संजय उवाच । (१।१)

आददानस्तु शूराणाम् आयूंष्यभवद् आर्जुनिः । (१।२)

अन्तकः सर्वभूतानां प्राणान् काल इवागते ॥ (१।३)

स शक्र इव विक्रान्तः शक्रसूनोः सुतो बली । (२।१)

अभिमन्युस्तदानीकं लोडयन् बह्वशोभत ॥ (२।२)

प्रविश्यैव तु राजेन्द्र क्षत्रियेन्द्रान्तकोपमः । (३।१)

सत्यश्रवसम् आदत्त व्याघ्रो मृगम् इवोल्बणम् ॥ (३।२)

सत्यश्रवसि चाक्षिप्ते त्वरमाणा महारथाः । (४।१)

प्रगृह्य विपुलं शस्त्रम् अभिमन्युम् उपाद्रवन् ॥ (४।२)

अहं पूर्वम् अहं पूर्वम् इति क्षत्रियपुंगवाः । (५।१)

स्पर्धमानाः समाजग्मुर् जिघांसन्तो ऽर्जुनात्मजम् ॥ (५।२)

क्षत्रियाणाम् अनीकानि प्रद्रुतान्यभिधावताम् । (६।१)

जग्रास तिमिर् आसाद्य क्षुद्रमत्स्यान् इवार्णवे ॥ (६।२)

ये केचन गतास्तस्य समीपम् अपलायिनः । (७।१)

न ते प्रतिन्यवर्तन्त समुद्राद् इव सिन्धवः ॥ (७।२)

महाग्राहगृहीतेव वातवेगभयार्दिता । (८।१)

समकम्पत सा सेना विभ्रष्टा नौर् इवार्णवे ॥ (८।२)

अथ रुक्मरथो नाम मद्रेश्वरसुतो बली । (९।१)

त्रस्ताम् आश्वासयन् सेनाम् अत्रस्तो वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (९।२)

अलं त्रासेन वः शूरा नैष कश्चिन्मयि स्थिते । (१०।१)

अहम् एनं ग्रहीष्यामि जीवग्राहं न संशयः ॥ (१०।२)

एवम् उक्त्वा तु सौभद्रम् अभिदुद्राव वीर्यवान् । (११।१)

सुकल्पितेनोह्यमानः स्यन्दनेन विराजता ॥ (११।२)

सो ऽभिमन्युं त्रिभिर् बाणैर् विद्ध्वा वक्षस्यथानदत् । (१२।१)

त्रिभिश्च दक्षिणे बाहौ सव्ये च निशितैस्त्रिभिः ॥ (१२।२)

स तस्येष्वसनं छित्त्वा फाल्गुणिः सव्यदक्षिणौ । (१३।१)

भुजौ शिरश्च स्वक्षिभ्रु क्षितौ क्षिप्रम् अपातयत् ॥ (१३।२)

दृष्ट्वा रुक्मरथं रुग्णं पुत्रं शल्यस्य मानिनम् । (१४।१)

जीवग्राहं जिघृक्षन्तं सौभद्रेण यशस्विना ॥ (१४।२)

संग्रामदुर्मदा राजन् राजपुत्राः प्रहारिणः । (१५।१)

वयस्याः शल्यपुत्रस्य सुवर्णविकृतध्वजाः ॥ (१५।२)

तालमात्राणि चापानि विकर्षन्तो महारथाः । (१६।१)

आर्जुनिं शरवर्षेण समन्तात् पर्यवारयन् ॥ (१६।२)

शूरैः शिक्षाबलोपेतैस्तरुणैर् अत्यमर्षणैः । (१७।१)

दृष्ट्वैकं समरे शूरं सौभद्रम् अपराजितम् ॥ (१७।२)

छाद्यमानं शरव्रातैर् हृष्टो दुर्योधनो ऽभवत् । (१८।१)

वैवस्वतस्य भवनं गतम् एनम् अमन्यत ॥ (१८।२)

सुवर्णपुङ्खैर् इषुभिर् नानालिङ्गैस्त्रिभिस्त्रिभिः । (१९।१)

अदृश्यम् आर्जुनिं चक्रुर् निमेषात् ते नृपात्मजाः ॥ (१९।२)

ससूताश्वध्वजं तस्य स्यन्दनं तं च मारिष । (२०।१)

आचितं समपश्याम श्वाविधं शललैर् इव ॥ (२०।२)

स गाढविद्धः क्रुद्धश्च तोत्त्रैर् गज इवार्दितः । (२१।१)

गान्धर्वम् अस्त्रम् आयच्छद् रथमायां च योजयत् ॥ (२१।२)

अर्जुनेन तपस्तप्त्वा गन्धर्वेभ्यो यद् आहृतम् । (२२।१)

तुम्बुरुप्रमुखेभ्यो वै तेनामोहयताहितान् ॥ (२२।२)

एकः स शतधा राजन् दृश्यते स्म सहस्रधा । (२३।१)

अलातचक्रवत् संख्ये क्षिप्रम् अस्त्राणि दर्शयन् ॥ (२३।२)

रथचर्यास्त्रमायाभिर् मोहयित्वा परंतपः । (२४।१)

बिभेद शतधा राजञ् शरीराणि महीक्षिताम् ॥ (२४।२)

प्राणाः प्राणभृतां संख्ये प्रेषिता निशितैः शरैः । (२५।१)

राजन् प्रापुर् अमुं लोकं शरीराण्यवनिं ययुः ॥ (२५।२)

धनूंष्यश्वान्नियन्तॄंश्च ध्वजान् बाहूंश्च साङ्गदान् । (२६।१)

शिरांसि च शितैर् भल्लैस्तेषां चिछेद फाल्गुनिः ॥ (२६।२)

चूतारामो यथा भग्नः पञ्चवर्षफलोपगः । (२७।१)

राजपुत्रशतं तद्वत् सौभद्रेणापतद्धतम् ॥ (२७।२)

क्रुद्धाशीविषसंकाशान् सुकुमारान् सुखोचितान् । (२८।१)

एकेन निहतान् दृष्ट्वा भीतो दुर्योधनो ऽभवत् ॥ (२८।२)

रथिनः कुञ्जरान् अश्वान् पदातींश्चावमर्दितान् । (२९।१)

दृष्ट्वा दुर्योधनः क्षिप्रम् उपायात् तम् अमर्षितः ॥ (२९।२)

तयोः क्षणम् इवापूर्णः संग्रामः समपद्यत । (३०।१)

अथाभवत् ते विमुखः पुत्रः शरशतार्दितः ॥ (३०।२)