संजय उवाच । (१।१)

उलूकस्त्वर्जुनं भूयो यथोक्तं वाक्यम् अब्रवीत् । (१।२)

आशीविषम् इव क्रुद्धं तुदन् वाक्यशलाकया ॥ (१।३)

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा रुषिताः पाण्डवा भृशम् । (२।१)

प्राग् एव भृशसंक्रुद्धाः कैतव्येन प्रधर्षिताः ॥ (२।२)

नासनेष्व् अवतिष्ठन्त बाहूंश्चैव विचिक्षिपुः । (३।१)

आशीविषा इव क्रुद्धा वीक्षांचक्रुः परस्परम् ॥ (३।२)

अवाक्शिरा भीमसेनः समुदैक्षत केशवम् । (४।१)

नेत्राभ्यां लोहितान्ताभ्याम् आशीविष इव श्वसन् ॥ (४।२)

आर्तं वातात्मजं दृष्ट्वा क्रोधेनाभिहतं भृशम् । (५।१)

उत्स्मयन्न् इव दाशार्हः कैतव्यं प्रत्यभाषत ॥ (५।२)

प्रयाहि शीघ्रं कैतव्य ब्रूयाश्चैव सुयोधनम् । (६।१)

श्रुतं वाक्यं गृहीतो ऽर्थो मतं यत् ते तथास्तु तत् ॥ (६।२)

मद्वचश्चापि भूयस्ते वक्तव्यः स सुयोधनः । (७।१)

श्व इदानीं प्रदृश्येथाः पुरुषो भव दुर्मते ॥ (७।२)

मन्यसे यच्च मूढ त्वं न योत्स्यति जनार्दनः । (८।१)

सारथ्येन वृतः पार्थैर् इति त्वं न बिभेषि च ॥ (८।२)

जघन्यकालम् अप्येतद् भवेद् यत् सर्वपार्थिवान् । (९।१)

निर्दहेयम् अहं क्रोधात् तृणानीव हुताशनः ॥ (९।२)

युधिष्ठिरनियोगात् तु फल्गुनस्य महात्मनः । (१०।१)

करिष्ये युध्यमानस्य सारथ्यं विदितात्मनः ॥ (१०।२)

यद्युत्पतसि लोकांस्त्रीन् यद्याविशसि भूतलम् । (११।१)

तत्र तत्रार्जुनरथं प्रभाते द्रक्ष्यसे ऽग्रतः ॥ (११।२)

यच्चापि भीमसेनस्य मन्यसे मोघगर्जितम् । (१२।१)

दुःशासनस्य रुधिरं पीतम् इत्यवधार्यताम् ॥ (१२।२)

न त्वां समीक्षते पार्थो नापि राजा युधिष्ठिरः । (१३।१)

न भीमसेनो न यमौ प्रतिकूलप्रभाषिणम् ॥ (१३।२)