युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

मग्नस्य व्यसने कृच्छ्रे किं श्रेयः पुरुषस्य हि । (१।२)

बन्धुनाशे महीपाल राज्यनाशे ऽपि वा पुनः ॥ (१।३)

त्वं हि नः परमो वक्ता लोके ऽस्मिन् भरतर्षभ । (२।१)

एतद् भवन्तं पृच्छामि तन्मे वक्तुम् इहार्हसि ॥ (२।२)

भीष्म उवाच । (३।१)

पुत्रदारैः सुखैश्चैव वियुक्तस्य धनेन च । (३।२)

मग्नस्य व्यसने कृच्छ्रे धृतिः श्रेयस्करी नृप ॥ (३।३)

धैर्येण युक्तस्य सतः शरीरं न विशीर्यते । (४।१)

आरोग्याच्च शरीरस्य स पुनर् विन्दते श्रियम् ॥ (४।२)

यस्य राज्ञो नरास्तात सात्त्विकीं वृत्तिम् आस्थिताः । (५।१)

तस्य स्थैर्यं च धैर्यं च व्यवसायश्च कर्मसु ॥ (५।२)

अत्रैवोदाहरन्तीमम् इतिहासं पुरातनम् । (६।१)

बलिवासवसंवादं पुनर् एव युधिष्ठिर ॥ (६।२)

वृत्ते देवासुरे युद्धे दैत्यदानवसंक्षये । (७।१)

विष्णुक्रान्तेषु लोकेषु देवराजे शतक्रतौ ॥ (७।२)

इज्यमानेषु देवेषु चातुर्वर्ण्ये व्यवस्थिते । (८।१)

समृध्यमाने त्रैलोक्ये प्रीतियुक्ते स्वयंभुवि ॥ (८।२)

रुद्रैर् वसुभिर् आदित्यैर् अश्विभ्याम् अपि चर्षिभिः । (९।१)

गन्धर्वैर् भुजगेन्द्रैश्च सिद्धैश्चान्यैर् वृतः प्रभुः ॥ (९।२)

चतुर्दन्तं सुदान्तं च वारणेन्द्रं श्रिया वृतम् । (१०।१)

आरुह्यैरावतं शक्रस्त्रैलोक्यम् अनुसंययौ ॥ (१०।२)

स कदाचित् समुद्रान्ते कस्मिंश्चिद् गिरिगह्वरे । (११।१)

बलिं वैरोचनिं वज्री ददर्शोपससर्प च ॥ (११।२)

तम् ऐरावतमूर्धस्थं प्रेक्ष्य देवगणैर् वृतम् । (१२।१)

सुरेन्द्रम् इन्द्रं दैत्येन्द्रो न शुशोच न विव्यथे ॥ (१२।२)

दृष्ट्वा तम् अविकारस्थं तिष्ठन्तं निर्भयं बलिम् । (१३।१)

अधिरूढो द्विपश्रेष्ठम् इत्युवाच शतक्रतुः ॥ (१३।२)

दैत्य न व्यथसे शौर्याद् अथवा वृद्धसेवया । (१४।१)

तपसा भावितत्वाद् वा सर्वथैतत् सुदुष्करम् ॥ (१४।२)

शत्रुभिर् वशम् आनीतो हीनः स्थानाद् अनुत्तमात् । (१५।१)

वैरोचने किम् आश्रित्य शोचितव्ये न शोचसि ॥ (१५।२)

श्रैष्ठ्यं प्राप्य स्वजातीनां भुक्त्वा भोगान् अनुत्तमान् । (१६।१)

हृतस्वबलराज्यस्त्वं ब्रूहि कस्मान्न शोचसि ॥ (१६।२)

ईश्वरो हि पुरा भूत्वा पितृपैतामहे पदे । (१७।१)

तत् त्वम् अद्य हृतं दृष्ट्वा सपत्नैः किं न शोचसि ॥ (१७।२)

बद्धश्च वारुणैः पाशैर् वज्रेण च समाहतः । (१८।१)

हृतदारो हृतधनो ब्रूहि कस्मान्न शोचसि ॥ (१८।२)

भ्रष्टश्रीर् विभवभ्रष्टो यन्न शोचसि दुष्करम् । (१९।१)

त्रैलोक्यराज्यनाशे हि को ऽन्यो जीवितुम् उत्सहेत् ॥ (१९।२)

