वैशंपायन उवाच । (१।१)

नारदस्य तु तद् वाक्यं प्रशशंसुर् द्विजोत्तमाः । (१।२)

शतयूपस्तु राजर्षिर् नारदं वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (१।३)

अहो भगवता श्रद्धा कुरुराजस्य वर्धिता । (२।१)

सर्वस्य च जनस्यास्य मम चैव महाद्युते ॥ (२।२)

अस्ति काचिद् विवक्षा तु मम तां गदतः शृणु । (३।१)

धृतराष्ट्रं प्रति नृपं देवर्षे लोकपूजित ॥ (३।२)

सर्ववृत्तान्ततत्त्वज्ञो भवान् दिव्येन चक्षुषा । (४।१)

युक्तः पश्यसि देवर्षे गतीर् वै विविधा नृणाम् ॥ (४।२)

उक्तवान्नृपतीनां त्वं महेन्द्रस्य सलोकताम् । (५।१)

न त्वस्य नृपतेर् लोकाः कथितास्ते महामुने ॥ (५।२)

स्थानम् अस्य क्षितिपतेः श्रोतुम् इच्छाम्यहं विभो । (६।१)

त्वत्तः कीदृक् कदा वेति तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ (६।२)

इत्युक्तो नारदस्तेन वाक्यं सर्वमनोनुगम् । (७।१)

व्याजहार सतां मध्ये दिव्यदर्शी महातपाः ॥ (७।२)

यदृच्छया शक्रसदो गत्वा शक्रं शचीपतिम् । (८।१)

दृष्टवान् अस्मि राजर्षे तत्र पाण्डुं नराधिपम् ॥ (८।२)

तत्रेयं धृतराष्ट्रस्य कथा समभवन्नृप । (९।१)

तपसो दुश्चरस्यास्य यद् अयं तप्यते नृपः ॥ (९।२)

तत्राहम् इदम् अश्रौषं शक्रस्य वदतो नृप । (१०।१)

वर्षाणि त्रीणि शिष्टानि राज्ञो ऽस्य परमायुषः ॥ (१०।२)

ततः कुबेरभवनं गान्धारीसहितो नृपः । (११।१)

विहर्ता धृतराष्ट्रो ऽयं राजराजाभिपूजितः ॥ (११।२)

कामगेन विमानेन दिव्याभरणभूषितः । (१२।१)

ऋषिपुत्रो महाभागस्तपसा दग्धकिल्बिषः ॥ (१२।२)

संचरिष्यति लोकांश्च देवगन्धर्वरक्षसाम् । (१३।१)

स्वच्छन्देनेति धर्मात्मा यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ (१३।२)

देवगुह्यम् इदं प्रीत्या मया वः कथितं महत् । (१४।१)

भवन्तो हि श्रुतधनास्तपसा दग्धकिल्बिषाः ॥ (१४।२)

इति ते तस्य तच्छ्रुत्वा देवर्षेर् मधुरं वचः । (१५।१)

सर्वे सुमनसः प्रीता बभूवुः स च पार्थिवः ॥ (१५।२)

एवं कथाभिर् अन्वास्य धृतराष्ट्रं मनीषिणः । (१६।१)

विप्रजग्मुर् यथाकामं ते सिद्धगतिम् आस्थिताः ॥ (१६।२)