रेषु क्रियास्वथ मखेषु च ॥ (६।२)

वेदोक्तेन विधानेन मयि यद्धूयते हविः । (७।१)

देवताः पितरश्चैव तेन तृप्ता भवन्ति वै ॥ (७।२)

आपो देवगणाः सर्वे आपः पितृगणास्तथा । (८।१)

दर्शश्च पौर्णमासश्च देवानां पितृभिः सह ॥ (८।२)

देवताः पितरस्तस्मात् पितरश्चापि देवताः । (९।१)

एकीभूताश्च पूज्यन्ते पृथक्त्वेन च पर्वसु ॥ (९।२)

देवताः पितरश्चैव जुह्वते मयि यत् सदा । (१०।१)

त्रिदशानां पितॄणां च मुखम् एवम् अहं स्मृतः ॥ (१०।२)

अमावास्यां च पितरः पौर्णमास्यां च देवताः । (११।१)

मन्मुखेनैव हूयन्ते भुञ्जते च हुतं हविः । (११।२)

सर्वभक्षः कथं तेषां भविष्यामि मुखं त्वहम् ॥ (११।३)

चिन्तयित्वा ततो वह्निश्चक्रे संहारम् आत्मनः । (१२।१)

द्विजानाम् अग्निहोत्रेषु यज्ञसत्रक्रियासु च ॥ (१२।२)

निर्ॐकारवषट्काराः स्वधास्वाहाविवर्जिताः । (१३।१)

विनाग्निना प्रजाः सर्वास्तत आसन् सुदुःखिताः ॥ (१३।२)

अथर्षयः समुद्विग्ना देवान् गत्वाब्रुवन् वचः । (१४।१)

अग्निनाशात् क्रियाभ्रंशाद् भ्रान्ता लोकास् त्रयो ऽनघाः । (१४।२)

विधध्वम् अत्र यत् कार्यं न स्यात् कालात्ययो यथा ॥ (१४।३)

अथर्षयश्च देवाश्च ब्रह्माणम् उपगम्य तु । (१५।१)

अग्नेर् आवेदयञ्शापं क्रियासंहारम् एव च ॥ (१५।२)

भृगुणा वै महाभाग शप्तो ऽग्निः कारणान्तरे । (१६।१)

कथं देवमुखो भूत्वा यज्ञभागाग्रभुक् तथा । (१६।२)

हुतभुक् सर्वलोकेषु सर्वभक्षत्वम् एष्यति ॥ (१६।३)

श्रुत्वा तु तद् वचस्तेषाम् अग्निम् आहूय लोककृत् । (१७।१)

उवाच वचनं श्लक्ष्णं भूतभावनम् अव्ययम् ॥ (१७।२)

लोकानाम् इह सर्वेषां त्वं कर्ता चान्त एव च । (१८।१)

त्वं धारयसि लोकांस् त्रीन् क्रियाणां च प्रवर्तकः । (१८।२)

स तथा कुरु लोकेश नोच्छिद्येरन् क्रिया यथा ॥ (१८।३)

कस्माद् एवं विमूढस्त्वम् ईश्वरः सन् हुताशनः । (१९।१)

त्वं पवित्रं यदा लोके सर्वभूतगतश्च ह ॥ (१९।२)

न त्वं सर्वशरीरेण सर्वभक्षत्वम् एष्यसि । (२०।१)

उपादाने ऽर्चिषो यास्ते सर्वं धक्ष्यन्ति ताः शिखिन् । (२०।२)

क्रव्यादा च तनुर् या ते सा सर्वं भक्षयिष्यति ॥ (२०।३)

यथा सूर्यांशुभिः स्पृष्टं सर्वं शुचि विभाव्यते । (२१।१)

तथा त्वदर्चिर्निर्दग्धं सर्वं शुचि भविष्यति ॥ (२१।२)

तद् अग्ने त्वं महत् तेजः स्वप्रभावाद् विनिर्गतम् । (२२।१)

स्वतेजसैव तं शापं कुरु सत्यम् ऋषेर् विभो । (२२।२)

देवानां चात्मनो भागं गृहाण त्वं मुखे हुतम् ॥ (२२।३)

एवम् अस्त्विति तं वह्निः प्रत्युवाच पितामहम् । (२३।१)

जगाम शासनं कर्तुं देवस्य परमेष्ठिनः ॥ (२३।२)

देवर्षयश्च मुदितास्ततो जग्मुर् यथागतम् । (२४।१)

ऋषयश्च यथापूर्वं क्रियाः सर्वाः प्रचक्रिरे ॥ (२४।२)

दिवि देवा मुमुदिरे भूतसंघाश्च लौकिकाः । (२५।१)

अग्निश्च परमां प्रीतिम् अवाप हतकल्मषः । (२५।२)

एवं स भगवाञ्शापं लेभे ऽग्निर् भृगुतः पुरा ॥ (२५।३)

एवम् एष पुरावृत्त इतिहासो ऽग्निशापजः । (२६।१)

पुलोमस्य विनाशश्च च्यवनस्य च सम्भवः ॥ (२६।२)