एतच्चान्यच्च परुषं ब्रुवन्तं परिभूय तम् । (२०।१)

श्रुत्वा सुखम् असंभ्रान्तो बलिर् वैरोचनो ऽब्रवीत् ॥ (२०।२)

निगृहीते मयि भृशं शक्र किं कत्थितेन ते । (२१।१)

वज्रम् उद्यम्य तिष्ठन्तं पश्यामि त्वां पुरंदर ॥ (२१।२)

अशक्तः पूर्वम् आसीस्त्वं कथंचिच्छक्ततां गतः । (२२।१)

कस्त्वद् अन्य इमा वाचः सुक्रूरा वक्तुम् अर्हति ॥ (२२।२)

यस्तु शत्रोर् वशस्थस्य शक्तो ऽपि कुरुते दयाम् । (२३।१)

हस्तप्राप्तस्य वीरस्य तं चैव पुरुषं विदुः ॥ (२३।२)

अनिश्चयो हि युद्धेषु द्वयोर् विवदमानयोः । (२४।१)

एकः प्राप्नोति विजयम् एकश्चैव पराभवम् ॥ (२४।२)

मा च ते भूत् स्वभावो ऽयं मया दैवतपुंगव । (२५।१)

ईश्वरः सर्वभूतानां विक्रमेण जितो बलात् ॥ (२५।२)

नैतद् अस्मत्कृतं शक्र नैतच्छक्र त्वया कृतम् । (२६।१)

यत् त्वम् एवंगतो वज्रिन् यद् वाप्येवंगता वयम् ॥ (२६।२)

अहम् आसं यथाद्य त्वं भविता त्वं यथा वयम् । (२७।१)

मावमंस्था मया कर्म दुष्कृतं कृतम् इत्युत ॥ (२७।२)

सुखदुःखे हि पुरुषः पर्यायेणाधिगच्छति । (२८।१)

पर्यायेणासि शक्रत्वं प्राप्तः शक्र न कर्मणा ॥ (२८।२)

कालः काले नयति मां त्वां च कालो नयत्ययम् । (२९।१)

तेनाहं त्वं यथा नाद्य त्वं चापि न यथा वयम् ॥ (२९।२)

न मातृपितृशुश्रूषा न च दैवतपूजनम् । (३०।१)

नान्यो गुणसमाचारः पुरुषस्य सुखावहः ॥ (३०।२)

न विद्या न तपो दानं न मित्राणि न बान्धवाः । (३१।१)

शक्नुवन्ति परित्रातुं नरं कालेन पीडितम् ॥ (३१।२)

नागामिनम् अनर्थं हि प्रतिघातशतैर् अपि । (३२।१)

शक्नुवन्ति प्रतिव्योढुम् ऋते बुद्धिबलान्नराः ॥ (३२।२)

पर्यायैर् हन्यमानानां परित्राता न विद्यते । (३३।१)

इदं तु दुःखं यच्छक्र कर्ताहम् इति मन्यते ॥ (३३।२)

यदि कर्ता भवेत् कर्ता न क्रियेत कदाचन । (३४।१)

यस्मात् तु क्रियते कर्ता तस्मात् कर्ताप्यनीश्वरः ॥ (३४।२)

कालेन त्वाहम् अजयं कालेनाहं जितस्त्वया । (३५।१)

गन्ता गतिमतां कालः कालः कलयति प्रजाः ॥ (३५।२)

इन्द्र प्राकृतया बुद्ध्या प्रलपन्नावबुध्यसे । (३६।१)

केचित् त्वां बहु मन्यन्ते श्रैष्ठ्यं प्राप्तं स्वकर्मणा ॥ (३६।२)

कथम् अस्मद्विधो नाम जानंल् लोकप्रवृत्तयः । (३७।१)

कालेनाभ्याहतः शोचेन्मुह्येद् वाप्यर्थसंभ्रमे ॥ (३७।२)

नित्यं कालपरीतस्य मम वा मद्विधस्य वा । (३८।१)

बुद्धिर् व्यसनम् आसाद्य भिन्ना नौर् इव सीदति ॥ (३८।२)

अहं च त्वं च ये चान्ये भविष्यन्ति सुराधिपाः । (३९।१)

ते सर्वे शक्र यास्यन्ति मार्गम् इन्द्रशतैर् गतम् ॥ (३९।२)

