जरितोवाच । (१।१)

अस्माद् बिलान् निष्पतितं श्येन आखुं जहार तम् । (१।२)

क्षुद्रं गृहीत्वा पादाभ्यां भयं न भविता ततः ॥ (१।३)

शार्ङ्गका ऊचुः । (२।१)

न हृतं तं वयं विद्मः श्येनेनाखुं कथंचन । (२।२)

अन्ये ऽपि भवितारो ऽत्र तेभ्यो ऽपि भयम् एव नः ॥ (२।३)

संशयो ह्यग्निर् आगच्छेद् दृष्टं वायोर् निवर्तनम् । (३।१)

मृत्युर् नो बिलवासिभ्यो भवेन् मातर् असंशयम् ॥ (३।२)

निःसंशयात् संशयितो मृत्युर् मातर् विशिष्यते । (४।१)

चर खे त्वं यथान्यायं पुत्रान् वेत्स्यसि शोभनान् ॥ (४।२)

जरितोवाच । (५।१)

अहं वै श्येनम् आयान्तम् अद्राक्षं बिलम् अन्तिकात् । (५।२)

संचरन्तं समादाय जहाराखुं बिलाद् बली ॥ (५।३)

तं पतन्तम् अहं श्येनं त्वरिता पृष्ठतो ऽन्वगाम् । (६।१)

आशिषो ऽस्य प्रयुञ्जाना हरतो मूषकं बिलात् । (६।२)

नमो ऽस्तु ते श्येनराज रक्षिता राजवत् त्वया ॥ (६।३)

यो नो द्वेष्टारम् आदाय श्येनराज प्रधावसि । (७।१)

भव त्वं दिवम् आस्थाय निरमित्रो हिरण्मयः ॥ (७।२)

यदा स भक्षितस्तेन क्षुधितेन पतत्रिणा । (८।१)

तदाहं तम् अनुज्ञाप्य प्रत्युपायां गृहान् प्रति ॥ (८।२)

प्रविशध्वं बिलं पुत्रा विश्रब्धा नास्ति वो भयम् । (९।१)

श्येनेन मम पश्यन्त्या हृत आखुर् न संशयः ॥ (९।२)

शार्ङ्गका ऊचुः । (१०।१)

न विद्म वै वयं मातर् हृतम् आखुम् इतः पुरा । (१०।२)

अविज्ञाय न शक्ष्यामो बिलम् आविशतुं वयम् ॥ (१०।३)

जरितोवाच । (११।१)

अहं हि तं प्रजानामि हृतं श्येनेन मूषकम् । (११।२)

अत एव भयं नास्ति क्रियतां वचनं मम ॥ (११।३)

शार्ङ्गका ऊचुः । (१२।१)

न त्वं मिथ्योपचारेण मोक्षयेथा भयं महत् । (१२।२)

समाकुलेषु ज्ञानेषु न बुद्धिकृतम् एव तत् ॥ (१२।३)

न चोपकृतम् अस्माभिर् न चास्मान् वेत्थ ये वयम् । (१३।१)

पीड्यमाना भरस्यस्मान् का सती के वयं तव ॥ (१३।२)

तरुणी दर्शनीयासि समर्था भर्तुर् एषणे । (१४।१)

अनुगच्छ स्वभर्तारं पुत्रान् आप्स्यसि शोभनान् ॥ (१४।२)

वयम् अप्यग्निम् आविश्य लोकान् प्राप्स्यामहे शुभान् । (१५।१)

अथास्मान् न दहेद् अग्निर् आयास्त्वं पुनर् एव नः । (१५।२)

समागमश्च भविता त्वं वै शोकं च मा कृथाः ॥ (१५।३)

वैशंपायन उवाच । (१६।१)

एवम् उक्ता ततः शार्ङ्गी पुत्रान् उत्सृज्य खाण्डवे । (१६।२)

जगाम त्वरिता देशं क्षेमम् अग्नेर् अनाश्रयम् ॥ (१६।३)

ततस्तीक्ष्णार्चिर् अभ्यागाज्ज्वलितो हव्यवाहनः । (१७।१)

यत्र शार्ङ्गा बभूवुस्ते मन्दपालस्य पुत्रकाः ॥ (१७।२)

ते शार्ङ्गा ज्वलनं दृष्ट्वा ज्वलितं स्वेन तेजसा । (१८।१)

व्यथिताः करुणा वाचः श्रावयामासुर् अन्तिकात् । (१८।२)

जरितारिस्ततो वाचं श्रावयामास पावकम् ॥ (१८।३)