वैशंपायन उवाच । (१।१)

तस्मिन् वाक्यान्तरे वाक्यं पुनर् एवार्जुनो ऽब्रवीत् । (१।२)

विषण्णमनसं ज्येष्ठम् इदं भ्रातरम् ईश्वरम् ॥ (१।३)

क्षत्रधर्मेण धर्मज्ञ प्राप्य राज्यम् अनुत्तमम् । (२।१)

जित्वा चारीन्नरश्रेष्ठ तप्यते किं भवान् भृशम् ॥ (२।२)

क्षत्रियाणां महाराज संग्रामे निधनं स्मृतम् । (३।१)

विशिष्टं बहुभिर् यज्ञैः क्षत्रधर्मम् अनुस्मर ॥ (३।२)

ब्राह्मणानां तपस्त्यागः प्रेत्यधर्मविधिः स्मृतः । (४।१)

क्षत्रियाणां च विहितं संग्रामे निधनं विभो ॥ (४।२)

क्षत्रधर्मो महारौद्रः शस्त्रनित्य इति स्मृतः । (५।१)

वधश्च भरतश्रेष्ठ काले शस्त्रेण संयुगे ॥ (५।२)

ब्राह्मणस्यापि चेद् राजन् क्षत्रधर्मेण तिष्ठतः । (६।१)

प्रशस्तं जीवितं लोके क्षत्रं हि ब्रह्मसंस्थितम् ॥ (६।२)

न त्यागो न पुनर् याच्ञा न तपो मनुजेश्वर । (७।१)

क्षत्रियस्य विधीयन्ते न परस्वोपजीवनम् ॥ (७।२)

स भवान् सर्वधर्मज्ञः सर्वात्मा भरतर्षभ । (८।१)

राजा मनीषी निपुणो लोके दृष्टपरावरः ॥ (८।२)

त्यक्त्वा संतापजं शोकं दंशितो भव कर्मणि । (९।१)

क्षत्रियस्य विशेषेण हृदयं वज्रसंहतम् ॥ (९।२)

जित्वारीन् क्षत्रधर्मेण प्राप्य राज्यम् अकण्टकम् । (१०।१)

विजितात्मा मनुष्येन्द्र यज्ञदानपरो भव ॥ (१०।२)

इन्द्रो वै ब्रह्मणः पुत्रः कर्मणा क्षत्रियो ऽभवत् । (११।१)

ज्ञातीनां पापवृत्तीनां जघान नवतीर् नव ॥ (११।२)

तच्चास्य कर्म पूज्यं हि प्रशस्यं च विशां पते । (१२।१)

तेन चेन्द्रत्वम् आपेदे देवानाम् इति नः श्रुतम् ॥ (१२।२)

स त्वं यज्ञैर् महाराज यजस्व बहुदक्षिणैः । (१३।१)

यथैवेन्द्रो मनुष्येन्द्र चिराय विगतज्वरः ॥ (१३।२)

मा त्वम् एवंगते किंचित् क्षत्रियर्षभ शोचिथाः । (१४।१)

गतास्ते क्षत्रधर्मेण शस्त्रपूताः परां गतिम् ॥ (१४।२)

भवितव्यं तथा तच्च यद् वृत्तं भरतर्षभ । (१५।१)

दिष्टं हि राजशार्दूल न शक्यम् अतिवर्तितुम् ॥ (१५।२)