वैशंपायन उवाच । (१।१)

कीचकस्य तु घातेन सानुजस्य विशां पते । (१।२)

अत्याहितं चिन्तयित्वा व्यस्मयन्त पृथग्जनाः ॥ (१।३)

तस्मिन् पुरे जनपदे संजल्पो ऽभूच्च सर्वशः । (२।१)

शौर्याद्धि वल्लभो राज्ञो महासत्त्वश्च कीचकः ॥ (२।२)

आसीत् प्रहर्ता च नृणां दारामर्शी च दुर्मतिः । (३।१)

स हतः खलु पापात्मा गन्धर्वैर् दुष्टपूरुषः ॥ (३।२)

इत्यजल्पन्महाराज परानीकविशातनम् । (४।१)

देशे देशे मनुष्याश्च कीचकं दुष्प्रधर्षणम् ॥ (४।२)

अथ वै धार्तराष्ट्रेण प्रयुक्ता ये बहिश्चराः । (५।१)

मृगयित्वा बहून् ग्रामान् राष्ट्राणि नगराणि च ॥ (५।२)

संविधाय यथादिष्टं यथादेशप्रदर्शनम् । (६।१)

कृतचिन्ता न्यवर्तन्त ते च नागपुरं प्रति ॥ (६।२)

तत्र दृष्ट्वा तु राजानं कौरव्यं धृतराष्ट्रजम् । (७।१)

द्रोणकर्णकृपैः सार्धं भीष्मेण च महात्मना ॥ (७।२)

संगतं भ्रातृभिश्चापि त्रिगर्तैश्च महारथैः । (८।१)

दुर्योधनं सभामध्ये आसीनम् इदम् अब्रुवन् ॥ (८।२)

कृतो ऽस्माभिः परो यत्नस्तेषाम् अन्वेषणे सदा । (९।१)

पाण्डवानां मनुष्येन्द्र तस्मिन्महति कानने ॥ (९।२)

निर्जने मृगसंकीर्णे नानाद्रुमलतावृते । (१०।१)

लताप्रतानबहुले नानागुल्मसमावृते ॥ (१०।२)

न च विद्मो गता येन पार्थाः स्युर् दृढविक्रमाः । (११।१)

मार्गमाणाः पदन्यासं तेषु तेषु तथा तथा ॥ (११।२)

गिरिकूटेषु तुङ्गेषु नानाजनपदेषु च । (१२।१)

जनाकीर्णेषु देशेषु खर्वटेषु पुरेषु च ॥ (१२।२)

नरेन्द्र बहुशो ऽन्विष्टा नैव विद्मश्च पाण्डवान् । (१३।१)

अत्यन्तभावं नष्टास्ते भद्रं तुभ्यं नरर्षभ ॥ (१३।२)

वर्त्मान्यन्विष्यमाणास्तु रथानां रथसत्तम । (१४।१)

कंचित् कालं मनुष्येन्द्र सूतानाम् अनुगा वयम् ॥ (१४।२)

मृगयित्वा यथान्यायं विदितार्थाः स्म तत्त्वतः । (१५।१)

प्राप्ता द्वारवतीं सूता ऋते पार्थैः परंतप ॥ (१५।२)

न तत्र पाण्डवा राजन्नापि कृष्णा पतिव्रता । (१६।१)

सर्वथा विप्रनष्टास्ते नमस्ते भरतर्षभ ॥ (१६।२)

न हि विद्मो गतिं तेषां वासं वापि महात्मनाम् । (१७।१)

पाण्डवानां प्रवृत्तिं वा विद्मः कर्मापि वा कृतम् । (१७।२)

स नः शाधि मनुष्येन्द्र अत ऊर्ध्वं विशां पते ॥ (१७।३)

अन्वेषणे पाण्डवानां भूयः किं करवामहे । (१८।१)

इमां च नः प्रियाम् ईक्ष वाचं भद्रवतीं शुभाम् ॥ (१८।२)

येन त्रिगर्ता निकृता बलेन महता नृप । (१९।१)

सूतेन राज्ञो मत्स्यस्य कीचकेन महात्मना ॥ (१९।२)

स हतः पतितः शेते गन्धर्वैर् निशि भारत । (२०।१)

अदृश्यमानैर् दुष्टात्मा सह भ्रातृभिर् अच्युत ॥ (२०।२)

प्रियम् एतद् उपश्रुत्य शत्रूणां तु पराभवम् । (२१।१)

कृतकृत्यश्च कौरव्य विधत्स्व यद् अनन्तरम् ॥ (२१।२)