संजय उवाच । (१।१)

स कर्णं कर्णिना कर्णे पुनर् विव्याध फाल्गुनिः । (१।२)

शरैः पञ्चाशता चैनम् अविध्यत् कोपयन् भृशम् ॥ (१।३)

प्रतिविव्याध राधेयस्तावद्भिर् अथ तं पुनः । (२।१)

स तैर् आचितसर्वाङ्गो बह्वशोभत भारत ॥ (२।२)

कर्णं चाप्यकरोत् क्रुद्धो रुधिरोत्पीडवाहिनम् । (३।१)

कर्णो ऽपि विबभौ शूरः शरैश्चित्रो ऽसृगाप्लुतः ॥ (३।२)

तावुभौ शरचित्राङ्गौ रुधिरेण समुक्षितौ । (४।१)

बभूवतुर् महात्मानौ पुष्पिताविव किंशुकौ ॥ (४।२)

अथ कर्णस्य सचिवान् षट् शूरांश्चित्रयोधिनः । (५।१)

साश्वसूतध्वजरथान् सौभद्रो निजघान ह ॥ (५।२)

अथेतरान्महेष्वासान् दशभिर् दशभिः शरैः । (६।१)

प्रत्यविध्यद् असंभ्रान्तस्तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (६।२)

मागधस्य पुनः पुत्रं हत्वा षड्भिर् अजिह्मगैः । (७।१)

साश्वं ससूतं तरुणम् अश्वकेतुम् अपातयत् ॥ (७।२)

मार्त्तिकावतकं भोजं ततः कुञ्जरकेतनम् । (८।१)

क्षुरप्रेण समुन्मथ्य ननाद विसृजञ् शरान् ॥ (८।२)

तस्य दौःशासनिर् विद्ध्वा चतुर्भिश्चतुरो हयान् । (९।१)

सूतम् एकेन विव्याध दशभिश्चार्जुनात्मजम् ॥ (९।२)

ततो दौःशासनिं कार्ष्णिर् विद्ध्वा सप्तभिर् आशुगैः । (१०।१)

संरम्भाद् रक्तनयनो वाक्यम् उच्चैर् अथाब्रवीत् ॥ (१०।२)

पिता तवाहवं त्यक्त्वा गतः कापुरुषो यथा । (११।१)

दिष्ट्या त्वम् अपि जानीषे योद्धुं न त्वद्य मोक्ष्यसे ॥ (११।२)

एतावद् उक्त्वा वचनं कर्मारपरिमार्जितम् । (१२।१)

नाराचं विससर्जास्मै तं द्रौणिस्त्रिभिर् आच्छिनत् ॥ (१२।२)

तस्यार्जुनिर् ध्वजं छित्त्वा शल्यं त्रिभिर् अताडयत् । (१३।१)

तं शल्यो नवभिर् बाणैर् गार्ध्रपत्रैर् अताडयत् ॥ (१३।२)

तस्यार्जुनिर् ध्वजं छित्त्वा उभौ च पार्ष्णिसारथी । (१४।१)

तं विव्याधायसैः षड्भिः सो ऽपक्रामद् रथान्तरम् ॥ (१४।२)

शत्रुंजयं चन्द्रकेतुं मेघवेगं सुवर्चसम् । (१५।१)

सूर्यभासं च पञ्चैतान् हत्वा विव्याध सौबलम् ॥ (१५।२)

तं सौबलस्त्रिभिर् विद्ध्वा दुर्योधनम् अथाब्रवीत् । (१६।१)

सर्व एनं प्रमथ्नीमः पुरैकैकं हिनस्ति नः ॥ (१६।२)

अथाब्रवीत् तदा द्रोणं कर्णो वैकर्तनो वृषा । (१७।१)

पुरा सर्वान् प्रमथ्नाति ब्रूह्यस्य वधम् आशु नः ॥ (१७।२)

ततो द्रोणो महेष्वासः सर्वांस्तान् प्रत्यभाषत । (१८।१)

अस्ति वो ऽस्यान्तरं कश्चित् कुमारस्य प्रपश्यति ॥ (१८।२)

अन्वस्य पितरं ह्यद्य चरतः सर्वतोदिशम् । (१९।१)

शीघ्रतां नरसिंहस्य पाण्डवेयस्य पश्यत ॥ (१९।२)

धनुर्मण्डलम् एवास्य रथमार्गेषु दृश्यते । (२०।१)

संदधानस्य विशिखाञ् शीघ्रं चैव विमुञ्चतः ॥ (२०।२)

