MBh, 14, 43
Select a line for its word-by-word analysis.
मनुष्याणां तु राजन्यः क्षत्रियो मध्यमो गुणः । (१।२)
manuṣyāṇāṃ tu rājanyaḥ kṣatriyo madhyamo guṇaḥ |
न्यग्रोधो जम्बुवृक्षश्च पिप्पलः शाल्मलिस्तथा । (३।१)
nyagrodho jambuvṛkṣaśca pippalaḥ śālmalistathā |
एते द्रुमाणां राजानो लोके ऽस्मिन्नात्र संशयः ॥ (३।३)
ete drumāṇāṃ rājāno loke 'sminnātra saṃśayaḥ ||
हिमवान् पारियात्रश्च सह्यो विन्ध्यस्त्रिकूटवान् । (४।१)
himavān pāriyātraśca sahyo vindhyastrikūṭavān |
श्वेतो नीलश्च भासश्च काष्ठवांश्चैव पर्वतः ॥ (४।२)
śveto nīlaśca bhāsaśca kāṣṭhavāṃścaiva parvataḥ ||
शुभस्कन्धो महेन्द्रश्च माल्यवान् पर्वतस्तथा । (५।१)
śubhaskandho mahendraśca mālyavān parvatastathā |
सूर्यो ग्रहाणाम् अधिपो नक्षत्राणां च चन्द्रमाः । (६।१)
sūryo grahāṇām adhipo nakṣatrāṇāṃ ca candramāḥ |
अम्भसां वरुणो राजा सत्त्वानां मित्र उच्यते । (७।१)
ambhasāṃ varuṇo rājā sattvānāṃ mitra ucyate |
अर्को ऽधिपतिर् उष्णानां ज्योतिषाम् इन्दुर् उच्यते ॥ (७।२)
arko 'dhipatir uṣṇānāṃ jyotiṣām indur ucyate ||
अग्निर् भूतपतिर् नित्यं ब्राह्मणानां बृहस्पतिः । (८।१)
agnir bhūtapatir nityaṃ brāhmaṇānāṃ bṛhaspatiḥ |
त्वष्टाधिराजो रूपाणां पशूनाम् ईश्वरः शिवः । (९।१)
tvaṣṭādhirājo rūpāṇāṃ paśūnām īśvaraḥ śivaḥ |
दिशाम् उदीची विप्राणां सोमो राजा प्रतापवान् । (१०।१)
diśām udīcī viprāṇāṃ somo rājā pratāpavān |
एष भूतादिकः सर्गः प्रजानां च प्रजापतिः ॥ (१०।३)
eṣa bhūtādikaḥ sargaḥ prajānāṃ ca prajāpatiḥ ||
सर्वेषाम् एव भूतानाम् अहं ब्रह्ममयो महान् । (११।१)
sarveṣām eva bhūtānām ahaṃ brahmamayo mahān |
भूतं परतरं मत्तो विष्णोर् वापि न विद्यते ॥ (११।२)
bhūtaṃ parataraṃ matto viṣṇor vāpi na vidyate ||
राजाधिराजः सर्वासां विष्णुर् ब्रह्ममयो महान् । (१२।१)
rājādhirājaḥ sarvāsāṃ viṣṇur brahmamayo mahān |
ईश्वरं तं विजानीमः स विभुः स प्रजापतिः ॥ (१२।२)
īśvaraṃ taṃ vijānīmaḥ sa vibhuḥ sa prajāpatiḥ ||
माहेश्वरी महादेवी प्रोच्यते पार्वतीति या ॥ (१४।२)
māheśvarī mahādevī procyate pārvatīti yā ||
उमां देवीं विजानीत नारीणाम् उत्तमां शुभाम् । (१५।१)
umāṃ devīṃ vijānīta nārīṇām uttamāṃ śubhām |
रतीनां वसुमत्यस्तु स्त्रीणाम् अप्सरसस्तथा ॥ (१५।२)
ratīnāṃ vasumatyastu strīṇām apsarasastathā ||
धर्मकामाश्च राजानो ब्राह्मणा धर्मलक्षणाः । (१६।१)
dharmakāmāśca rājāno brāhmaṇā dharmalakṣaṇāḥ |
तस्माद् राजा द्विजातीनां प्रयतेतेह रक्षणे ॥ (१६।२)