त्वाम् अप्येवं सुदुर्धर्षं ज्वलन्तं परया श्रिया । (४०।१)

काले परिणते कालः कालयिष्यति माम् इव ॥ (४०।२)

बहूनीन्द्रसहस्राणि दैतेयानां युगे युगे । (४१।१)

अभ्यतीतानि कालेन कालो हि दुरतिक्रमः ॥ (४१।२)

इदं तु लब्ध्वा त्वं स्थानम् आत्मानं बहु मन्यसे । (४२।१)

सर्वभूतभवं देवं ब्रह्माणम् इव शाश्वतम् ॥ (४२।२)

न चेदम् अचलं स्थानम् अनन्तं वापि कस्यचित् । (४३।१)

त्वं तु बालिशया बुद्ध्या ममेदम् इति मन्यसे ॥ (४३।२)

अविश्वास्ये विश्वसिषि मन्यसे चाध्रुवं ध्रुवम् । (४४।१)

ममेयम् इति मोहात् त्वं राजश्रियम् अभीप्ससि ॥ (४४।२)

नेयं तव न चास्माकं न चान्येषां स्थिरा मता । (४५।१)

अतिक्रम्य बहून् अन्यांस्त्वयि तावद् इयं स्थिता ॥ (४५।२)

कंचित् कालम् इयं स्थित्वा त्वयि वासव चञ्चला । (४६।१)

गौर् निपानम् इवोत्सृज्य पुनर् अन्यं गमिष्यति ॥ (४६।२)

राजलोका ह्यतिक्रान्ता यान्न संख्यातुम् उत्सहे । (४७।१)

त्वत्तो बहुतराश्चान्ये भविष्यन्ति पुरंदर ॥ (४७।२)

सवृक्षौषधिरत्नेयं ससरित्पर्वताकरा । (४८।१)

तान् इदानीं न पश्यामि यैर् भुक्तेयं पुरा मही ॥ (४८।२)

पृथुर् ऐलो मयो भौमो नरकः शम्बरस्तथा । (४९।१)

अश्वग्रीवः पुलोमा च स्वर्भानुर् अमितध्वजः ॥ (४९।२)

प्रह्रादो नमुचिर् दक्षो विप्रचित्तिर् विरोचनः । (५०।१)

ह्रीनिषेधः सुहोत्रश्च भूरिहा पुष्पवान् वृषः ॥ (५०।२)

सत्येषुर् ऋषभो राहुः कपिलाश्वो विरूपकः । (५१।१)

बाणः कार्तस्वरो वह्निर् विश्वदंष्ट्रो ऽथ नैरृतः ॥ (५१।२)

रित्थाहुत्थौ वीरताम्रौ वराहाश्वो रुचिः प्रभुः । (५२।१)

विश्वजित् प्रतिशौरिश्च वृषाण्डो विष्करो मधुः ॥ (५२।२)

हिरण्यकशिपुश्चैव कैटभश्चैव दानवः । (५३।१)

दैत्याश्च कालखञ्जाश्च सर्वे ते नैरृतैः सह ॥ (५३।२)

एते चान्ये च बहवः पूर्वे पूर्वतराश्च ये । (५४।१)

दैत्येन्द्रा दानवेन्द्राश्च यांश्चान्यान् अनुशुश्रुम ॥ (५४।२)

बहवः पूर्वदैत्येन्द्राः संत्यज्य पृथिवीं गताः । (५५।१)

कालेनाभ्याहताः सर्वे कालो हि बलवत्तरः ॥ (५५।२)

सर्वैः क्रतुशतैर् इष्टं न त्वम् एकः शतक्रतुः । (५६।१)

सर्वे धर्मपराश्चासन् सर्वे सततसत्त्रिणः ॥ (५६।२)

अन्तरिक्षचराः सर्वे सर्वे ऽभिमुखयोधिनः । (५७।१)

सर्वे संहननोपेताः सर्वे परिघबाहवः ॥ (५७।२)

सर्वे मायाशतधराः सर्वे ते कामचारिणः । (५८।१)

सर्वे समरम् आसाद्य न श्रूयन्ते पराजिताः ॥ (५८।२)

सर्वे सत्यव्रतपराः सर्वे कामविहारिणः । (५९।१)

सर्वे वेदव्रतपराः सर्वे चासन् बहुश्रुताः ॥ (५९।२)

सर्वे संहतम् ऐश्वर्यम् ईश्वराः प्रतिपेदिरे । (६०।१)

