वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततः सूर्यान्निश्चरितां कर्णः शुश्राव भारतीम् । (१।२)

दुरत्ययां प्रणयिनीं पितृवद् भास्करेरिताम् ॥ (१।३)

सत्यम् आह पृथा वाक्यं कर्ण मातृवचः कुरु । (२।१)

श्रेयस्ते स्यान्नरव्याघ्र सर्वम् आचरतस्तथा ॥ (२।२)

एवम् उक्तस्य मात्रा च स्वयं पित्रा च भानुना । (३।१)

चचाल नैव कर्णस्य मतिः सत्यधृतेस्तदा ॥ (३।२)

कर्ण उवाच । (४।१)

न ते न श्रद्दधे वाक्यं क्षत्रिये भाषितं त्वया । (४।२)

धर्मद्वारं ममैतत् स्यान्नियोगकरणं तव ॥ (४।३)

अकरोन्मयि यत् पापं भवती सुमहात्ययम् । (५।१)

अवकीर्णो ऽस्मि ते तेन तद् यशःकीर्तिनाशनम् ॥ (५।२)

अहं च क्षत्रियो जातो न प्राप्तः क्षत्रसत्क्रियाम् । (६।१)

त्वत्कृते किं नु पापीयः शत्रुः कुर्यान्ममाहितम् ॥ (६।२)

क्रियाकाले त्वनुक्रोशम् अकृत्वा त्वम् इमं मम । (७।१)

हीनसंस्कारसमयम् अद्य मां समचूचुदः ॥ (७।२)

न वै मम हितं पूर्वं मातृवच्चेष्टितं त्वया । (८।१)

सा मां संबोधयस्यद्य केवलात्महितैषिणी ॥ (८।२)

कृष्णेन सहितात् को वै न व्यथेत धनंजयात् । (९।१)

को ऽद्य भीतं न मां विद्यात् पार्थानां समितिं गतम् ॥ (९।२)

अभ्राता विदितः पूर्वं युद्धकाले प्रकाशितः । (१०।१)

पाण्डवान् यदि गच्छामि किं मां क्षत्रं वदिष्यति ॥ (१०।२)

सर्वकामैः संविभक्तः पूजितश्च सदा भृशम् । (११।१)

अहं वै धार्तराष्ट्राणां कुर्यां तद् अफलं कथम् ॥ (११।२)

उपनह्य परैर् वैरं ये मां नित्यम् उपासते । (१२।१)

नमस्कुर्वन्ति च सदा वसवो वासवं यथा ॥ (१२।२)

मम प्राणेन ये शत्रूञ् शक्ताः प्रतिसमासितुम् । (१३।१)

मन्यन्ते ऽद्य कथं तेषाम् अहं भिन्द्यां मनोरथम् ॥ (१३।२)

मया प्लवेन संग्रामं तितीर्षन्ति दुरत्ययम् । (१४।१)

अपारे पारकामा ये त्यजेयं तान् अहं कथम् ॥ (१४।२)

अयं हि कालः सम्प्राप्तो धार्तराष्ट्रोपजीविनाम् । (१५।१)

निर्वेष्टव्यं मया तत्र प्राणान् अपरिरक्षता ॥ (१५।२)

कृतार्थाः सुभृता ये हि कृत्यकाल उपस्थिते । (१६।१)

अनवेक्ष्य कृतं पापा विकुर्वन्त्यनवस्थिताः ॥ (१६।२)

राजकिल्बिषिणां तेषां भर्तृपिण्डापहारिणाम् । (१७।१)

नैवायं न परो लोको विद्यते पापकर्मणाम् ॥ (१७।२)

धृतराष्ट्रस्य पुत्राणाम् अर्थे योत्स्यामि ते सुतैः । (१८।१)

बलं च शक्तिं चास्थाय न वै त्वय्यनृतं वदे ॥ (१८।२)

आनृशंस्यम् अथो वृत्तं रक्षन् सत्पुरुषोचितम् । (१९।१)

अतो ऽर्थकरम् अप्येतन्न करोम्यद्य ते वचः ॥ (१९।२)

न तु ते ऽयं समारम्भो मयि मोघो भविष्यति । (२०।१)

वध्यान् विषह्यान् संग्रामे न हनिष्यामि ते सुतान् । (२०।२)

युधिष्ठिरं च भीमं च यमौ चैवार्जुनाद् ऋते ॥ (२०।३)

अर्जुनेन समं युद्धं मम यौधिष्ठिरे बले । (२१।१)

अर्जुनं हि निहत्याजौ सम्प्राप्तं स्यात् फलं मया । (२१।२)

यशसा चापि युज्येयं निहतः सव्यसाचिना ॥ (२१।३)

न ते जातु नशिष्यन्ति पुत्राः पञ्च यशस्विनि । (२२।१)

निरर्जुनाः सकर्णा वा सार्जुना वा हते मयि ॥ (२२।२)

वैशंपायन उवाच । (२३।१)

इति कर्णवचः श्रुत्वा कुन्ती दुःखात् प्रवेपती । (२३।२)

उवाच पुत्रम् आश्लिष्य कर्णं धैर्याद् अकम्पितम् ॥ (२३।३)

एवं वै भाव्यम् एतेन क्षयं यास्यन्ति कौरवाः । (२४।१)

यथा त्वं भाषसे कर्ण दैवं तु बलवत्तरम् ॥ (२४।२)

त्वया चतुर्णां भ्रातॄणाम् अभयं शत्रुकर्शन । (२५।१)

दत्तं तत् प्रतिजानीहि संगरप्रतिमोचनम् ॥ (२५।२)

अनामयं स्वस्ति चेति पृथाथो कर्णम् अब्रवीत् । (२६।१)

तां कर्णो ऽभ्यवदत् प्रीतस्ततस्तौ जग्मतुः पृथक् ॥ (२६।२)