जनमेजय उवाच । (१।१)

यत् तत् तदा महाब्रह्मंल्लोमशो वाक्यम् अब्रवीत् । (१।२)

इन्द्रस्य वचनाद् एत्य पाण्डुपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ (१।३)

यच्चापि ते भयं तीव्रं न च कीर्तयसे क्वचित् । (२।१)

तच्चाप्यपहरिष्यामि सव्यसाचाविहागते ॥ (२।२)

किं नु तद् विदुषां श्रेष्ठ कर्णं प्रति महद् भयम् । (३।१)

आसीन्न च स धर्मात्मा कथयामास कस्यचित् ॥ (३।२)

वैशम्पायन उवाच । (४।१)

अहं ते राजशार्दूल कथयामि कथाम् इमाम् । (४।२)

पृच्छते भरतश्रेष्ठ शुश्रूषस्व गिरं मम ॥ (४।३)

द्वादशे समतिक्रान्ते वर्षे प्राप्ते त्रयोदशे । (५।१)

पाण्डूनां हितकृच्छक्रः कर्णं भिक्षितुम् उद्यतः ॥ (५।२)

अभिप्रायम् अथो ज्ञात्वा महेन्द्रस्य विभावसुः । (६।१)

कुण्डलार्थे महाराज सूर्यः कर्णम् उपागमत् ॥ (६।२)

महार्हे शयने वीरं स्पर्ध्यास्तरणसंवृते । (७।१)

शयानम् अभिविश्वस्तं ब्रह्मण्यं सत्यवादिनम् ॥ (७।२)

स्वप्नान्ते निशि राजेन्द्र दर्शयामास रश्मिवान् । (८।१)

कृपया परयाविष्टः पुत्रस्नेहाच्च भारत ॥ (८।२)

ब्राह्मणो वेदविद् भूत्वा सूर्यो योगाद्धि रूपवान् । (९।१)

हितार्थम् अब्रवीत् कर्णं सान्त्वपूर्वम् इदं वचः ॥ (९।२)

कर्ण मद्वचनं तात शृणु सत्यभृतां वर । (१०।१)

ब्रुवतो ऽद्य महाबाहो सौहृदात् परमं हितम् ॥ (१०।२)

उपायास्यति शक्रस्त्वां पाण्डवानां हितेप्सया । (११।१)

ब्राह्मणच्छद्मना कर्ण कुण्डलापजिहीर्षया ॥ (११।२)

विदितं तेन शीलं ते सर्वस्य जगतस् तथा । (१२।१)

यथा त्वं भिक्षितः सद्भिर् ददास्येव न याचसे ॥ (१२।२)

त्वं हि तात ददास्येव ब्राह्मणेभ्यः प्रयाचितः । (१३।१)

वित्तं यच्चान्यद् अप्याहुर् न प्रत्याख्यासि कर्हिचित् ॥ (१३।२)

तं त्वाम् एवंविधं ज्ञात्वा स्वयं वै पाकशासनः । (१४।१)

आगन्ता कुण्डलार्थाय कवचं चैव भिक्षितुम् ॥ (१४।२)

तस्मै प्रयाचमानाय न देये कुण्डले त्वया । (१५।१)

अनुनेयः परं शक्त्या श्रेय एतद्धि ते परम् ॥ (१५।२)

कुण्डलार्थे ब्रुवंस्तात कारणैर् बहुभिस्त्वया । (१६।१)

अन्यैर् बहुविधैर् वित्तैः स निवार्यः पुनः पुनः ॥ (१६।२)

रत्नैः स्त्रीभिस् तथा भोगैर् धनैर् बहुविधैर् अपि । (१७।१)

निदर्शनैश् च बहुभिः कुण्डलेप्सुः पुरंदरः ॥ (१७।२)

यदि दास्यसि कर्ण त्वं सहजे कुण्डले शुभे । (१८।१)

आयुषः प्रक्षयं गत्वा मृत्योर् वशम् उपेष्यसि ॥ (१८।२)

कवचेन च संयुक्तः कुण्डलाभ्यां च मानद । (१९।१)

अवध्यस्त्वं रणे ऽरीणाम् इति विद्धि वचो मम ॥ (१९।२)

अमृताद् उत्थितं ह्येतद् उभयं रत्नसम्भवम् । (२०।१)

तस्माद् रक्ष्यं त्वया कर्ण जीवितं चेत् प्रियं तव ॥ (२०।२)

