शकुन्तलोवाच । (१।१)

एवम् उक्तस्तया शक्रः संदिदेश सदागतिम् । (१।२)

प्रातिष्ठत तदा काले मेनका वायुना सह ॥ (१।३)

अथापश्यद् वरारोहा तपसा दग्धकिल्बिषम् । (२।१)

विश्वामित्रं तपस्यन्तं मेनका भीरुर् आश्रमे ॥ (२।२)

अभिवाद्य ततः सा तं प्राक्रीडद् ऋषिसंनिधौ । (३।१)

अपोवाह च वासो ऽस्या मारुतः शशिसंनिभम् ॥ (३।२)

सागच्छत् त्वरिता भूमिं वासस्तद् अभिलिङ्गती । (४।१)

उत्स्मयन्तीव सव्रीडं मारुतं वरवर्णिनी । (४।२)

पश्यतस्तत्र तस्यर्षेर् अप्यग्निसमतेजसः । (४।३)

विश्वामित्रस्ततस्तां तु विषमस्थाम् अनिन्दिताम् ॥ (४।४)

गृद्धां वाससि संभ्रान्तां मेनकां मुनिसत्तमः । (५।१)

अनिर्देश्यवयोरूपाम् अपश्यद् विवृतां तदा ॥ (५।२)

तस्या रूपगुणं दृष्ट्वा स तु विप्रर्षभस्तदा । (६।१)

चकार भावं संसर्गे तया कामवशं गतः ॥ (६।२)

न्यमन्त्रयत चाप्येनां सा चाप्यैच्छद् अनिन्दिता । (७।१)

तौ तत्र सुचिरं कालं वने व्यहरताम् उभौ । (७।२)

रममाणौ यथाकामं यथैकदिवसं तथा । (७।३)

एवं वर्षसहस्राणाम् अतीतं नाभ्यचिन्तयत् । (७।४)

कामक्रोधावजितवान् मुनिर् नित्यं क्षमान्वितः । (७।५)

चिरार्जितस्य तपसः क्षयं स कृतवान् ऋषिः । (७।६)

तपसः संक्षयाद् एव मुनिर् मोहं विवेश सः । (७।७)

मोहाभिभूतः क्रोधात्मा ग्रसन् मूलफलं मुनिः । (७।८)

पादैर् जलरवं कृत्वा अन्तर्द्वीपे कुटीं गतः । (७।९)

मेनका गन्तुकामा वै शुश्राव जलनिस्वनम् । (७।१०)

तपसा दीप्तवीर्यो ऽसावाकाशाद् एति याति च । (७।११)

अद्य संज्ञां विजानामि येन केन तपःक्षयम् । (७।१२)

हन्त निर्यामि चेत्युक्त्वा ऋतुस्नाता तु मेनका । (७।१३)

कामरागाभिभूतस्य मुनेः पार्श्वं जगाम सा ॥ (७।१४)

जनयामास स मुनिर् मेनकायां शकुन्तलाम् । (८।१)

प्रस्थे हिमवतो रम्ये मालिनीम् अभितो नदीम् । (८।२)

देवगर्भोपमां बलां सर्वाभरणभूषिताम् । (८।३)

शयानां शयने रम्ये मेनका वाक्यम् अब्रवीत् । (८।४)

महर्षेर् उग्रतपसस् तेजस्त्वम् अविनाशिनी । (८।५)

तस्मात् स्वर्गं गमिष्यामि देवकार्यार्थम् आगता ॥ (८।६)

जातम् उत्सृज्य तं गर्भं मेनका मालिनीम् अनु । (९।१)

कृतकार्या ततस्तूर्णम् अगच्छच्छक्रसंसदम् ॥ (९।२)

तं वने विजने गर्भं सिंहव्याघ्रसमाकुले । (१०।१)

दृष्ट्वा शयानं शकुनाः समन्तात् पर्यवारयन् ॥ (१०।२)

नेमां हिंस्युर् वने बालां क्रव्यादा मांसगृद्धिनः । (११।१)

पर्यरक्षन्त तां तत्र शकुन्ता मेनकात्मजाम् ॥ (११।२)

उपस्प्रष्टुं गतश्चाहम् अपश्यं शयिताम् इमाम् । (१२।१)

मां दृष्ट्वैवाभ्यपद्यन्त पादयोः पतिता द्विजाः । (१२।२)

अब्रुवञ् शकुनाः सर्वे कलं मधुरभाषिणः । (१२।३)

विश्वामित्रसुतां ब्रह्मन् न्यासभूतां भरस्व वै । (१२।४)

कामक्रोधावजितवान् सखा ते कौशिकीं गतः । (१२।५)

तस्मात् पोषय पुत्रीं ते दयावन्न् इति ते ऽब्रुवन् । (१२।६)

सर्वभूतरुतज्ञो ऽहं दयावान् सर्वजन्तुषु । (१२।७)

निर्जने विपिने ऽरण्ये शकुन्तैः परिवारिताम् । (१२।८)

आनयित्वा ततश्चैनां दुहितृत्वे न्ययोजयम् ॥ (१२।९)

शरीरकृत् प्राणदाता यस्य चान्नानि भुञ्जते । (१३।१)

क्रमेण ते त्रयो ऽप्युक्ताः पितरो धर्मनिश्चये ॥ (१३।२)

निर्जने च वने यस्माच्छकुन्तैः परिरक्षिता । (१४।१)

शकुन्तलेति नामास्याः कृतं चापि ततो मया ॥ (१४।२)

एवं दुहितरं विद्धि मम सौम्य शकुन्तलाम् । (१५।१)

शकुन्तला च पितरं मन्यते माम् अनिन्दिता ॥ (१५।२)

एतद् आचष्ट पृष्टः सन् मम जन्म महर्षये । (१६।१)

सुतां कण्वस्य माम् एवं विद्धि त्वं मनुजाधिप ॥ (१६।२)

कण्वं हि पितरं मन्ये पितरं स्वम् अजानती । (१७।१)

इति ते कथितं राजन् यथावृत्तं श्रुतं मया ॥ (१७।२)