वैशम्पायन उवाच । (१।१)

ततस् तेषु प्रयातेषु कौन्तेयः सत्यसंगरः । (१।२)

अभ्यभाषत धर्मात्मा भ्रातॄन् सर्वान् युधिष्ठिरः ॥ (१।३)

द्वादशेमाः समास्माभिर् वस्तव्यं निर्जने वने । (२।१)

समीक्षध्वं महारण्ये देशं बहुमृगद्विजम् ॥ (२।२)

बहुपुष्पफलं रम्यं शिवं पुण्यजनोचितम् । (३।१)

यत्रेमाः शरदः सर्वाः सुखं प्रतिवसेमहि ॥ (३।२)

एवम् उक्ते प्रत्युवाच धर्मराजं धनंजयः । (४।१)

गुरुवन् मानवगुरुं मानयित्वा मनस्विनम् ॥ (४।२)

अर्जुन उवाच । (५।१)

भवान् एव महर्षीणां वृद्धानां पर्युपासिता । (५।२)

अज्ञातं मानुषे लोके भवतो नास्ति किंचन ॥ (५।३)

त्वया ह्युपासिता नित्यं ब्राह्मणा भरतर्षभ । (६।१)

द्वैपायनप्रभृतयो नारदश् च महातपाः ॥ (६।२)

यः सर्वलोकद्वाराणि नित्यं संचरते वशी । (७।१)

देवलोकाद् ब्रह्मलोकं गन्धर्वाप्सरसाम् अपि ॥ (७।२)

सर्वा गतीर् विजानासि ब्राह्मणानां न संशयः । (८।१)

प्रभावांश् चैव वेत्थ त्वं सर्वेषाम् एव पार्थिव ॥ (८।२)

त्वम् एव राजञ् जानासि श्रेयःकारणम् एव च । (९।१)

यत्रेच्छसि महाराज निवासं तत्र कुर्महे ॥ (९।२)

इदं द्वैतवनं नाम सरः पुण्यजनोचितम् । (१०।१)

बहुपुष्पफलं रम्यं नानाद्विजनिषेवितम् ॥ (१०।२)

अत्रेमा द्वादश समा विहरेमेति रोचये । (११।१)

यदि ते ऽनुमतं राजन् किं वान्यन् मन्यते भवान् ॥ (११।२)

युधिष्ठिर उवाच । (१२।१)

ममाप्य् एतन् मतं पार्थ त्वया यत् समुदाहृतम् । (१२।२)

गच्छाम पुण्यं विख्यातं महद् द्वैतवनं सरः ॥ (१२।३)

वैशम्पायन उवाच । (१३।१)

ततस् ते प्रययुः सर्वे पाण्डवा धर्मचारिणः । (१३।२)

ब्राह्मणैर् बहुभिः सार्धं पुण्यं द्वैतवनं सरः ॥ (१३।३)

ब्राह्मणाः साग्निहोत्राश् च तथैव च निरग्नयः । (१४।१)

स्वाध्यायिनो भिक्षवश् च सजपा वनवासिनः ॥ (१४।२)

बहवो ब्राह्मणास् तत्र परिवव्रुर् युधिष्ठिरम् । (१५।१)

तपस्विनः सत्यशीलाः शतशः संशितव्रताः ॥ (१५।२)

ते यात्वा पाण्डवास् तत्र बहुभिर् ब्राह्मणैः सह । (१६।१)

पुण्यं द्वैतवनं रम्यं विविशुर् भरतर्षभाः ॥ (१६।२)

तच्छालतालाम्रमधूकनीपकदम्बसर्जार्जुनकर्णिकारैः । (१७।१)

तपात्यये पुष्पधरैर् उपेतं महावनं राष्ट्रपतिर् ददर्श ॥ (१७।२)

महाद्रुमाणां शिखरेषु तस्थुर् मनोरमां वाचम् उदीरयन्तः । (१८।१)

मयूरदात्यूहचकोरसंघास् तस्मिन् वने काननकोकिलाश् च ॥ (१८।२)

करेणुयूथैः सह यूथपानां मदोत्कटानाम् अचलप्रभाणाम् । (१९।१)

महान्ति यूथानि महाद्विपानां तस्मिन् वने राष्ट्रपतिर् ददर्श ॥ (१९।२)

मनोरमां भोगवतीम् उपेत्य धृतात्मनां चीरजटाधराणाम् । (२०।१)

तस्मिन् वने धर्मभृतां निवासे ददर्श सिद्धर्षिगणान् अनेकान् ॥ (२०।२)

ततः स यानाद् अवरुह्य राजा सभ्रातृकः सजनः काननं तत् । (२१।१)

विवेश धर्मात्मवतां वरिष्ठस् त्रिविष्टपं शक्र इवामितौजाः ॥ (२१।२)

तं सत्यसंधं सहिताभिपेतुर् दिदृक्षवश् चारणसिद्धसंघाः । (२२।१)

वनौकसश् चापि नरेन्द्रसिंहं मनस्विनं संपरिवार्य तस्थुः ॥ (२२।२)

स तत्र सिद्धान् अभिवाद्य सर्वान् प्रत्यर्चितो राजवद् देववच्च । (२३।१)

विवेश सर्वैः सहितो द्विजाग्र्यैः कृताञ्जलिर् धर्मभृतां वरिष्ठः ॥ (२३।२)

स पुण्यशीलः पितृवन् महात्मा तपस्विभिर् धर्मपरैर् उपेत्य । (२४।१)

प्रत्यर्चितः पुष्पधरस्य मूले महाद्रुमस्योपविवेश राजा ॥ (२४।२)

भीमश् च कृष्णा च धनंजयश् च यमौ च ते चानुचरा नरेन्द्रम् । (२५।१)

विमुच्य वाहान् अवरुह्य सर्वे तत्रोपतस्थुर् भरतप्रबर्हाः ॥ (२५।२)

लतावतानावनतः स पाण्डवैर् महाद्रुमः पञ्चभिर् उग्रधन्विभिः । (२६।१)

बभौ निवासोपगतैर् महात्मभिर् महागिरिर् वारणयूथपैर् इव ॥ (२६।२)