न चैश्वर्यमदस्तेषां भूतपूर्वो महात्मनाम् ॥ (६०।२)

सर्वे यथार्थदातारः सर्वे विगतमत्सराः । (६१।१)

सर्वे सर्वेषु भूतेषु यथावत् प्रतिपेदिरे ॥ (६१।२)

सर्वे दाक्षायणीपुत्राः प्राजापत्या महाबलाः । (६२।१)

ज्वलन्तः प्रतपन्तश्च कालेन प्रतिसंहृताः ॥ (६२।२)

त्वं चैवेमां यदा भुक्त्वा पृथिवीं त्यक्ष्यसे पुनः । (६३।१)

न शक्ष्यसि तदा शक्र नियन्तुं शोकम् आत्मनः ॥ (६३।२)

मुञ्चेच्छां कामभोगेषु मुञ्चेमं श्रीभवं मदम् । (६४।१)

एवं स्वराज्यनाशे त्वं शोकं सम्प्रसहिष्यसि ॥ (६४।२)

शोककाले शुचो मा त्वं हर्षकाले च मा हृषः । (६५।१)

अतीतानागते हित्वा प्रत्युत्पन्नेन वर्तय ॥ (६५।२)

मां चेद् अभ्यागतः कालः सदायुक्तम् अतन्द्रितम् । (६६।१)

क्षमस्व नचिराद् इन्द्र त्वाम् अप्युपगमिष्यति ॥ (६६।२)

त्रासयन्न् इव देवेन्द्र वाग्भिस् तक्षसि माम् इह । (६७।१)

संयते मयि नूनं त्वम् आत्मानं बहु मन्यसे ॥ (६७।२)

कालः प्रथमम् आयान्मां पश्चात् त्वाम् अनुधावति । (६८।१)

तेन गर्जसि देवेन्द्र पूर्वं कालहते मयि ॥ (६८।२)

को हि स्थातुम् अलं लोके क्रुद्धस्य मम संयुगे । (६९।१)

कालस्तु बलवान् प्राप्तस्तेन तिष्ठसि वासव ॥ (६९।२)

यत् तद् वर्षसहस्रान्तं पूर्णं भवितुम् अर्हति । (७०।१)

यथा मे सर्वगात्राणि नस्वस्थानि हतौजसः ॥ (७०।२)

अहम् ऐन्द्राच्च्युतः स्थानात् त्वम् इन्द्रः प्रकृतो दिवि । (७१।१)

सुचित्रे जीवलोके ऽस्मिन्न् उपास्यः कालपर्ययात् ॥ (७१।२)

किं हि कृत्वा त्वम् इन्द्रो ऽद्य किं हि कृत्वा च्युता वयम् । (७२।१)

कालः कर्ता विकर्ता च सर्वम् अन्यद् अकारणम् ॥ (७२।२)

नाशं विनाशम् ऐश्वर्यं सुखदुःखे भवाभवौ । (७३।१)

विद्वान् प्राप्यैवम् अत्यर्थं न प्रहृष्येन्न च व्यथेत् ॥ (७३।२)

त्वम् एव हीन्द्र वेत्थास्मान् वेदाहं त्वां च वासव । (७४।१)

विकत्थसे मां किं बद्धं कालेन निरपत्रप ॥ (७४।२)

त्वम् एव हि पुरा वेत्थ यत् तदा पौरुषं मम । (७५।१)

समरेषु च विक्रान्तं पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥ (७५।२)

आदित्याश्चैव रुद्राश्च साध्याश्च वसुभिः सह । (७६।१)

मया विनिर्जिताः सर्वे मरुतश्च शचीपते ॥ (७६।२)

त्वम् एव शक्र जानासि देवासुरसमागमे । (७७।१)

समेता विबुधा भग्नास्तरसा समरे मया ॥ (७७।२)

पर्वताश्चासकृत् क्षिप्ताः सवनाः सवनौकसः । (७८।१)

सटङ्कशिखरा घोराः समरे मूर्ध्नि ते मया ॥ (७८।२)

किं नु शक्यं मया कर्तुं यत् कालो दुरतिक्रमः । (७९।१)

न हि त्वां नोत्सहे हन्तुं सवज्रम् अपि मुष्टिना ॥ (७९।२)

न तु विक्रमकालो ऽयं क्षमाकालो ऽयम् आगतः । (८०।१)

