कृप उवाच । (१।१)

दिष्ट्या ते प्रतिकर्तव्ये मतिर् जातेयम् अच्युत । (१।२)

न त्वा वारयितुं शक्तो वज्रपाणिर् अपि स्वयम् ॥ (१।३)

अनुयास्यावहे त्वां तु प्रभाते सहितावुभौ । (२।१)

अद्य रात्रौ विश्रमस्व विमुक्तकवचध्वजः ॥ (२।२)

अहं त्वाम् अनुयास्यामि कृतवर्मा च सात्वतः । (३।१)

परान् अभिमुखं यान्तं रथावास्थाय दंशितौ ॥ (३।२)

आवाभ्यां सहितः शत्रूञ् श्वो ऽसि हन्ता समागमे । (४।१)

विक्रम्य रथिनां श्रेष्ठ पाञ्चालान् सपदानुगान् ॥ (४।२)

शक्तस्त्वम् असि विक्रान्तुं विश्रमस्व निशाम् इमाम् । (५।१)

चिरं ते जाग्रतस्तात स्वप तावन्निशाम् इमाम् ॥ (५।२)

विश्रान्तश्च विनिद्रश्च स्वस्थचित्तश्च मानद । (६।१)

समेत्य समरे शत्रून् वधिष्यसि न संशयः ॥ (६।२)

न हि त्वा रथिनां श्रेष्ठ प्रगृहीतवरायुधम् । (७।१)

जेतुम् उत्सहते कश्चिद् अपि देवेषु पावकिः ॥ (७।२)

कृपेण सहितं यान्तं युक्तं च कृतवर्मणा । (८।१)

को द्रौणिं युधि संरब्धं योधयेद् अपि देवराट् ॥ (८।२)

ते वयं परिविश्रान्ता विनिद्रा विगतज्वराः । (९।१)

प्रभातायां रजन्यां वै निहनिष्याम शात्रवान् ॥ (९।२)

तव ह्यस्त्राणि दिव्यानि मम चैव न संशयः । (१०।१)

सात्वतो ऽपि महेष्वासो नित्यं युद्धेषु कोविदः ॥ (१०।२)

ते वयं सहितास्तात सर्वाञ् शत्रून् समागतान् । (११।१)

प्रसह्य समरे हत्वा प्रीतिं प्राप्स्याम पुष्कलाम् । (११।२)

विश्रमस्व त्वम् अव्यग्रः स्वप चेमां निशां सुखम् ॥ (११।३)

अहं च कृतवर्मा च प्रयान्तं त्वां नरोत्तम । (१२।१)

अनुयास्याव सहितौ धन्विनौ परतापिनौ । (१२।२)

रथिनं त्वरया यान्तं रथावास्थाय दंशितौ ॥ (१२।३)

स गत्वा शिबिरं तेषां नाम विश्राव्य चाहवे । (१३।१)

ततः कर्तासि शत्रूणां युध्यतां कदनं महत् ॥ (१३।२)

कृत्वा च कदनं तेषां प्रभाते विमले ऽहनि । (१४।१)

विहरस्व यथा शक्रः सूदयित्वा महासुरान् ॥ (१४।२)

त्वं हि शक्तो रणे जेतुं पाञ्चालानां वरूथिनीम् । (१५।१)

दैत्यसेनाम् इव क्रुद्धः सर्वदानवसूदनः ॥ (१५।२)

मया त्वां सहितं संख्ये गुप्तं च कृतवर्मणा । (१६।१)

न सहेत विभुः साक्षाद् वज्रपाणिर् अपि स्वयम् ॥ (१६।२)

न चाहं समरे तात कृतवर्मा तथैव च । (१७।१)

अनिर्जित्य रणे पाण्डून् व्यपयास्याव कर्हिचित् ॥ (१७।२)

हत्वा च समरे क्षुद्रान् पाञ्चालान् पाण्डुभिः सह । (१८।१)

निवर्तिष्यामहे सर्वे हता वा स्वर्गगा वयम् ॥ (१८।२)

सर्वोपायैः सहायास्ते प्रभाते वयम् एव हि । (१९।१)

सत्यम् एतन्महाबाहो प्रब्रवीमि तवानघ ॥ (१९।२)

एवम् उक्तस्ततो द्रौणिर् मातुलेन हितं वचः । (२०।१)

अब्रवीन्मातुलं राजन् क्रोधाद् उद्वृत्य लोचने ॥ (२०।२)

आतुरस्य कुतो निद्रा नरस्यामर्षितस्य च । (२१।१)

अर्थांश्चिन्तयतश्चापि कामयानस्य वा पुनः ॥ (२१।२)

तद् इदं समनुप्राप्तं पश्य मे ऽद्य चतुष्टयम् । (२२।१)

यस्य भागश्चतुर्थो मे स्वप्नम् अह्नाय नाशयेत् ॥ (२२।२)

किं नाम दुःखं लोके ऽस्मिन् पितुर् वधम् अनुस्मरन् । (२३।१)

हृदयं निर्दहन्मे ऽद्य रात्र्यहानि न शाम्यति ॥ (२३।२)

यथा च निहतः पापैः पिता मम विशेषतः । (२४।१)

प्रत्यक्षम् अपि ते सर्वं तन्मे मर्माणि कृन्तति ॥ (२४।२)

कथं हि मादृशो लोके मुहूर्तम् अपि जीवति । (२५।१)

द्रोणो हतेति यद् वाचः पाञ्चालानां शृणोम्यहम् ॥ (२५।२)

दृष्टद्युम्नम् अहत्वाजौ नाहं जीवितुम् उत्सहे । (२६।१)

स मे पितृवधाद् वध्यः पाञ्चाला ये च संगताः ॥ (२६।२)

विलापो भग्नसक्थस्य यस्तु राज्ञो मया श्रुतः । (२७।१)

स पुनर् हृदयं कस्य क्रूरस्यापि न निर्दहेत् ॥ (२७।२)

कस्य ह्यकरुणस्यापि नेत्राभ्याम् अश्रु नाव्रजेत् । (२८।१)

नृपतेर् भग्नसक्थस्य श्रुत्वा तादृग् वचः पुनः ॥ (२८।२)

यश्चायं मित्रपक्षो मे मयि जीवति निर्जितः । (२९।१)

शोकं मे वर्धयत्येष वारिवेग इवार्णवम् । (२९।२)

एकाग्रमनसो मे ऽद्य कुतो निद्रा कुतः सुखम् ॥ (२९।३)

वासुदेवार्जुनाभ्यां हि तान् अहं परिरक्षितान् । (३०।१)

अविषह्यतमान्मन्ये महेन्द्रेणापि मातुल ॥ (३०।२)

न चास्मि शक्यः संयन्तुम् अस्मात् कार्यात् कथंचन । (३१।१)

न तं पश्यामि लोके ऽस्मिन् यो मां कार्यान्निवर्तयेत् । (३१।२)

इति मे निश्चिता बुद्धिर् एषा साधुमता च मे ॥ (३१।३)

वार्त्तिकैः कथ्यमानस्तु मित्राणां मे पराभवः । (३२।१)

पाण्डवानां च विजयो हृदयं दहतीव मे ॥ (३२।२)

अहं तु कदनं कृत्वा शत्रूणाम् अद्य सौप्तिके । (३३।१)

ततो विश्रमिता चैव स्वप्ता च विगतज्वरः ॥ (३३।२)