नारद उवाच । (१।१)

गालवं वैनतेयो ऽथ प्रहसन्न् इदम् अब्रवीत् । (१।२)

दिष्ट्या कृतार्थं पश्यामि भवन्तम् इह वै द्विज ॥ (१।३)

गालवस्तु वचः श्रुत्वा वैनतेयेन भाषितम् । (२।१)

चतुर्भागावशिष्टं तद् आचख्यौ कार्यम् अस्य हि ॥ (२।२)

सुपर्णस्त्वब्रवीद् एनं गालवं पततां वरः । (३।१)

प्रयत्नस्ते न कर्तव्यो नैष सम्पत्स्यते तव ॥ (३।२)

पुरा हि कन्यकुब्जे वै गाधेः सत्यवतीं सुताम् । (४।१)

भार्यार्थे ऽवरयत् कन्याम् ऋचीकस्तेन भाषितः ॥ (४।२)

एकतः श्यामकर्णानां हयानां चन्द्रवर्चसाम् । (५।१)

भगवन् दीयतां मह्यं सहस्रम् इति गालव ॥ (५।२)

ऋचीकस्तु तथेत्युक्त्वा वरुणस्यालयं गतः । (६।१)

अश्वतीर्थे हयांल् लब्ध्वा दत्तवान् पार्थिवाय वै ॥ (६।२)

इष्ट्वा ते पुण्डरीकेण दत्ता राज्ञा द्विजातिषु । (७।१)

तेभ्यो द्वे द्वे शते क्रीत्वा प्राप्तास्ते पार्थिवैस्तदा ॥ (७।२)

अपराण्यपि चत्वारि शतानि द्विजसत्तम । (८।१)

नीयमानानि संतारे हृतान्यासन् वितस्तया । (८।२)

एवं न शक्यम् अप्राप्यं प्राप्तुं गालव कर्हिचित् ॥ (८।३)

इमाम् अश्वशताभ्यां वै द्वाभ्यां तस्मै निवेदय । (९।१)

विश्वामित्राय धर्मात्मन् षड्भिर् अश्वशतैः सह । (९।२)

ततो ऽसि गतसंमोहः कृतकृत्यो द्विजर्षभ ॥ (९।३)

गालवस्तं तथेत्युक्त्वा सुपर्णसहितस्ततः । (१०।१)

आदायाश्वांश्च कन्यां च विश्वामित्रम् उपागमत् ॥ (१०।२)

गालव उवाच । (११।१)

अश्वानां काङ्क्षितार्थानां षड् इमानि शतानि वै । (११।२)

शतद्वयेन कन्येयं भवता प्रतिगृह्यताम् ॥ (११।३)

अस्यां राजर्षिभिः पुत्रा जाता वै धार्मिकास्त्रयः । (१२।१)

चतुर्थं जनयत्वेकं भवान् अपि नरोत्तम ॥ (१२।२)

पूर्णान्येवं शतान्यष्टौ तुरगाणां भवन्तु ते । (१३।१)

भवतो ह्यनृणो भूत्वा तपः कुर्यां यथासुखम् ॥ (१३।२)

नारद उवाच । (१४।१)

विश्वामित्रस्तु तं दृष्ट्वा गालवं सह पक्षिणा । (१४।२)

कन्यां च तां वरारोहाम् इदम् इत्यब्रवीद् वचः ॥ (१४।३)

किम् इयं पूर्वम् एवेह न दत्ता मम गालव । (१५।१)

पुत्रा ममैव चत्वारो भवेयुः कुलभावनाः ॥ (१५।२)

प्रतिगृह्णामि ते कन्याम् एकपुत्रफलाय वै । (१६।१)

अश्वाश्चाश्रमम् आसाद्य तिष्ठन्तु मम सर्वशः ॥ (१६।२)

स तया रममाणो ऽथ विश्वामित्रो महाद्युतिः । (१७।१)

आत्मजं जनयामास माधवीपुत्रम् अष्टकम् ॥ (१७।२)

जातमात्रं सुतं तं च विश्वामित्रो महाद्युतिः । (१८।१)

संयोज्यार्थैस्तथा धर्मैर् अश्वैस्तैः समयोजयत् ॥ (१८।२)

अथाष्टकः पुरं प्रायात् तदा सोमपुरप्रभम् । (१९।१)

निर्यात्य कन्यां शिष्याय कौशिको ऽपि वनं ययौ ॥ (१९।२)

गालवो ऽपि सुपर्णेन सह निर्यात्य दक्षिणाम् । (२०।१)

मनसाभिप्रतीतेन कन्याम् इदम् उवाच ह ॥ (२०।२)

जातो दानपतिः पुत्रस्त्वया शूरस्तथापरः । (२१।१)

सत्यधर्मरतश्चान्यो यज्वा चापि तथापरः ॥ (२१।२)

तद् आगच्छ वरारोहे तारितस्ते पिता सुतैः । (२२।१)

चत्वारश्चैव राजानस्तथाहं च सुमध्यमे ॥ (२२।२)

गालवस्त्वभ्यनुज्ञाय सुपर्णं पन्नगाशनम् । (२३।१)

पितुर् निर्यात्य तां कन्यां प्रययौ वनम् एव ह ॥ (२३।२)