tasmād rājā dvijātīnāṃ prayateteha rakṣaṇe ||
राज्ञां हि विषये येषाम् अवसीदन्ति साधवः । (१७।१)
rājñāṃ hi viṣaye yeṣām avasīdanti sādhavaḥ |
हीनास्ते स्वगुणैः सर्वैः प्रेत्यावाङ्मार्गगामिनः ॥ (१७।२)
hīnāste svaguṇaiḥ sarvaiḥ pretyāvāṅmārgagāminaḥ ||
राज्ञां तु विषये येषां साधवः परिरक्षिताः । (१८।१)
rājñāṃ tu viṣaye yeṣāṃ sādhavaḥ parirakṣitāḥ |
ते ऽस्मिंल् लोके प्रमोदन्ते प्रेत्य चानन्त्यम् एव च । (१८।२)
te 'smiṃl loke pramodante pretya cānantyam eva ca |
प्राप्नुवन्ति महात्मान इति वित्त द्विजर्षभाः ॥ (१८।३)
prāpnuvanti mahātmāna iti vitta dvijarṣabhāḥ ||
अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि नियतं धर्मलक्षणम् । (१९।१)
ata ūrdhvaṃ pravakṣyāmi niyataṃ dharmalakṣaṇam |
शब्दलक्षणम् आकाशं वायुस्तु स्पर्शलक्षणः ॥ (२०।२)
śabdalakṣaṇam ākāśaṃ vāyustu sparśalakṣaṇaḥ ||
ज्योतिषां लक्षणं रूपम् आपश्च रसलक्षणाः । (२१।१)
jyotiṣāṃ lakṣaṇaṃ rūpam āpaśca rasalakṣaṇāḥ |
मनसो लक्षणं चिन्ता तथोक्ता बुद्धिर् अन्वयात् ॥ (२२।२)
manaso lakṣaṇaṃ cintā tathoktā buddhir anvayāt ||
मनसा चिन्तयानो ऽर्थान् बुद्ध्या चैव व्यवस्यति । (२३।१)
manasā cintayāno 'rthān buddhyā caiva vyavasyati |
बुद्धिर् हि व्यवसायेन लक्ष्यते नात्र संशयः ॥ (२३।२)
buddhir hi vyavasāyena lakṣyate nātra saṃśayaḥ ||
लक्षणं महतो ध्यानम् अव्यक्तं साधुलक्षणम् । (२४।१)
lakṣaṇaṃ mahato dhyānam avyaktaṃ sādhulakṣaṇam |
प्रवृत्तिलक्षणो योगो ज्ञानं संन्यासलक्षणम् ॥ (२४।२)
pravṛttilakṣaṇo yogo jñānaṃ saṃnyāsalakṣaṇam ||
तस्माज्ज्ञानं पुरस्कृत्य संन्यसेद् इह बुद्धिमान् । (२५।१)
tasmājjñānaṃ puraskṛtya saṃnyased iha buddhimān |
संन्यासी ज्ञानसंयुक्तः प्राप्नोति परमां गतिम् । (२५।२)
saṃnyāsī jñānasaṃyuktaḥ prāpnoti paramāṃ gatim |
अतीतो ऽद्वंद्वम् अभ्येति तमोमृत्युजरातिगम् ॥ (२५।३)
atīto 'dvaṃdvam abhyeti tamomṛtyujarātigam ||
धर्मलक्षणसंयुक्तम् उक्तं वो विधिवन्मया । (२६।१)
dharmalakṣaṇasaṃyuktam uktaṃ vo vidhivanmayā |
गुणानां ग्रहणं सम्यग् वक्ष्याम्यहम् अतः परम् ॥ (२६।२)
guṇānāṃ grahaṇaṃ samyag vakṣyāmyaham ataḥ param ||
पार्थिवो यस्तु गन्धो वै घ्राणेनेह स गृह्यते । (२७।१)
pārthivo yastu gandho vai ghrāṇeneha sa gṛhyate |
घ्राणस्थश्च तथा वायुर् गन्धज्ञाने विधीयते ॥ (२७।२)
ghrāṇasthaśca tathā vāyur gandhajñāne vidhīyate ||
अपां धातुरसो नित्यं जिह्वया स तु गृह्यते । (२८।१)
apāṃ dhāturaso nityaṃ jihvayā sa tu gṛhyate |
