नारद उवाच । (१।१)

जित्वा तु पृथिवीं दैत्यौ निःसपत्नौ गतव्यथौ । (१।२)

कृत्वा त्रैलोक्यम् अव्यग्रं कृतकृत्यौ बभूवतुः ॥ (१।३)

देवगन्धर्वयक्षाणां नागपार्थिवरक्षसाम् । (२।१)

आदाय सर्वरत्नानि परां तुष्टिम् उपागतौ ॥ (२।२)

यदा न प्रतिषेद्धारस्तयोः सन्तीह केचन । (३।१)

निरुद्योगौ तदा भूत्वा विजह्राते ऽमराविव ॥ (३।२)

स्त्रीभिर् माल्यैश्च गन्धैश्च भक्षैर् भोज्यैश्च पुष्कलैः । (४।१)

पानैश्च विविधैर् हृद्यैः परां प्रीतिम् अवापतुः ॥ (४।२)

अन्तःपुरे वनोद्याने पर्वतोपवनेषु च । (५।१)

यथेप्सितेषु देशेषु विजह्राते ऽमराविव ॥ (५।२)

ततः कदाचिद् विन्ध्यस्य पृष्ठे समशिलातले । (६।१)

पुष्पिताग्रेषु शालेषु विहारम् अभिजग्मतुः ॥ (६।२)

दिव्येषु सर्वकामेषु समानीतेषु तत्र तौ । (७।१)

वरासनेषु संहृष्टौ सह स्त्रीभिर् निषेदतुः ॥ (७।२)

ततो वादित्रनृत्ताभ्याम् उपातिष्ठन्त तौ स्त्रियः । (८।१)

गीतैश्च स्तुतिसंयुक्तैः प्रीत्यर्थम् उपजग्मिरे । (८।२)

नामापि तस्याः संहारं विकारं च करोति वै । (८।३)

किं पुनर् दर्शनं तस्या विलासोल्लासितं प्रभो । (८।४)

रहःप्रचारकुशला मृदुगद्गदभाषिणी । (८।५)

किं नु नारी छलयति सुरक्ता तु सुलोचना । (८।६)

मुनेर् अपि मनो वश्यं सरागं कुरुते ऽङ्गना । (८।७)

प्रसन्नं कान्तिजननं संध्येव शशिमण्डलम् । (८।८)

मनः प्रह्लादयन्तीभिर् मर्दयन्तीभिर् अप्यलम् । (८।९)

महान्तो ऽपि हि भिद्यन्ते स्त्रीभिर् अद्भिर् इवाचलाः ॥ (८।१०)

ततस्तिलोत्तमा तत्र वने पुष्पाणि चिन्वती । (९।१)

वेषम् आक्षिप्तम् आधाय रक्तेनैकेन वाससा ॥ (९।२)

नदीतीरेषु जातान् सा कर्णिकारान् विचिन्वती । (१०।१)

शनैर् जगाम तं देशं यत्रास्तां तौ महासुरौ ॥ (१०।२)

तौ तु पीत्वा वरं पानं मदरक्तान्तलोचनौ । (११।१)

दृष्ट्वैव तां वरारोहां व्यथितौ संबभूवतुः ॥ (११।२)

तावुत्पत्यासनं हित्वा जग्मतुर् यत्र सा स्थिता । (१२।१)

उभौ च कामसंमत्तावुभौ प्रार्थयतश्च ताम् ॥ (१२।२)

दक्षिणे तां करे सुभ्रूं सुन्दो जग्राह पाणिना । (१३।१)

उपसुन्दो ऽपि जग्राह वामे पाणौ तिलोत्तमाम् ॥ (१३।२)

वरप्रदानमत्तौ तावौरसेन बलेन च । (१४।१)

धनरत्नमदाभ्यां च सुरापानमदेन च । (१४।२)

तौ कटाक्षेण दैत्येन्द्रावाकर्षन्ती मुहुर् मुहुः । (१४।३)

दक्षिणेन कटाक्षेण सुन्दं जग्राह भामिनी । (१४।४)

वामेनैव कटाक्षेण उपसुन्दं जिघूक्षती । (१४।५)

गन्धाभरणरूपैस्तौ व्यामोहम् उपजग्मतुः ॥ (१४।६)

