मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

अथ मद्राधिपो राजा नारदेन समागतः । (१।२)

उपविष्टः सभामध्ये कथायोगेन भारत ॥ (१।३)

ततो ऽभिगम्य तीर्थानि सर्वाण्येवाश्रमांस्तथा । (२।१)

आजगाम पितुर् वेश्म सावित्री सह मन्त्रिभिः ॥ (२।२)

नारदेन सहासीनं दृष्ट्वा सा पितरं शुभा । (३।१)

उभयोरेव शिरसा चक्रे पादाभिवन्दनम् ॥ (३।२)

नारद उवाच । (४।१)

क्व गताभूत् सुतेयं ते कुतश्चैवागता नृप । (४।२)

किमर्थं युवतीं भर्त्रे न चैनां सम्प्रयच्छसि ॥ (४।३)

अश्वपतिर् उवाच । (५।१)

कार्येण खल्वनेनैव प्रेषिताद्यैव चागता । (५।२)

तद् अस्याः शृणु देवर्षे भर्तारं यो ऽनया वृतः ॥ (५।३)

मार्कण्डेय उवाच । (६।१)

सा ब्रूहि विस्तरेणेति पित्रा संचोदिता शुभा । (६।२)

दैवतस्येव वचनं प्रतिगृह्येदम् अब्रवीत् ॥ (६।३)

आसीच्छाल्वेषु धर्मात्मा क्षत्रियः पृथिवीपतिः । (७।१)

द्युमत्सेन इति ख्यातः पश्चाद् अन्धो बभूव ह ॥ (७।२)

विनष्टचक्षुषस् तस्य बालपुत्रस्य धीमतः । (८।१)

सामीप्येन हृतं राज्यं छिद्रे ऽस्मिन् पूर्ववैरिणा ॥ (८।२)

स बालवत्सया सार्धं भार्यया प्रस्थितो वनम् । (९।१)

महारण्यगतश्चापि तपस् तेपे महाव्रतः ॥ (९।२)

तस्य पुत्रः पुरे जातः संवृद्धश् च तपोवने । (१०।१)

सत्यवान् अनुरूपो मे भर्तेति मनसा वृतः ॥ (१०।२)

नारद उवाच । (११।१)

अहो बत महत् पापं सावित्र्या नृपते कृतम् । (११।२)

अजानन्त्या यद् अनया गुणवान् सत्यवान् वृतः ॥ (११।३)

सत्यं वदत्यस्य पिता सत्यं माता प्रभाषते । (१२।१)

ततो ऽस्य ब्राह्मणाश्चक्रुर् नामैतत् सत्यवान् इति ॥ (१२।२)

बालस्याश्वाः प्रियाश्चास्य करोत्यश्वांश्च मृन्मयान् । (१३।१)

चित्रे ऽपि च लिखत्यश्वांश्चित्राश्व इति चोच्यते ॥ (१३।२)

राजोवाच । (१४।१)

अपीदानीं स तेजस्वी बुद्धिमान् वा नृपात्मजः । (१४।२)

क्षमावान् अपि वा शूरः सत्यवान् पितृनन्दनः ॥ (१४।३)

नारद उवाच । (१५।१)

विवस्वान् इव तेजस्वी बृहस्पतिसमो मतौ । (१५।२)

महेन्द्र इव शूरश् च वसुधेव क्षमान्वितः ॥ (१५।३)

अश्वपतिर् उवाच । (१६।१)

अपि राजात्मजो दाता ब्रह्मण्यो वापि सत्यवान् । (१६।२)

रूपवान् अप्युदारो वाप्यथ वा प्रियदर्शनः ॥ (१६।३)

नारद उवाच । (१७।१)

साङ्कृते रन्तिदेवस्य स शक्त्या दानतः समः । (१७।२)

ब्रह्मण्यः सत्यवादी च शिबिर् औशीनरो यथा ॥ (१७।३)

ययातिर् इव चोदारः सोमवत् प्रियदर्शनः । (१८।१)

रूपेणान्यतमो ऽश्विभ्यां द्युमत्सेनसुतो बली ॥ (१८।२)

स दान्तः स मृदुः शूरः स सत्यः स जितेन्द्रियः । (१९।१)

स मैत्रः सो ऽनसूयश् च स ह्रीमान् धृतिमांश् च सः ॥ (१९।२)

नित्यशश्चार्जवं तस्मिन् स्थितिस् तस्यैव च ध्रुवा । (२०।१)

संक्षेपतस् तपोवृद्धैः शीलवृद्धैश् च कथ्यते ॥ (२०।२)

अश्वपतिर् उवाच । (२१।१)

गुणैर् उपेतं सर्वैस् तं भगवन् प्रब्रवीषि मे । (२१।२)

दोषान् अप्यस्य मे ब्रूहि यदि सन्तीह केचन ॥ (२१।३)

नारद उवाच । (२२।१)

एको दोषो ऽस्य नान्यो ऽस्ति सो ऽद्य प्रभृति सत्यवान् । (२२।२)

संवत्सरेण क्षीणायुर् देहन्यासं करिष्यति ॥ (२२।३)

राजोवाच । (२३।१)

एहि सावित्रि गच्छ त्वम् अन्यं वरय शोभने । (२३।२)

तस्य दोषो महान् एको गुणान् आक्रम्य तिष्ठति ॥ (२३।३)

यथा मे भगवान् आह नारदो देवसत्कृतः । (२४।१)

संवत्सरेण सो ऽल्पायुर् देहन्यासं करिष्यति ॥ (२४।२)

सावित्र्युवाच । (२५।१)

सकृद् अंशो निपतति सकृत् कन्या प्रदीयते । (२५।२)

सकृद् आह ददानीति त्रीण्येतानि सकृत् सकृत् ॥ (२५।३)

दीर्घायुर् अथ वाल्पायुः सगुणो निर्गुणो ऽपि वा । (२६।१)

सकृद् वृतो मया भर्ता न द्वितीयं वृणोम्यहम् ॥ (२६।२)

मनसा निश्चयं कृत्वा ततो वाचाभिधीयते । (२७।१)

क्रियते कर्मणा पश्चात् प्रमाणं मे मनस् ततः ॥ (२७।२)

नारद उवाच । (२८।१)

स्थिरा बुद्धिर् नरश्रेष्ठ सावित्र्या दुहितुस् तव । (२८।२)

नैषा चालयितुं शक्या धर्माद् अस्मात् कथंचन ॥ (२८।३)

नान्यस्मिन् पुरुषे सन्ति ये सत्यवति वै गुणाः । (२९।१)

प्रदानम् एव तस्मान् मे रोचते दुहितुस् तव ॥ (२९।२)

राजोवाच । (३०।१)

अविचार्यम् एतद् उक्तं हि तथ्यं भगवता वचः । (३०।२)

करिष्याम्येतद् एवं च गुरुर् हि भगवान् मम ॥ (३०।३)

नारद उवाच । (३१।१)

अविघ्नम् अस्तु सावित्र्याः प्रदाने दुहितुस् तव । (३१।२)

साधयिष्यामहे तावत् सर्वेषां भद्रम् अस्तु वः ॥ (३१।३)

मार्कण्डेय उवाच । (३२।१)

एवम् उक्त्वा खम् उत्पत्य नारदस् त्रिदिवं गतः । (३२।२)

राजापि दुहितुः सर्वं वैवाहिकम् अकारयत् ॥ (३२।३)