कर्ण उवाच । (२१।१)

को माम् एवं भवान् प्राह दर्शयन् सौहृदं परम् । (२१।२)

कामया भगवन् ब्रूहि को भवान् द्विजवेषधृक् ॥ (२१।३)

ब्राह्मण उवाच । (२२।१)

अहं तात सहस्रांशुः सौहृदात् त्वां निदर्शये । (२२।२)

कुरुष्वैतद् वचो मे त्वम् एतच्छ्रेयः परं हि ते ॥ (२२।३)

कर्ण उवाच । (२३।१)

श्रेय एव ममात्यन्तं यस्य मे गोपतिः प्रभुः । (२३।२)

प्रवक्ताद्य हितान्वेषी शृणु चेदं वचो मम ॥ (२३।३)

प्रसादये त्वां वरदं प्रणयाच्च ब्रवीम्यहम् । (२४।१)

न निवार्यो व्रताद् अस्माद् अहं यद्यस्मि ते प्रियः ॥ (२४।२)

व्रतं वै मम लोको ऽयं वेत्ति कृत्स्नो विभावसो । (२५।१)

यथाहं द्विजमुख्येभ्यो दद्यां प्राणान् अपि ध्रुवम् ॥ (२५।२)

यद्यागच्छति शक्रो मां ब्राह्मणच्छद्मनावृतः । (२६।१)

हितार्थं पाण्डुपुत्राणां खेचरोत्तम भिक्षितुम् ॥ (२६।२)

दास्यामि विबुधश्रेष्ठ कुण्डले वर्म चोत्तमम् । (२७।१)

न मे कीर्तिः प्रणश्येत त्रिषु लोकेषु विश्रुता ॥ (२७।२)

मद्विधस्यायशस्यं हि न युक्तं प्राणरक्षणम् । (२८।१)

युक्तं हि यशसा युक्तं मरणं लोकसंमतम् ॥ (२८।२)

सो ऽहम् इन्द्राय दास्यामि कुण्डले सह वर्मणा । (२९।१)

यदि मां बलवृत्रघ्नो भिक्षार्थम् उपयास्यति ॥ (२९।२)

हितार्थं पाण्डुपुत्राणां कुण्डले मे प्रयाचितुम् । (३०।१)

तन् मे कीर्तिकरं लोके तस्याकीर्तिर् भविष्यति ॥ (३०।२)

वृणोमि कीर्तिं लोके हि जीवितेनापि भानुमन् । (३१।१)

कीर्तिमान् अश्नुते स्वर्गं हीनकीर्तिस् तु नश्यति ॥ (३१।२)

कीर्तिर्हि पुरुषं लोके संजीवयति मातृवत् । (३२।१)

अकीर्तिर्जीवितं हन्ति जीवतो ऽपि शरीरिणः ॥ (३२।२)

अयं पुराणः श्लोको हि स्वयं गीतो विभावसो । (३३।१)

धात्रा लोकेश्वर यथा कीर्तिर् आयुर् नरस्य वै ॥ (३३।२)

पुरुषस्य परे लोके कीर्तिर् एव परायणम् । (३४।१)

इह लोके विशुद्धा च कीर्तिर् आयुर्विवर्धनी ॥ (३४।२)

सो ऽहं शरीरजे दत्त्वा कीर्तिं प्राप्स्यामि शाश्वतीम् । (३५।१)

दत्त्वा च विधिवद् दानं ब्राह्मणेभ्यो यथाविधि ॥ (३५।२)

हुत्वा शरीरं संग्रामे कृत्वा कर्म सुदुष्करम् । (३६।१)

विजित्य वा परान् आजौ यशः प्राप्स्यामि केवलम् ॥ (३६।२)

भीतानाम् अभयं दत्त्वा संग्रामे जीवितार्थिनाम् । (३७।१)

वृद्धान् बालान् द्विजातींश्च मोक्षयित्वा महाभयात् ॥ (३७।२)

प्राप्स्यामि परमं लोके यशः स्वर्भानुसूदन । (३८।१)

जीवितेनापि मे रक्ष्या कीर्तिस् तद् विद्धि मे व्रतम् ॥ (३८।२)

सो ऽहं दत्त्वा मघवते भिक्षाम् एताम् अनुत्तमाम् । (३९।१)

ब्राह्मणच्छद्मिने देव लोके गन्ता परां गतिम् ॥ (३९।२)