सर्वैर् एतैर् मदैर् मत्तावन्योन्यं भ्रुकुटीकृतौ । (१५।१)

मदकामसमाविष्टौ परस्परम् अथोचतुः ॥ (१५।२)

मम भार्या तव गुरुर् इति सुन्दो ऽभ्यभाषत । (१६।१)

मम भार्या तव वधूर् उपसुन्दो ऽभ्यभाषत ॥ (१६।२)

नैषा तव ममैषेति तत्र तौ मन्युर् आविशत् । (१७।१)

तस्या रूपेण संमत्तौ विगतस्नेहसौहृदौ । (१७।२)

तस्या हेतोर् गदे भीमे तावुभावप्यगृह्णताम् ॥ (१७।३)

तौ प्रगृह्य गदे भीमे तस्याः कामेन मोहितौ । (१८।१)

अहं पूर्वम् अहं पूर्वम् इत्यन्योन्यं निजघ्नतुः ॥ (१८।२)

तौ गदाभिहतौ भीमौ पेततुर् धरणीतले । (१९।१)

रुधिरेणावलिप्ताङ्गौ द्वाविवार्कौ नभश्च्युतौ ॥ (१९।२)

ततस्ता विद्रुता नार्यः स च दैत्यगणस्तदा । (२०।१)

पातालम् अगमत् सर्वो विषादभयकम्पितः ॥ (२०।२)

ततः पितामहस्तत्र सह देवैर् महर्षिभिः । (२१।१)

आजगाम विशुद्धात्मा पूजयिष्यंस्तिलोत्तमाम् ॥ (२१।२)

वरेण छन्दिता सा तु ब्रह्मणा प्रीतिम् एव ह । (२२।१)

वरयामास तत्रैनां प्रीतः प्राह पितामहः ॥ (२२।२)

आदित्यचरितांल् लोकान् विचरिष्यसि भामिनि । (२३।१)

तेजसा च सुदृष्टां त्वां न करिष्यति कश्चन ॥ (२३।२)

एवं तस्यै वरं दत्त्वा सर्वलोकपितामहः । (२४।१)

इन्द्रे त्रैलोक्यम् आधाय ब्रह्मलोकं गतः प्रभुः ॥ (२४।२)

एवं तौ सहितौ भूत्वा सर्वार्थेष्वेकनिश्चयौ । (२५।१)

तिलोत्तमार्थे संक्रुद्धावन्योन्यम् अभिजघ्नतुः ॥ (२५।२)

तस्माद् ब्रवीमि वः स्नेहात् सर्वान् भरतसत्तमान् । (२६।१)

यथा वो नात्र भेदः स्यात् सर्वेषां द्रौपदीकृते । (२६।२)

तथा कुरुत भद्रं वो मम चेत् प्रियम् इच्छथ । (२६।३)

यथा सुन्दोपसुन्दाभ्यां तथा न स्याद् युधिष्ठिर ॥ (२६।४)

वैशंपायन उवाच । (२७।१)

एवम् उक्ता महात्मानो नारदेन महर्षिणा । (२७।२)

समयं चक्रिरे राजंस्ते ऽन्योन्येन समागताः । (२७।३)

समक्षं तस्य देवर्षेर् नारदस्यामितौजसः । (२७।४)

एकैकस्य गृहे कृष्णा वसेद् वर्षम् अकल्मषा ॥ (२७।५)

द्रौपद्या नः सहासीनम् अन्योन्यं यो ऽभिदर्शयेत् । (२८।१)

स नो द्वादश वर्षाणि ब्रह्मचारी वने वसेत् ॥ (२८।२)

कृते तु समये तस्मिन् पाण्डवैर् धर्मचारिभिः । (२९।१)

ततः स भगवांस्तत्र पाण्डवैर् अर्चितः प्रभुः । (२९।२)

नारदो ऽप्यगमत् प्रीत इष्टं देशं महामुनिः ॥ (२९।३)

एवं तैः समयः पूर्वं कृतो नारदचोदितैः । (३०।१)

न चाभिद्यन्त ते सर्वे तदान्योन्येन भारत । (३०।२)

एतद् विस्तरतः सर्वम् आख्यातं ते नरेश्वर । (३०।३)

काले च तस्मिन् सम्पन्नं यथावज्जनमेजय ॥ (३०।४)