तेन त्वा मर्षये शक्र दुर्मर्षणतरस्त्वया ॥ (८०।२)

त्वं मा परिणते काले परीतं कालवह्निना । (८१।१)

नियतं कालपाशेन बद्धं शक्र विकत्थसे ॥ (८१।२)

अयं स पुरुषः श्यामो लोकस्य दुरतिक्रमः । (८२।१)

बद्ध्वा तिष्ठति मां रौद्रः पशुं रशनया यथा ॥ (८२।२)

लाभालाभौ सुखं दुःखं कामक्रोधौ भवाभवौ । (८३।१)

वधो बन्धः प्रमोक्षश्च सर्वं कालेन लभ्यते ॥ (८३।२)

नाहं कर्ता न कर्ता त्वं कर्ता यस्तु सदा प्रभुः । (८४।१)

सो ऽयं पचति कालो मां वृक्षे फलम् इवागतम् ॥ (८४।२)

यान्येव पुरुषः कुर्वन् सुखैः कालेन युज्यते । (८५।१)

पुनस्तान्येव कुर्वाणो दुःखैः कालेन युज्यते ॥ (८५।२)

न च कालेन कालज्ञः स्पृष्टः शोचितुम् अर्हति । (८६।१)

तेन शक्र न शोचामि नास्ति शोके सहायता ॥ (८६।२)

यदा हि शोचतां शोको व्यसनं नापकर्षति । (८७।१)

सामर्थ्यं शोचतो नास्ति नाद्य शोचाम्यहं ततः ॥ (८७।२)

एवम् उक्तः सहस्राक्षो भगवान् पाकशासनः । (८८।१)

प्रतिसंहृत्य संरम्भम् इत्युवाच शतक्रतुः ॥ (८८।२)

सवज्रम् उद्यतं बाहुं दृष्ट्वा पाशांश्च वारुणान् । (८९।१)

कस्येह न व्यथेद् बुद्धिर् मृत्योर् अपि जिघांसतः ॥ (८९।२)

सा ते न व्यथते बुद्धिर् अचला तत्त्वदर्शिनी । (९०।१)

ब्रुवन्न व्यथसे स त्वं वाक्यं सत्यपराक्रम ॥ (९०।२)

हो हि विश्वासम् अर्थेषु शरीरे वा शरीरभृत् । (९१।१)

कर्तुम् उत्सहते लोके दृष्ट्वा सम्प्रस्थितं जगत् ॥ (९१।२)

अहम् अप्येवम् एवैनं लोकं जानाम्यशाश्वतम् । (९२।१)

कालाग्नावाहितं घोरे गुह्ये सततगे ऽक्षरे ॥ (९२।२)

न चात्र परिहारो ऽस्ति कालस्पृष्टस्य कस्यचित् । (९३।१)

सूक्ष्माणां महतां चैव भूतानां परिपच्यताम् ॥ (९३।२)

अनीशस्याप्रमत्तस्य भूतानि पचतः सदा । (९४।१)

अनिवृत्तस्य कालस्य क्षयं प्राप्तो न मुच्यते ॥ (९४।२)

अप्रमत्तः प्रमत्तेषु कालो जागर्ति देहिषु । (९५।१)

प्रयत्नेनाप्यतिक्रान्तो दृष्टपूर्वो न केनचित् ॥ (९५।२)

पुराणः शाश्वतो धर्मः सर्वप्राणभृतां समः । (९६।१)

कालो न परिहार्यश्च न चास्यास्ति व्यतिक्रमः ॥ (९६।२)

अहोरात्रांश्च मासांश्च क्षणान् काष्ठाः कला लवान् । (९७।१)

संपिण्डयति नः कालो वृद्धिं वार्द्धुषिको यथा ॥ (९७।२)

इदम् अद्य करिष्यामि श्वः कर्तास्मीति वादिनम् । (९८।१)

कालो हरति सम्प्राप्तो नदीवेग इवोडुपम् ॥ (९८।२)

इदानीं तावद् एवासौ मया दृष्टः कथं मृतः । (९९।१)

इति कालेन ह्रियतां प्रलापः श्रूयते नृणाम् ॥ (९९।२)

नश्यन्त्यर्थास्तथा भोगाः स्थानम् ऐश्वर्यम् एव च । (१००।१)

अनित्यम् अध्रुवं सर्वं व्यवसायो हि दुष्करः । (१००।२)

