वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततो विजित्य संग्रामे कुरून् गोवृषभेक्षणः । (१।२)

समानयामास तदा विराटस्य धनं महत् ॥ (१।३)

गतेषु च प्रभग्नेषु धार्तराष्ट्रेषु सर्वशः । (२।१)

वनान्निष्क्रम्य गहनाद् बहवः कुरुसैनिकाः ॥ (२।२)

भयात् संत्रस्तमनसः समाजग्मुस्ततस्ततः । (३।१)

मुक्तकेशा व्यदृश्यन्त स्थिताः प्राञ्जलयस्तदा ॥ (३।२)

क्षुत्पिपासापरिश्रान्ता विदेशस्था विचेतसः । (४।१)

ऊचुः प्रणम्य संभ्रान्ताः पार्थ किं करवाम ते ॥ (४।२)

अर्जुन उवाच । (५।१)

स्वस्ति व्रजत भद्रं वो न भेतव्यं कथंचन । (५।२)

नाहम् आर्ताञ्जिघांसामि भृशम् आश्वासयामि वः ॥ (५।३)

वैशंपायन उवाच । (६।१)

तस्य ताम् अभयां वाचं श्रुत्वा योधाः समागताः । (६।२)

आयुःकीर्तियशोदाभिस्तम् आशिर्भिर् अनन्दयन् ॥ (६।३)

ततो निवृत्ताः कुरवः प्रभग्ना वशम् आस्थिताः । (७।१)

पन्थानम् उपसंगम्य फल्गुनो वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (७।२)

राजपुत्र प्रत्यवेक्ष समानीतानि सर्वशः । (८।१)

गोकुलानि महाबाहो वीर गोपालकैः सह ॥ (८।२)

ततो ऽपराह्णे यास्यामो विराटनगरं प्रति । (९।१)

आश्वास्य पाययित्वा च परिप्लाव्य च वाजिनः ॥ (९।२)

गच्छन्तु त्वरिताश्चैव गोपालाः प्रेषितास्त्वया । (१०।१)

नगरे प्रियम् आख्यातुं घोषयन्तु च ते जयम् ॥ (१०।२)

वैशंपायन उवाच । (११।१)

उत्तरस्त्वरमाणो ऽथ दूतान् आज्ञापयत् ततः । (११।२)

वचनाद् अर्जुनस्यैव आचक्षध्वं जयं मम ॥ (११।३)