वैशम्पायन उवाच । (१।१)

जयद्रथस्तु सम्प्रेक्ष्य भ्रातरावुद्यतायुधौ । (१।२)

प्राद्रवत् तूर्णम् अव्यग्रो जीवितेप्सुः सुदुःखितः ॥ (१।३)

तं भीमसेनो धावन्तम् अवतीर्य रथाद् बली । (२।१)

अभिद्रुत्य निजग्राह केशपक्षे ऽत्यमर्षणः ॥ (२।२)

समुद्यम्य च तं रोषान् निष्पिपेष महीतले । (३।१)

गले गृहीत्वा राजानं ताडयामास चैव ह ॥ (३।२)

पुनः संजीवमानस्य तस्योत्पतितुम् इच्छतः । (४।१)

पदा मूर्ध्नि महाबाहुः प्राहरद् विलपिष्यतः ॥ (४।२)

तस्य जानुं ददौ भीमो जघ्ने चैनम् अरत्निना । (५।१)

स मोहम् अगमद् राजा प्रहारवरपीडितः ॥ (५।२)

विरोषं भीमसेनं तु वारयामास फल्गुनः । (६।१)

दुःशलायाः कृते राजा यत् तद् आहेति कौरव ॥ (६।२)

भीमसेन उवाच । (७।१)

नायं पापसमाचारो मत्तो जीवितुम् अर्हति । (७।२)

द्रौपद्यास् तदनर्हायाः परिक्लेष्टा नराधमः ॥ (७।३)

किं नु शक्यं मया कर्तुं यद् राजा सततं घृणी । (८।१)

त्वं च बालिशया बुद्ध्या सदैवास्मान् प्रबाधसे ॥ (८।२)

एवम् उक्त्वा सटास् तस्य पञ्च चक्रे वृकोदरः । (९।१)

अर्धचन्द्रेण बाणेन किंचिद् अब्रुवतस् तदा ॥ (९।२)

विकल्पयित्वा राजानं ततः प्राह वृकोदरः । (१०।१)

जीवितुं चेच्छसे मूढ हेतुं मे गदतः शृणु ॥ (१०।२)

दासो ऽस्मीति त्वया वाच्यं संसत्सु च सभासु च । (११।१)

एवं ते जीवितं दद्याम् एष युद्धजितो विधिः ॥ (११।२)

एवम् अस्त्विति तं राजा कृच्छ्रप्राणो जयद्रथः । (१२।१)

प्रोवाच पुरुषव्याघ्रं भीमम् आहवशोभिनम् ॥ (१२।२)

तत एनं विचेष्टन्तं बद्ध्वा पार्थो वृकोदरः । (१३।१)

रथम् आरोपयामास विसंज्ञं पांसुगुण्ठितम् ॥ (१३।२)

ततस् तं रथम् आस्थाय भीमः पार्थानुगस् तदा । (१४।१)

अभ्येत्याश्रममध्यस्थम् अभ्यगच्छद् युधिष्ठिरम् ॥ (१४।२)

दर्शयामास भीमस् तु तदवस्थं जयद्रथम् । (१५।१)

तं राजा प्राहसद् दृष्ट्वा मुच्यताम् इति चाब्रवीत् ॥ (१५।२)

राजानं चाब्रवीद् भीमो द्रौपद्यै कथयेति वै । (१६।१)

दासभावं गतो ह्येष पाण्डूनां पापचेतनः ॥ (१६।२)

तम् उवाच ततो ज्येष्ठो भ्राता सप्रणयं वचः । (१७।१)

मुञ्चैनम् अधमाचारं प्रमाणं यदि ते वयम् ॥ (१७।२)

द्रौपदी चाब्रवीद् भीमम् अभिप्रेक्ष्य युधिष्ठिरम् । (१८।१)

दासो ऽयं मुच्यतां राज्ञस् त्वया पञ्चसटः कृतः ॥ (१८।२)

स मुक्तो ऽभ्येत्य राजानम् अभिवाद्य युधिष्ठिरम् । (१९।१)

ववन्दे विह्वलो राजा तांश्च सर्वान् मुनींस्तदा ॥ (१९।२)

तम् उवाच घृणी राजा धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः । (२०।१)

तथा जयद्रथं दृष्ट्वा गृहीतं सव्यसाचिना ॥ (२०।२)

अदासो गच्छ मुक्तो ऽसि मैवं कार्षीः पुनः क्वचित् । (२१।१)

स्त्रीकामुक धिग् अस्तु त्वां क्षुद्रः क्षुद्रसहायवान् । (२१।२)

एवंविधं हि कः कुर्यात् त्वद् अन्यः पुरुषाधमः ॥ (२१।३)

गतसत्त्वम् इव ज्ञात्वा कर्तारम् अशुभस्य तम् । (२२।१)

सम्प्रेक्ष्य भरतश्रेष्ठः कृपां चक्रे नराधिपः ॥ (२२।२)

धर्मे ते वर्धतां बुद्धिर् मा चाधर्मे मनः कृथाः । (२३।१)

साश्वः सरथपादातः स्वस्ति गच्छ जयद्रथ ॥ (२३।२)

एवम् उक्तस् तु सव्रीडं तूष्णीं किंचिद् अवाङ्मुखः । (२४।१)

जगाम राजा दुःखार्तो गङ्गाद्वाराय भारत ॥ (२४।२)

स देवं शरणं गत्वा विरूपाक्षम् उमापतिम् । (२५।१)

तपश् चचार विपुलं तस्य प्रीतो वृषध्वजः ॥ (२५।२)

बलिं स्वयं प्रत्यगृह्णात् प्रीयमाणस् त्रिलोचनः । (२६।१)

वरं चास्मै ददौ देवः स च जग्राह तच्छृणु ॥ (२६।२)

समस्तान् सरथान् पञ्च जयेयं युधि पाण्डवान् । (२७।१)

इति राजाब्रवीद् देवं नेति देवस् तम् अब्रवीत् ॥ (२७।२)

अजय्यांश्चाप्यवध्यांश्च वारयिष्यसि तान् युधि । (२८।१)

ऋते ऽर्जुनं महाबाहुं देवैर् अपि दुरासदम् ॥ (२८।२)

यम् आहुर् अजितं देवं शङ्खचक्रगदाधरम् । (२९।१)

प्रधानः सो ऽस्त्रविदुषां तेन कृष्णेन रक्ष्यते ॥ (२९।२)

एवम् उक्तस्तु नृपतिः स्वम् एव भवनं ययौ । (३०।१)

पाण्डवाश्च वने तस्मिन् न्यवसन् काम्यके तदा ॥ (३०।२)