उच्छ्राया विनिपातान्ता भावो ऽभावस्थ एव च ॥ (१००।३)

सा ते न व्यथते बुद्धिर् अचला तत्त्वदर्शिनी । (१०१।१)

अहम् आसं पुरा चेति मनसापि न बुध्यसे ॥ (१०१।२)

कालेनाक्रम्य लोके ऽस्मिन् पच्यमाने बलीयसा । (१०२।१)

अज्येष्ठम् अकनिष्ठं च क्षिप्यमाणो न बुध्यसे ॥ (१०२।२)

ईर्ष्याभिमानलोभेषु कामक्रोधभयेषु च । (१०३।१)

स्पृहामोहाभिमानेषु लोकः सक्तो विमुह्यति ॥ (१०३।२)

भवांस्तु भावतत्त्वज्ञो विद्वाञ् ज्ञानतपोऽन्वितः । (१०४।१)

कालं पश्यति सुव्यक्तं पाणावामलकं यथा ॥ (१०४।२)

कालचारित्रतत्त्वज्ञः सर्वशास्त्रविशारदः । (१०५।१)

वैरोचने कृतात्मासि स्पृहणीयो विजानताम् ॥ (१०५।२)

सर्वलोको ह्ययं मन्ये बुद्ध्या परिगतस्त्वया । (१०६।१)

विहरन् सर्वतोमुक्तो न क्वचित् परिषज्जसे ॥ (१०६।२)

रजश्च हि तमश्च त्वा स्पृशतो न जितेन्द्रियम् । (१०७।१)

निष्प्रीतिं नष्टसंतापं त्वम् आत्मानम् उपाससे ॥ (१०७।२)

सुहृदं सर्वभूतानां निर्वैरं शान्तमानसम् । (१०८।१)

दृष्ट्वा त्वां मम संजाता त्वय्यनुक्रोशिनी मतिः ॥ (१०८।२)

नाहम् एतादृशं बुद्धं हन्तुम् इच्छामि बन्धने । (१०९।१)

आनृशंस्यं परो धर्मो ऽनुक्रोशस्तथा त्वयि ॥ (१०९।२)

मोक्ष्यन्ते वारुणाः पाशास्तवेमे कालपर्ययात् । (११०।१)

प्रजानाम् अपचारेण स्वस्ति ते ऽस्तु महासुर ॥ (११०।२)

यदा श्वश्रूं स्नुषा वृद्धां परिचारेण योक्ष्यते । (१११।१)

पुत्रश्च पितरं मोहात् प्रेषयिष्यति कर्मसु ॥ (१११।२)

ब्राह्मणैः कारयिष्यन्ति वृषलाः पादधावनम् । (११२।१)

शूद्राश्च ब्राह्मणीं भार्याम् उपयास्यन्ति निर्भयाः ॥ (११२।२)

वियोनिषु च बीजानि मोक्ष्यन्ते पुरुषा यदा । (११३।१)

संकरं कांस्यभाण्डैश्च बलिं चापि कुपात्रकैः ॥ (११३।२)

चातुर्वर्ण्यं यदा कृत्स्नम् उन्मर्यादं भविष्यति । (११४।१)

एकैकस्ते तदा पाशः क्रमशः प्रतिमोक्ष्यते ॥ (११४।२)

अस्मत्तस्ते भयं नास्ति समयं प्रतिपालय । (११५।१)

सुखी भव निराबाधः स्वस्थचेता निरामयः ॥ (११५।२)

तम् एवम् उक्त्वा भगवाञ् शतक्रतुः प्रतिप्रयातो गजराजवाहनः । (११६।१)

विजित्य सर्वान् असुरान् सुराधिपो ननन्द हर्षेण बभूव चैकराट् ॥ (११६।२)

महर्षयस्तुष्टुवुर् अञ्जसा च तं वृषाकपिं सर्वचराचरेश्वरम् । (११७।१)

हिमापहो हव्यम् उदावहंस्त्वरंस् तथामृतं चार्पितम् ईश्वराय ह ॥ (११७।२)

द्विजोत्तमैः सर्वगतैर् अभिष्टुतो विदीप्ततेजा गतमन्युर् ईश्वरः । (११८।१)

प्रशान्तचेता मुदितः स्वम् आलयं त्रिविष्टपं प्राप्य मुमोद वासवः ॥ (११८।२)