विदुर उवाच । (१।१)

महाराज विजानीहि यत् त्वां वक्ष्यामि तच्छृणु । (१।२)

मुमूर्षोर् औषधम् इव न रोचेतापि ते श्रुतम् ॥ (१।३)

यद् वै पुरा जातमात्रो रुराव गोमायुवद् विस्वरं पापचेताः । (२।१)

दुर्योधनो भारतानां कुलघ्नः सो ऽयं युक्तो भविता कालहेतुः ॥ (२।२)

गृहे वसन्तं गोमायुं त्वं वै मत्वा न बुध्यसे । (३।१)

दुर्योधनस्य रूपेण शृणु काव्यां गिरं मम ॥ (३।२)

मधु वै माध्विको लब्ध्वा प्रपातं नावबुध्यते । (४।१)

आरुह्य तं मज्जति वा पतनं वाधिगच्छति ॥ (४।२)

सो ऽयं मत्तो ऽक्षदेवेन मधुवन्न परीक्षते । (५।१)

प्रपातं बुध्यते नैव वैरं कृत्वा महारथैः ॥ (५।२)

विदितं ते महाराज राजस्वेवासमञ्जसम् । (६।१)

अन्धका यादवा भोजाः समेताः कंसम् अत्यजन् ॥ (६।२)

नियोगाच्च हते तस्मिन् कृष्णेनामित्रघातिना । (७।१)

एवं ते ज्ञातयः सर्वे मोदमानाः शतं समाः ॥ (७।२)

त्वन्नियुक्तः सव्यसाची निगृह्णातु सुयोधनम् । (८।१)

निग्रहाद् अस्य पापस्य मोदन्तां कुरवः सुखम् ॥ (८।२)

काकेनेमांश्चित्रबर्हाञ् शार्दूलान् क्रोष्टुकेन च । (९।१)

क्रीणीष्व पाण्डवान् राजन् मा मज्जीः शोकसागरे ॥ (९।२)

त्यजेत् कुलार्थे पुरुषं ग्रामस्यार्थे कुलं त्यजेत् । (१०।१)

ग्रामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिवीं त्यजेत् ॥ (१०।२)

सर्वज्ञः सर्वभावज्ञः सर्वशत्रुभयंकरः । (११।१)

इति स्म भाषते काव्यो जम्भत्यागे महासुरान् ॥ (११।२)

हिरण्यष्ठीविनः कश्चित् पक्षिणो वनगोचरान् । (१२।१)

गृहे किल कृतावासांल् लोभाद् राजन्न् अपीडयत् ॥ (१२।२)

सदोपभोज्यांल् लोभान्धो हिरण्यार्थे परंतप । (१३।१)

आयतिं च तदात्वं च उभे सद्यो व्यनाशयत् ॥ (१३।२)

तदात्वकामः पाण्डूंस्त्वं मा द्रुहो भरतर्षभ । (१४।१)

मोहात्मा तप्यसे पश्चात् पक्षिहा पुरुषो यथा ॥ (१४।२)

जातं जातं पाण्डवेभ्यः पुष्पम् आदत्स्व भारत । (१५।१)

मालाकार इवारामे स्नेहं कुर्वन् पुनः पुनः ॥ (१५।२)

वृक्षान् अङ्गारकारीव मैनान् धाक्षीः समूलकान् । (१६।१)

मा गमः ससुतामात्यः सबलश्च पराभवम् ॥ (१६।२)

समवेतान् हि कः पार्थान् प्रतियुध्येत भारत । (१७।१)

मरुद्भिः सहितो राजन्न् अपि साक्षान्मरुत्पतिः ॥ (१७।२)