युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

अबुद्धिपूर्वं यः पापं कुर्याद् भरतसत्तम । (१।२)

मुच्यते स कथं तस्माद् एनसस्तद् वदस्व मे ॥ (१।३)

भीष्म उवाच । (२।१)

अत्र ते वर्णयिष्ये ऽहम् इतिहासं पुरातनम् । (२।२)

इन्द्रोतः शौनको विप्रो यद् आह जनमेजयम् ॥ (२।३)

आसीद् राजा महावीर्यः पारिक्षिज्जनमेजयः । (३।१)

अबुद्धिपूर्वं ब्रह्महत्या तम् आगच्छन्महीपतिम् ॥ (३।२)

तं ब्राह्मणाः सर्व एव तत्यजुः सपुरोहिताः । (४।१)

जगाम स वनं राजा दह्यमानो दिवानिशम् ॥ (४।२)

स प्रजाभिः परित्यक्तश्चकार कुशलं महत् । (५।१)

अतिवेलं तपस्तेपे दह्यमानः स मन्युना ॥ (५।२)

तत्रेतिहासं वक्ष्यामि धर्मस्यास्योपबृंहणम् । (६।१)

दह्यमानः पापकृत्या जगाम जनमेजयः ॥ (६।२)

वरिष्यमाण इन्द्रोतं शौनकं संशितव्रतम् । (७।१)

समासाद्योपजग्राह पादयोः परिपीडयन् ॥ (७।२)

ततो भीतो महाप्राज्ञो जगर्हे सुभृशं तदा । (८।१)

कर्ता पापस्य महतो भ्रूणहा किम् इहागतः ॥ (८।२)

किं तवास्मासु कर्तव्यं मा मा स्प्राक्षीः कथंचन । (९।१)

गच्छ गच्छ न ते स्थानं प्रीणात्यस्मान् इह ध्रुवम् ॥ (९।२)

रुधिरस्येव ते गन्धः शवस्येव च दर्शनम् । (१०।१)

अशिवः शिवसंकाशो मृतो जीवन्न् इवाटसि ॥ (१०।२)

अन्तर्मृत्युर् अशुद्धात्मा पापम् एवानुचिन्तयन् । (११।१)

प्रबुध्यसे प्रस्वपिषि वर्तसे चरसे सुखी ॥ (११।२)

मोघं ते जीवितं राजन् परिक्लिष्टं च जीवसि । (१२।१)

पापायेव च सृष्टो ऽसि कर्मणे ह यवीयसे ॥ (१२।२)

बहु कल्याणम् इच्छन्त ईहन्ते पितरः सुतान् । (१३।१)

तपसा देवतेज्याभिर् वन्दनेन तितिक्षया ॥ (१३।२)

पितृवंशम् इमं पश्य त्वत्कृते नरकं गतम् । (१४।१)

निरर्थाः सर्व एवैषाम् आशाबन्धास्त्वदाश्रयाः ॥ (१४।२)

यान् पूजयन्तो विन्दन्ति स्वर्गम् आयुर् यशः सुखम् । (१५।१)

तेषु ते सततं द्वेषो ब्राह्मणेषु निरर्थकः ॥ (१५।२)

इमं लोकं विमुच्य त्वम् अवाङ्मूर्धा पतिष्यसि । (१६।१)

अशाश्वतीः शाश्वतीश्च समाः पापेन कर्मणा ॥ (१६।२)

अद्यमानो जन्तुगृध्रैः शितिकण्ठैर् अयोमुखैः । (१७।१)

ततो ऽपि पुनर् आवृत्तः पापयोनिं गमिष्यसि ॥ (१७।२)

यद् इदं मन्यसे राजन्नायम् अस्ति परः कुतः । (१८।१)

प्रतिस्मारयितारस्त्वां यमदूता यमक्षये ॥ (१८।२)