अर्जुन उवाच । (१।१)

ततो ऽश्मवर्षं सुमहत् प्रादुरासीत् समन्ततः । (१।२)

नगमात्रैर् महाघोरैस् तन्मां दृढम् अपीडयत् ॥ (१।३)

तद् अहं वज्रसंकाशैः शरैर् इन्द्रास्त्रचोदितैः । (२।१)

अचूर्णयं वेगवद्भिः शतधैकैकम् आहवे ॥ (२।२)

चूर्ण्यमाने ऽश्मवर्षे तु पावकः समजायत । (३।१)

तत्राश्मचूर्णम् अपतत् पावकप्रकरा इव ॥ (३।२)

ततो ऽश्मवर्षे निहते जलवर्षं महत्तरम् । (४।१)

धाराभिर् अक्षमात्राभिः प्रादुरासीन् ममान्तिके ॥ (४।२)

नभसः प्रच्युता धारास् तिग्मवीर्याः सहस्रशः । (५।१)

आवृण्वन् सर्वतो व्योम दिशश्चोपदिशस्तथा ॥ (५।२)

धाराणां च निपातेन वायोर् विस्फूर्जितेन च । (६।१)

गर्जितेन च दैत्यानां न प्राज्ञायत किंचन ॥ (६।२)

धारा दिवि च सम्बद्धा वसुधायां च सर्वशः । (७।१)

व्यामोहयन्त मां तत्र निपतन्त्यो ऽनिशं भुवि ॥ (७।२)

तत्रोपदिष्टम् इन्द्रेण दिव्यम् अस्त्रं विशोषणम् । (८।१)

दीप्तं प्राहिणवं घोरम् अशुष्यत् तेन तज्जलम् ॥ (८।२)

हते ऽश्मवर्षे तु मया जलवर्षे च शोषिते । (९।१)

मुमुचुर् दानवा मायाम् अग्निं वायुं च मानद ॥ (९।२)

ततो ऽहम् अग्निं व्यधमं सलिलास्त्रेण सर्वशः । (१०।१)

शैलेन च महास्त्रेण वायोर् वेगम् अधारयम् ॥ (१०।२)

तस्यां प्रतिहतायां तु दानवा युद्धदुर्मदाः । (११।१)

प्राकुर्वन् विविधा माया यौगपद्येन भारत ॥ (११।२)

ततो वर्षं प्रादुरभूत् सुमहल् लोमहर्षणम् । (१२।१)

अस्त्राणां घोररूपाणाम् अग्नेर् वायोस् तथाश्मनाम् ॥ (१२।२)

सा तु मायामयी वृष्टिः पीडयामास मां युधि । (१३।१)

अथ घोरं तमस् तीव्रं प्रादुरासीत् समन्ततः ॥ (१३।२)

तमसा संवृते लोके घोरेण परुषेण च । (१४।१)

तुरगा विमुखाश्चासन् प्रास्खलच्चापि मातलिः ॥ (१४।२)

हस्ताद्धिरण्मयश्चास्य प्रतोदः प्रापतद् भुवि । (१५।१)

असकृच्चाह मां भीतः क्वासीति भरतर्षभ ॥ (१५।२)

मां च भीर् आविशत् तीव्रा तस्मिन् विगतचेतसि । (१६।१)

स च मां विगतज्ञानः संत्रस्त इदम् अब्रवीत् ॥ (१६।२)

सुराणाम् असुराणां च संग्रामः सुमहान् अभूत् । (१७।१)

अमृतार्थे पुरा पार्थ स च दृष्टो मयानघ ॥ (१७।२)

शम्बरस्य वधे चापि संग्रामः सुमहान् अभूत् । (१८।१)

सारथ्यं देवराजस्य तत्रापि कृतवान् अहम् ॥ (१८।२)

तथैव वृत्रस्य वधे संगृहीता हया मया । (१९।१)

वैरोचनेर् मया युद्धं दृष्टं चापि सुदारुणम् ॥ (१९।२)

एते मया महाघोराः संग्रामाः पर्युपासिताः । (२०।१)

न चापि विगतज्ञानो भूतपूर्वो ऽस्मि पाण्डव ॥ (२०।२)

पितामहेन संहारः प्रजानां विहितो ध्रुवम् । (२१।१)

न हि युद्धम् इदं युक्तम् अन्यत्र जगतः क्षयात् ॥ (२१।२)

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा संस्तभ्यात्मानम् आत्मना । (२२।१)

मोहयिष्यन् दानवानाम् अहं मायामयं बलम् ॥ (२२।२)

अब्रुवं मातलिं भीतं पश्य मे भुजयोर् बलम् । (२३।१)

अस्त्राणां च प्रभावं मे धनुषो गाण्डिवस्य च ॥ (२३।२)

अद्यास्त्रमाययैतेषां मायाम् एतां सुदारुणाम् । (२४।१)

विनिहन्मि तमश्चोग्रं मा भैः सूत स्थिरो भव ॥ (२४।२)

एवम् उक्त्वाहम् असृजम् अस्त्रमायां नराधिप । (२५।१)

मोहनीं सर्वशत्रूणां हिताय त्रिदिवौकसाम् ॥ (२५।२)

पीड्यमानासु मायासु तासु तास्वसुरेश्वराः । (२६।१)

पुनर् बहुविधा मायाः प्राकुर्वन्न् अमितौजसः ॥ (२६।२)

पुनः प्रकाशम् अभवत् तमसा ग्रस्यते पुनः । (२७।१)

व्रजत्यदर्शनं लोकः पुनर् अप्सु निमज्जति ॥ (२७।२)

सुसंगृहीतैर् हरिभिः प्रकाशे सति मातलिः । (२८।१)

व्यचरत् स्यन्दनाग्र्येण संग्रामे लोमहर्षणे ॥ (२८।२)

ततः पर्यपतन्न् उग्रा निवातकवचा मयि । (२९।१)

तान् अहं विवरं दृष्ट्वा प्राहिण्वं यमसादनम् ॥ (२९।२)

वर्तमाने तथा युद्धे निवातकवचान्तके । (३०।१)

नापश्यं सहसा सर्वान् दानवान् माययावृतान् ॥ (३०।२)