जिह्वास्थश्च तथा सोमो रसज्ञाने विधीयते ॥ (२८।२)
jihvāsthaśca tathā somo rasajñāne vidhīyate ||
ज्योतिषश्च गुणो रूपं चक्षुषा तच्च गृह्यते । (२९।१)
jyotiṣaśca guṇo rūpaṃ cakṣuṣā tacca gṛhyate |
चक्षुःस्थश्च तथादित्यो रूपज्ञाने विधीयते ॥ (२९।२)
cakṣuḥsthaśca tathādityo rūpajñāne vidhīyate ||
वायव्यस्तु तथा स्पर्शस्त्वचा प्रज्ञायते च सः । (३०।१)
vāyavyastu tathā sparśastvacā prajñāyate ca saḥ |
त्वक्स्थश्चैव तथा वायुः स्पर्शज्ञाने विधीयते ॥ (३०।२)
tvaksthaścaiva tathā vāyuḥ sparśajñāne vidhīyate ||
आकाशस्य गुणो घोषः श्रोत्रेण स तु गृह्यते । (३१।१)
ākāśasya guṇo ghoṣaḥ śrotreṇa sa tu gṛhyate |
श्रोत्रस्थाश्च दिशः सर्वाः शब्दज्ञाने प्रकीर्तिताः ॥ (३१।२)
śrotrasthāśca diśaḥ sarvāḥ śabdajñāne prakīrtitāḥ ||
मनसस्तु गुणश्चिन्ता प्रज्ञया स तु गृह्यते । (३२।१)
manasastu guṇaścintā prajñayā sa tu gṛhyate |
बुद्धिर् अध्यवसायेन ध्यानेन च महांस्तथा । (३३।१)
buddhir adhyavasāyena dhyānena ca mahāṃstathā |
निश्चित्य ग्रहणं नित्यम् अव्यक्तं नात्र संशयः ॥ (३३।२)
niścitya grahaṇaṃ nityam avyaktaṃ nātra saṃśayaḥ ||
अलिङ्गग्रहणो नित्यः क्षेत्रज्ञो निर्गुणात्मकः । (३४।१)
aliṅgagrahaṇo nityaḥ kṣetrajño nirguṇātmakaḥ |
तस्माद् अलिङ्गः क्षेत्रज्ञः केवलं ज्ञानलक्षणः ॥ (३४।२)
tasmād aliṅgaḥ kṣetrajñaḥ kevalaṃ jñānalakṣaṇaḥ ||
अव्यक्तं क्षेत्रम् उद्दिष्टं गुणानां प्रभवाप्ययम् । (३५।१)
avyaktaṃ kṣetram uddiṣṭaṃ guṇānāṃ prabhavāpyayam |
पुरुषस्तद् विजानीते तस्मात् क्षेत्रज्ञ उच्यते । (३६।१)
puruṣastad vijānīte tasmāt kṣetrajña ucyate |
गुणवृत्तं तथा कृत्स्नं क्षेत्रज्ञः परिपश्यति ॥ (३६।२)
guṇavṛttaṃ tathā kṛtsnaṃ kṣetrajñaḥ paripaśyati ||
न गुणा विदुर् आत्मानं सृज्यमानं पुनः पुनः ॥ (३७।२)
na guṇā vidur ātmānaṃ sṛjyamānaṃ punaḥ punaḥ ||
न सत्यं वेद वै कश्चित् क्षेत्रज्ञस्त्वेव विन्दति । (३८।१)
na satyaṃ veda vai kaścit kṣetrajñastveva vindati |
तस्माद् गुणांश्च तत्त्वं च परित्यज्येह तत्त्ववित् । (३९।१)
tasmād guṇāṃśca tattvaṃ ca parityajyeha tattvavit |
क्षीणदोषो गुणान् हित्वा क्षेत्रज्ञं प्रविशत्यथ ॥ (३९।२)
kṣīṇadoṣo guṇān hitvā kṣetrajñaṃ praviśatyatha ||
निर्द्वंद्वो निर्नमस्कारो निःस्वधाकार एव च । (४०।१)
nirdvaṃdvo nirnamaskāro niḥsvadhākāra eva ca |
अचलश्चानिकेतश्च क्षेत्रज्ञः स परो विभुः ॥ (४०।२)
acalaścāniketaśca kṣetrajñaḥ sa paro vibhuḥ ||
Data courtesy of The Digital Corpus of Sanskrit.