वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततो ऽभिषेचनीये ऽह्नि ब्राह्मणा राजभिः सह । (१।२)

अन्तर्वेदीं प्रविविशुः सत्कारार्थं महर्षयः ॥ (१।३)

नारदप्रमुखास्तस्याम् अन्तर्वेद्यां महात्मनः । (२।१)

समासीनाः शुशुभिरे सह राजर्षिभिस्तदा ॥ (२।२)

समेता ब्रह्मभवने देवा देवर्षयो यथा । (३।१)

कर्मान्तरम् उपासन्तो जजल्पुर् अमितौजसः ॥ (३।२)

इदम् एवं न चाप्येवम् एवम् एतन्न चान्यथा । (४।१)

इत्यूचुर् बहवस्तत्र वितण्डानाः परस्परम् ॥ (४।२)

कृशान् अर्थांस्तथा केचिद् अकृशांस्तत्र कुर्वते । (५।१)

अकृशांश्च कृशांश्चक्रुर् हेतुभिः शास्त्रनिश्चितैः ॥ (५।२)

तत्र मेधाविनः केचिद् अर्थम् अन्यैः प्रपूरितम् । (६।१)

विचिक्षिपुर् यथा श्येना नभोगतम् इवामिषम् ॥ (६।२)

केचिद् धर्मार्थसंयुक्ताः कथास्तत्र महाव्रताः । (७।१)

रेमिरे कथयन्तश्च सर्ववेदविदां वराः ॥ (७।२)

सा वेदिर् वेदसम्पन्नैर् देवद्विजमहर्षिभिः । (८।१)

आबभासे समाकीर्णा नक्षत्रैर् द्यौर् इवामला ॥ (८।२)

न तस्यां संनिधौ शूद्रः कश्चिद् आसीन्न चाव्रतः । (९।१)

अन्तर्वेद्यां तदा राजन् युधिष्ठिरनिवेशने ॥ (९।२)

तां तु लक्ष्मीवतो लक्ष्मीं तदा यज्ञविधानजाम् । (१०।१)

तुतोष नारदः पश्यन् धर्मराजस्य धीमतः ॥ (१०।२)

अथ चिन्तां समापेदे स मुनिर् मनुजाधिप । (११।१)

नारदस्तं तदा पश्यन् सर्वक्षत्रसमागमम् ॥ (११।२)

सस्मार च पुरावृत्तां कथां तां भरतर्षभ । (१२।१)

अंशावतरणे यासौ ब्रह्मणो भवने ऽभवत् ॥ (१२।२)

देवानां संगमं तं तु विज्ञाय कुरुनन्दन । (१३।१)

नारदः पुण्डरीकाक्षं सस्मार मनसा हरिम् ॥ (१३।२)

साक्षात् स विबुधारिघ्नः क्षत्रे नारायणो विभुः । (१४।१)

प्रतिज्ञां पालयन् धीमाञ् जातः परपुरंजयः ॥ (१४।२)

संदिदेश पुरा यो ऽसौ विबुधान् भूतकृत् स्वयम् । (१५।१)

अन्योन्यम् अभिनिघ्नन्तः पुनर् लोकान् अवाप्स्यथ ॥ (१५।२)

इति नारायणः शंभुर् भगवाञ् जगतः प्रभुः । (१६।१)

आदिश्य विबुधान् सर्वान् अजायत यदुक्षये ॥ (१६।२)

क्षितावन्धकवृष्णीनां वंशे वंशभृतां वरः । (१७।१)

परया शुशुभे लक्ष्म्या नक्षत्राणाम् इवोडुराट् ॥ (१७।२)

यस्य बाहुबलं सेन्द्राः सुराः सर्व उपासते । (१८।१)

सो ऽयं मानुषवन्नाम हरिर् आस्ते ऽरिमर्दनः ॥ (१८।२)

अहो बत महद् भूतं स्वयंभूर् यद् इदं स्वयम् । (१९।१)

आदास्यति पुनः क्षत्रम् एवं बलसमन्वितम् ॥ (१९।२)

इत्येतां नारदश्चिन्तां चिन्तयामास धर्मवित् । (२०।१)

हरिं नारायणं ज्ञात्वा यज्ञैर् ईड्यं तम् ईश्वरम् ॥ (२०।२)

तस्मिन् धर्मविदां श्रेष्ठो धर्मराजस्य धीमतः । (२१।१)

महाध्वरे महाबुद्धिस्तस्थौ स बहुमानतः ॥ (२१।२)

ततो भीष्मो ऽब्रवीद् राजन् धर्मराजं युधिष्ठिरम् । (२२।१)

क्रियताम् अर्हणं राज्ञां यथार्हम् इति भारत ॥ (२२।२)

आचार्यम् ऋत्विजं चैव संयुक्तं च युधिष्ठिर । (२३।१)

स्नातकं च प्रियं चाहुः षड् अर्घ्यार्हान्नृपं तथा ॥ (२३।२)

एतान् अर्हान् अभिगतान् आहुः संवत्सरोषितान् । (२४।१)

त इमे कालपूगस्य महतो ऽस्मान् उपागताः ॥ (२४।२)

एषाम् एकैकशो राजन्न् अर्घ्यम् आनीयताम् इति । (२५।१)

अथ चैषां वरिष्ठाय समर्थायोपनीयताम् ॥ (२५।२)

युधिष्ठिर उवाच । (२६।१)

कस्मै भवान्मन्यते ऽर्घम् एकस्मै कुरुनन्दन । (२६।२)

उपनीयमानं युक्तं च तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ (२६।३)

वैशंपायन उवाच । (२७।१)

ततो भीष्मः शांतनवो बुद्ध्या निश्चित्य भारत । (२७।२)

वार्ष्णेयं मन्यते कृष्णम् अर्हणीयतमं भुवि ॥ (२७।३)

एष ह्येषां समेतानां तेजोबलपराक्रमैः । (२८।१)

मध्ये तपन्न् इवाभाति ज्योतिषाम् इव भास्करः ॥ (२८।२)

असूर्यम् इव सूर्येण निवातम् इव वायुना । (२९।१)

भासितं ह्लादितं चैव कृष्णेनेदं सदो हि नः ॥ (२९।२)

तस्मै भीष्माभ्यनुज्ञातः सहदेवः प्रतापवान् । (३०।१)

उपजह्रे ऽथ विधिवद् वार्ष्णेयायार्घ्यम् उत्तमम् ॥ (३०।२)

प्रतिजग्राह तत् कृष्णः शास्त्रदृष्टेन कर्मणा । (३१।१)

शिशुपालस्तु तां पूजां वासुदेवे न चक्षमे ॥ (३१।२)

स उपालभ्य भीष्मं च धर्मराजं च संसदि । (३२।१)

अपाक्षिपद् वासुदेवं चेदिराजो महाबलः ॥ (३२।२)