वैशम्पायन उवाच । (१।१)

ततो दिवाकरः प्रीतो दर्शयामास पाण्डवम् । (१।२)

दीप्यमानः स्ववपुषा ज्वलन्न् इव हुताशनः ॥ (१।३)

यत् ते ऽभिलषितं राजन् सर्वम् एतद् अवाप्स्यसि । (२।१)

अहम् अन्नं प्रदास्यामि सप्त पञ्च च ते समाः ॥ (२।२)

फलमूलामिषं शाकं संस्कृतं यन् महानसे । (३।१)

चतुर्विधं तदन्नाद्यम् अक्षय्यं ते भविष्यति । (३।२)

धनं च विविधं तुभ्यम् इत्य् उक्त्वान्तरधीयत ॥ (३।३)

लब्ध्वा वरं तु कौन्तेयो जलाद् उत्तीर्य धर्मवित् । (४।१)

जग्राह पादौ धौम्यस्य भ्रातॄंश्चास्वजताच्युतः ॥ (४।२)

द्रौपद्या सह संगम्य पश्यमानो ऽभ्ययात् प्रभुः । (५।१)

महानसे तदान्नं तु साधयामास पाण्डवः ॥ (५।२)

संस्कृतं प्रसवं याति वन्यम् अन्नं चतुर्विधम् । (६।१)

अक्षय्यं वर्धते चान्नं तेन भोजयते द्विजान् ॥ (६।२)

भुक्तवत्सु च विप्रेषु भोजयित्वानुजान् अपि । (७।१)

शेषं विघससंज्ञं तु पश्चाद् भुङ्क्ते युधिष्ठिरः । (७।२)

युधिष्ठिरं भोजयित्वा शेषम् अश्नाति पार्षती ॥ (७।३)

एवं दिवाकरात् प्राप्य दिवाकरसमद्युतिः । (८।१)

कामान् मनोऽभिलषितान् ब्राह्मणेभ्यो ददौ प्रभुः ॥ (८।२)

पुरोहितपुरोगाश् च तिथिनक्षत्रपर्वसु । (९।१)

यज्ञियार्थाः प्रवर्तन्ते विधिमन्त्रप्रमाणतः ॥ (९।२)

ततः कृतस्वस्त्ययना धौम्येन सह पाण्डवाः । (१०।१)

द्विजसंघैः परिवृताः प्रययुः काम्यकं वनम् ॥ (१०।२)