आरुजन्न् इव मे प्राणान्मोहयन्न् अपि सायकैः । (२१।१)

प्रहर्षयति मा भूयः सौभद्रः परवीरहा ॥ (२१।२)

अति मा नन्दयत्येष सौभद्रो विचरन् रणे । (२२।१)

अन्तरं यस्य संरब्धा न पश्यन्ति महारथाः ॥ (२२।२)

अस्यतो लघुहस्तस्य दिशः सर्वा महेषुभिः । (२३।१)

न विशेषं प्रपश्यामि रणे गाण्डीवधन्वनः ॥ (२३।२)

अथ कर्णः पुनर् द्रोणम् आहार्जुनिशरार्दितः । (२४।१)

स्थातव्यम् इति तिष्ठामि पीड्यमानो ऽभिमन्युना ॥ (२४।२)

तेजस्विनः कुमारस्य शराः परमदारुणाः । (२५।१)

क्षिण्वन्ति हृदयं मे ऽद्य घोराः पावकतेजसः ॥ (२५।२)

तम् आचार्यो ऽब्रवीत् कर्णं शनकैः प्रहसन्न् इव । (२६।१)

अभेद्यम् अस्य कवचं युवा चाशुपराक्रमः ॥ (२६।२)

उपदिष्टा मया अस्य पितुः कवचधारणा । (२७।१)

ताम् एष निखिलां वेत्ति ध्रुवं परपुरंजयः ॥ (२७।२)

शक्यं त्वस्य धनुश्छेत्तुं ज्यां च बाणैः समाहितैः । (२८।१)

अभीशवो हयाश्चैव तथोभौ पार्ष्णिसारथी ॥ (२८।२)

एतत् कुरु महेष्वास राधेय यदि शक्यते । (२९।१)

अथैनं विमुखीकृत्य पश्चात् प्रहरणं कुरु ॥ (२९।२)

सधनुष्को न शक्यो ऽयम् अपि जेतुं सुरासुरैः । (३०।१)

विरथं विधनुष्कं च कुरुष्वैनं यदीच्छसि ॥ (३०।२)

तद् आचार्यवचः श्रुत्वा कर्णो वैकर्तनस्त्वरन् । (३१।१)

अस्यतो लघुहस्तस्य पृषत्कैर् धनुर् आच्छिनत् ॥ (३१।२)

अश्वान् अस्यावधीद् भोजो गौतमः पार्ष्णिसारथी । (३२।१)

शेषास्तु छिन्नधन्वानं शरवर्षैर् अवाकिरन् ॥ (३२।२)

त्वरमाणास्त्वराकाले विरथं षण् महारथाः । (३३।१)

शरवर्षैर् अकरुणा बालम् एकम् अवाकिरन् ॥ (३३।२)

स छिन्नधन्वा विरथः स्वधर्मम् अनुपालयन् । (३४।१)

खड्गचर्मधरः श्रीमान् उत्पपात विहायसम् ॥ (३४।२)

मार्गैः स कैशिकाद्यैश्च लाघवेन बलेन च । (३५।१)

आर्जुनिर् व्यचरद् व्योम्नि भृशं वै पक्षिराड् इव ॥ (३५।२)

मय्येव निपतत्येष सासिर् इत्यूर्ध्वदृष्टयः । (३६।१)

विव्यधुस्तं महेष्वासाः समरे छिद्रदर्शिनः ॥ (३६।२)

तस्य द्रोणो ऽछिनन्मुष्टौ खड्गं मणिमयत्सरुम् । (३७।१)

राधेयो निशितैर् बाणैर् व्यधमच्चर्म चोत्तमम् ॥ (३७।२)

व्यसिचर्मेषुपूर्णाङ्गः सो ऽन्तरिक्षात् पुनः क्षितिम् । (३८।१)

आस्थितश्चक्रम् उद्यम्य द्रोणं क्रुद्धो ऽभ्यधावत ॥ (३८।२)

स चक्ररेणूज्ज्वलशोभिताङ्गो बभावतीवोन्नतचक्रपाणिः । (३९।१)

रणे ऽभिमन्युः क्षणदासुभद्रः स वासुभद्रानुकृतिं प्रकुर्वन् ॥ (३९।२)

स्रुतरुधिरकृतैकरागवक्त्रो भ्रुकुटिपुटाकुटिलो ऽतिसिंहनादः । (४०।१)

प्रभुर् अमितबलो रणे ऽभिमन्युर् नृपवरमध्यगतो भृशं व्यराजत् ॥ (४०।२)