दुर्योधन उवाच । (१।१)

कथं शिखण्डी गाङ्गेय कन्या भूत्वा सती तदा । (१।२)

पुरुषो ऽभवद् युधि श्रेष्ठ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ (१।३)

भीष्म उवाच । (२।१)

भार्या तु तस्य राजेन्द्र द्रुपदस्य महीपतेः । (२।२)

महिषी दयिता ह्यासीद् अपुत्रा च विशां पते ॥ (२।३)

एतस्मिन् एव काले तु द्रुपदो वै महीपतिः । (३।१)

अपत्यार्थं महाराज तोषयामास शंकरम् ॥ (३।२)

अस्मद्वधार्थं निश्चित्य तपो घोरं समास्थितः । (४।१)

लेभे कन्यां महादेवात् पुत्रो मे स्याद् इति ब्रुवन् ॥ (४।२)

भगवन् पुत्रम् इच्छामि भीष्मं प्रतिचिकीर्षया । (५।१)

इत्युक्तो देवदेवेन स्त्रीपुमांस्ते भविष्यति ॥ (५।२)

निवर्तस्व महीपाल नैतज्जात्वन्यथा भवेत् । (६।१)

स तु गत्वा च नगरं भार्याम् इदम् उवाच ह ॥ (६।२)

कृतो यत्नो मया देवि पुत्रार्थे तपसा महान् । (७।१)

कन्या भूत्वा पुमान् भावी इति चोक्तो ऽस्मि शंभुना ॥ (७।२)

पुनः पुनर् याच्यमानो दिष्टम् इत्यब्रवीच्छिवः । (८।१)

न तद् अन्यद्धि भविता भवितव्यं हि तत् तथा ॥ (८।२)

ततः सा नियता भूत्वा ऋतुकाले मनस्विनी । (९।१)

पत्नी द्रुपदराजस्य द्रुपदं संविवेश ह ॥ (९।२)

लेभे गर्भं यथाकालं विधिदृष्टेन हेतुना । (१०।१)

पार्षतात् सा महीपाल यथा मां नारदो ऽब्रवीत् ॥ (१०।२)

ततो दधार तं गर्भं देवी राजीवलोचना । (११।१)

तां स राजा प्रियां भार्यां द्रुपदः कुरुनन्दन । (११।२)

पुत्रस्नेहान्महाबाहुः सुखं पर्यचरत् तदा ॥ (११।३)

अपुत्रस्य ततो राज्ञो द्रुपदस्य महीपतेः । (१२।१)

कन्यां प्रवररूपां तां प्राजायत नराधिप ॥ (१२।२)

अपुत्रस्य तु राज्ञः सा द्रुपदस्य यशस्विनी । (१३।१)

ख्यापयामास राजेन्द्र पुत्रो जातो ममेति वै ॥ (१३।२)

ततः स राजा द्रुपदः प्रच्छन्नाया नराधिप । (१४।१)

पुत्रवत् पुत्रकार्याणि सर्वाणि समकारयत् ॥ (१४।२)

रक्षणं चैव मन्त्रस्य महिषी द्रुपदस्य सा । (१५।१)

चकार सर्वयत्नेन ब्रुवाणा पुत्र इत्युत । (१५।२)

न हि तां वेद नगरे कश्चिद् अन्यत्र पार्षतात् ॥ (१५।३)

श्रद्दधानो हि तद् वाक्यं देवस्याद्भुततेजसः । (१६।१)

छादयामास तां कन्यां पुमान् इति च सो ऽब्रवीत् ॥ (१६।२)

जातकर्माणि सर्वाणि कारयामास पार्थिवः । (१७।१)

पुंवद् विधानयुक्तानि शिखण्डीति च तां विदुः ॥ (१७।२)

अहम् एकस्तु चारेण वचनान्नारदस्य च । (१८।१)

ज्ञातवान् देववाक्येन अम्बायास्तपसा तथा ॥ (१८।२)