धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

बालम् अत्यन्तसुखिनम् अवार्यबलदर्पितम् । (१।२)

युद्धेषु कुशलं वीरं कुलपुत्रं तनुत्यजम् ॥ (१।३)

गाहमानम् अनीकानि सदश्वैस्तं त्रिहायनैः । (२।१)

अपि यौधिष्ठिरात् सैन्यात् कश्चिद् अन्वपतद् रथी ॥ (२।२)

संजय उवाच । (३।१)

युधिष्ठिरो भीमसेनः शिखण्डी सात्यकिर् यमौ । (३।२)

धृष्टद्युम्नो विराटश्च द्रुपदश्च सकेकयः । (३।३)

धृष्टकेतुश्च संरब्धो मत्स्याश्चान्वपतन् रणे ॥ (३।४)

अभ्यद्रवन् परीप्सन्तो व्यूढानीकाः प्रहारिणः । (४।१)

तान् दृष्ट्वा द्रवतः शूरांस्त्वदीया विमुखाभवन् ॥ (४।२)

ततस्तद् विमुखं दृष्ट्वा तव सूनोर् महद् बलम् । (५।१)

जामाता तव तेजस्वी विष्टम्भयिषुर् आद्रवत् ॥ (५।२)

सैन्धवस्य महाराज पुत्रो राजा जयद्रथः । (६।१)

स पुत्रगृद्धिनः पार्थान् सहसैन्यान् अवारयत् ॥ (६।२)

उग्रधन्वा महेष्वासो दिव्यम् अस्त्रम् उदीरयन् । (७।१)

वार्द्धक्षत्रिर् उपासेधत् प्रवणाद् इव कुञ्जरान् ॥ (७।२)

धृतराष्ट्र उवाच । (८।१)

अतिभारम् अहं मन्ये सैन्धवे संजयाहितम् । (८।२)

यद् एकः पाण्डवान् क्रुद्धान् पुत्रगृद्धीन् अवारयत् ॥ (८।३)

अत्यद्भुतम् इदं मन्ये बलं शौर्यं च सैन्धवे । (९।१)

तद् अस्य ब्रूहि मे वीर्यं कर्म चाग्र्यं महात्मनः ॥ (९।२)

किं दत्तं हुतम् इष्टं वा सुतप्तम् अथवा तपः । (१०।१)

सिन्धुराजेन येनैकः क्रुद्धान् पार्थान् अवारयत् ॥ (१०।२)

संजय उवाच । (११।१)

द्रौपदीहरणे यत् तद् भीमसेनेन निर्जितः । (११।२)

मानात् स तप्तवान् राजा वरार्थी सुमहत् तपः ॥ (११।३)

इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यः प्रियेभ्यः संनिवर्त्य सः । (१२।१)

क्षुत्पिपासातपसहः कृशो धमनिसंततः । (१२।२)

देवम् आराधयच्छर्वं गृणन् ब्रह्म सनातनम् ॥ (१२।३)

भक्तानुकम्पी भगवांस्तस्य चक्रे ततो दयाम् । (१३।१)

स्वप्नान्ते ऽप्यथ चैवाह हरः सिन्धुपतेः सुतम् । (१३।२)

वरं वृणीष्व प्रीतो ऽस्मि जयद्रथ किम् इच्छसि ॥ (१३।३)

एवम् उक्तस्तु शर्वेण सिन्धुराजो जयद्रथः । (१४।१)

उवाच प्रणतो रुद्रं प्राञ्जलिर् नियतात्मवान् ॥ (१४।२)

पाण्डवेयान् अहं संख्ये भीमवीर्यपराक्रमान् । (१५।१)

एको रणे धारयेयं समस्तान् इति भारत ॥ (१५।२)

एवम् उक्तस्तु देवेशो जयद्रथम् अथाब्रवीत् । (१६।१)

ददामि ते वरं सौम्य विना पार्थं धनंजयम् ॥ (१६।२)

धारयिष्यसि संग्रामे चतुरः पाण्डुनन्दनान् । (१७।१)

एवम् अस्त्विति देवेशम् उक्त्वाबुध्यत पार्थिवः ॥ (१७।२)

स तेन वरदानेन दिव्येनास्त्रबलेन च । (१८।१)

एकः संधारयामास पाण्डवानाम् अनीकिनीम् ॥ (१८।२)

तस्य ज्यातलघोषेण क्षत्रियान् भयम् आविशत् । (१९।१)

परांस् तु तव सैन्यस्य हर्षः परमको ऽभवत् ॥ (१९।२)

दृष्ट्वा तु क्षत्रिया भारं सैन्धवे सर्वम् अर्पितम् । (२०।१)

उत्क्रुश्याभ्यद्रवन् राजन् येन यौधिष्ठिरं बलम् ॥ (२०।२)