वैशम्पायन उवाच । (१।१)

ततो गर्भः समभवत् पृथायाः पृथिवीपते । (१।२)

शुक्ले दशोत्तरे पक्षे तारापतिर् इवाम्बरे ॥ (१।३)

सा बान्धवभयाद् बाला तं गर्भं विनिगूहती । (२।१)

धारयामास सुश्रोणी न चैनां बुबुधे जनः ॥ (२।२)

न हि तां वेद नार्यन्या काचिद् धात्रेयिकाम् ऋते । (३।१)

कन्यापुरगतां बालां निपुणां परिरक्षणे ॥ (३।२)

ततः कालेन सा गर्भं सुषुवे वरवर्णिनी । (४।१)

कन्यैव तस्य देवस्य प्रसादाद् अमरप्रभम् ॥ (४।२)

तथैव बद्धकवचं कनकोज्ज्वलकुण्डलम् । (५।१)

हर्यक्षं वृषभस्कन्धं यथास्य पितरं तथा ॥ (५।२)

जातमात्रं च तं गर्भं धात्र्या संमन्त्र्य भामिनी । (६।१)

मञ्जूषायाम् अवदधे स्वास्तीर्णायां समन्ततः ॥ (६।२)

मधूच्छिष्टस्थितायां सा सुखायां रुदती तथा । (७।१)

श्लक्ष्णायां सुपिधानायाम् अश्वनद्याम् अवासृजत् ॥ (७।२)

जानती चाप्यकर्तव्यं कन्याया गर्भधारणम् । (८।१)

पुत्रस्नेहेन राजेन्द्र करुणं पर्यदेवयत् ॥ (८।२)

समुत्सृजन्ती मञ्जूषाम् अश्वनद्यास् तदा जले । (९।१)

उवाच रुदती कुन्ती यानि वाक्यानि तच्छृणु ॥ (९।२)

स्वस्ति ते ऽस्त्वान्तरिक्षेभ्यः पार्थिवेभ्यश् च पुत्रक । (१०।१)

दिव्येभ्यश्चैव भूतेभ्यस् तथा तोयचराश्च ये ॥ (१०।२)

शिवास्ते सन्तु पन्थानो मा च ते परिपन्थिनः । (११।१)

आगमाश् च तथा पुत्र भवन्त्वद्रोहचेतसः ॥ (११।२)

पातु त्वां वरुणो राजा सलिले सलिलेश्वरः । (१२।१)

अन्तरिक्षे ऽन्तरिक्षस्थः पवनः सर्वगस् तथा ॥ (१२।२)

पिता त्वां पातु सर्वत्र तपनस् तपतां वरः । (१३।१)

येन दत्तो ऽसि मे पुत्र दिव्येन विधिना किल ॥ (१३।२)

आदित्या वसवो रुद्राः साध्या विश्वे च देवताः । (१४।१)

मरुतश् च सहेन्द्रेण दिशश् च सदिगीश्वराः ॥ (१४।२)

रक्षन्तु त्वां सुराः सर्वे समेषु विषमेषु च । (१५।१)

वेत्स्यामि त्वां विदेशे ऽपि कवचेनोपसूचितम् ॥ (१५।२)

धन्यस् ते पुत्र जनको देवो भानुर् विभावसुः । (१६।१)

यस्त्वां द्रक्ष्यति दिव्येन चक्षुषा वाहिनीगतम् ॥ (१६।२)

धन्या सा प्रमदा या त्वां पुत्रत्वे कल्पयिष्यति । (१७।१)

यस्यास्त्वं तृषितः पुत्र स्तनं पास्यसि देवज ॥ (१७।२)

को नु स्वप्नस्तया दृष्टो या त्वाम् आदित्यवर्चसम् । (१८।१)

दिव्यवर्मसमायुक्तं दिव्यकुण्डलभूषितम् ॥ (१८।२)

पद्मायतविशालाक्षं पद्मताम्रतलोज्ज्वलम् । (१९।१)

सुललाटं सुकेशान्तं पुत्रत्वे कल्पयिष्यति ॥ (१९।२)

धन्या द्रक्ष्यन्ति पुत्र त्वां भूमौ संसर्पमाणकम् । (२०।१)

अव्यक्तकलवाक्यानि वदन्तं रेणुगुण्ठितम् ॥ (२०।२)

धन्या द्रक्ष्यन्ति पुत्र त्वां पुनर् यौवनगे मुखे । (२१।१)

हिमवद्वनसम्भूतं सिंहं केसरिणं यथा ॥ (२१।२)

एवं बहुविधं राजन् विलप्य करुणं पृथा । (२२।१)

अवासृजत मञ्जूषाम् अश्वनद्यास्तदा जले ॥ (२२।२)

रुदती पुत्रशोकार्ता निशीथे कमलेक्षणा । (२३।१)

धात्र्या सह पृथा राजन् पुत्रदर्शनलालसा ॥ (२३।२)

विसर्जयित्वा मञ्जूषां सम्बोधनभयात् पितुः । (२४।१)

विवेश राजभवनं पुनः शोकातुरा ततः ॥ (२४।२)

मञ्जूषा त्वश्वनद्याः सा ययौ चर्मण्वतीं नदीम् । (२५।१)

चर्मण्वत्याश् च यमुनां ततो गङ्गां जगाम ह ॥ (२५।२)

गङ्गायाः सूतविषयं चम्पाम् अभ्याययौ पुरीम् । (२६।१)

स मञ्जूषागतो गर्भस् तरंगैर् उह्यमानकः ॥ (२६।२)

अमृताद् उत्थितं दिव्यं तत् तु वर्म सकुण्डलम् । (२७।१)

धारयामास तं गर्भं दैवं च विधिनिर्मितम् ॥ (२७।२)