शकुनिर् उवाच । (१।१)

दुर्योधन न ते ऽमर्षः कार्यः प्रति युधिष्ठिरम् । (१।२)

भागधेयानि हि स्वानि पाण्डवा भुञ्जते सदा ॥ (१।३)

अनेकैर् अभ्युपायैश्च त्वयारब्धाः पुरासकृत् । (२।१)

विमुक्ताश्च नरव्याघ्रा भागधेयपुरस्कृताः ॥ (२।२)

तैर् लब्धा द्रौपदी भार्या द्रुपदश्च सुतैः सह । (३।१)

सहायः पृथिवीलाभे वासुदेवश्च वीर्यवान् ॥ (३।२)

लब्धश्च नाभिभूतो ऽर्थः पित्र्यो ऽंशः पृथिवीपते । (४।१)

विवृद्धस्तेजसा तेषां तत्र का परिदेवना ॥ (४।२)

धनंजयेन गाण्डीवम् अक्षय्यौ च महेषुधी । (५।१)

लब्धान्यस्त्राणि दिव्यानि तर्पयित्वा हुताशनम् ॥ (५।२)

तेन कार्मुकमुख्येन बाहुवीर्येण चात्मनः । (६।१)

कृता वशे महीपालास्तत्र का परिदेवना ॥ (६।२)

अग्निदाहान्मयं चापि मोक्षयित्वा स दानवम् । (७।१)

सभां तां कारयामास सव्यसाची परंतपः ॥ (७।२)

तेन चैव मयेनोक्ताः किंकरा नाम राक्षसाः । (८।१)

वहन्ति तां सभां भीमास्तत्र का परिदेवना ॥ (८।२)

यच्चासहायतां राजन्न् उक्तवान् असि भारत । (९।१)

तन्मिथ्या भ्रातरो हीमे सहायास्ते महारथाः ॥ (९।२)

द्रोणस्तव महेष्वासः सह पुत्रेण धीमता । (१०।१)

सूतपुत्रश्च राधेयो गौतमश्च महारथः ॥ (१०।२)

अहं च सह सोदर्यैः सौमदत्तिश्च वीर्यवान् । (११।१)

एतैस्त्वं सहितः सर्वैर् जय कृत्स्नां वसुंधराम् ॥ (११।२)

दुर्योधन उवाच । (१२।१)

त्वया च सहितो राजन्न् एतैश्चान्यैर् महारथैः । (१२।२)

एतान् एव विजेष्यामि यदि त्वम् अनुमन्यसे ॥ (१२।३)

एतेषु विजितेष्वद्य भविष्यति मही मम । (१३।१)

सर्वे च पृथिवीपालाः सभा सा च महाधना ॥ (१३।२)

शकुनिर् उवाच । (१४।१)

धनंजयो वासुदेवो भीमसेनो युधिष्ठिरः । (१४।२)

नकुलः सहदेवश्च द्रुपदश्च सहात्मजैः ॥ (१४।३)

नैते युधि बलाज्जेतुं शक्याः सुरगणैर् अपि । (१५।१)

महारथा महेष्वासाः कृतास्त्रा युद्धदुर्मदाः ॥ (१५।२)

अहं तु तद् विजानामि विजेतुं येन शक्यते । (१६।१)

युधिष्ठिरं स्वयं राजंस्तन्निबोध जुषस्व च ॥ (१६।२)

दुर्योधन उवाच । (१७।१)

अप्रमादेन सुहृदाम् अन्येषां च महात्मनाम् । (१७।२)

यदि शक्या विजेतुं ते तन्ममाचक्ष्व मातुल ॥ (१७।३)

शकुनिर् उवाच । (१८।१)

द्यूतप्रियश्च कौन्तेयो न च जानाति देवितुम् । (१८।२)

समाहूतश्च राजेन्द्रो न शक्ष्यति निवर्तितुम् ॥ (१८।३)

देवने कुशलश्चाहं न मे ऽस्ति सदृशो भुवि । (१९।१)

त्रिषु लोकेषु कौन्तेयं तं त्वं द्यूते समाह्वय ॥ (१९।२)

तस्याक्षकुशलो राजन्न् आदास्ये ऽहम् असंशयम् । (२०।१)

राज्यं श्रियं च तां दीप्तां त्वदर्थं पुरुषर्षभ ॥ (२०।२)

इदं तु सर्वं त्वं राज्ञे दुर्योधन निवेदय । (२१।१)

अनुज्ञातस्तु ते पित्रा विजेष्ये तं न संशयः ॥ (२१।२)

दुर्योधन उवाच । (२२।१)

त्वम् एव कुरुमुख्याय धृतराष्ट्राय सौबल । (२२।२)

निवेदय यथान्यायं नाहं शक्ष्ये निशंसितुम् ॥ (२२।३)