युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

भूय एवाहम् इच्छामि महर्षेस् तस्य धीमतः । (१।२)

कर्मणां विस्तरं श्रोतुम् अगस्त्यस्य द्विजोत्तम ॥ (१।३)

लोमश उवाच । (२।१)

शृणु राजन् कथां दिव्याम् अद्भुताम् अतिमानुषीम् । (२।२)

अगस्त्यस्य महाराज प्रभावम् अमितात्मनः ॥ (२।३)

आसन् कृतयुगे घोरा दानवा युद्धदुर्मदाः । (३।१)

कालेया इति विख्याता गणाः परमदारुणाः ॥ (३।२)

ते तु वृत्रं समाश्रित्य नानाप्रहरणोद्यताः । (४।१)

समन्तात् पर्यधावन्त महेन्द्रप्रमुखान् सुरान् ॥ (४।२)

ततो वृत्रवधे यत्नम् अकुर्वंस् त्रिदशाः पुरा । (५।१)

पुरंदरं पुरस्कृत्य ब्रह्माणम् उपतस्थिरे ॥ (५।२)

कृताञ्जलींस्तु तान् सर्वान् परमेष्ठी उवाच ह । (६।१)

विदितं मे सुराः सर्वं यद् वः कार्यं चिकीर्षितम् ॥ (६।२)

तम् उपायं प्रवक्ष्यामि यथा वृत्रं वधिष्यथ । (७।१)

दधीच इति विख्यातो महान् ऋषिर् उदारधीः ॥ (७।२)

तं गत्वा सहिताः सर्वे वरं वै सम्प्रयाचत । (८।१)

स वो दास्यति धर्मात्मा सुप्रीतेनान्तरात्मना ॥ (८।२)

स वाच्यः सहितैः सर्वैर् भवद्भिर् जयकाङ्क्षिभिः । (९।१)

स्वान्यस्थीनि प्रयच्छेति त्रैलोक्यस्य हिताय वै । (९।२)

स शरीरं समुत्सृज्य स्वान्यस्थीनि प्रदास्यति ॥ (९।३)

तस्यास्थिभिर् महाघोरं वज्रं संभ्रियतां दृढम् । (१०।१)

महच्छत्रुहणं तीक्ष्णं षडश्रं भीमनिस्वनम् ॥ (१०।२)

तेन वज्रेण वै वृत्रं वधिष्यति शतक्रतुः । (११।१)

एतद् वः सर्वम् आख्यातं तस्माच्छीघ्रं विधीयताम् ॥ (११।२)

एवम् उक्तास् ततो देवा अनुज्ञाप्य पितामहम् । (१२।१)

नारायणं पुरस्कृत्य दधीचस्याश्रमं ययुः ॥ (१२।२)

सरस्वत्याः परे पारे नानाद्रुमलतावृतम् । (१३।१)

षट्पदोद्गीतनिनदैर् विघुष्टं सामगैर् इव । (१३।२)

पुंस्कोकिलरवोन्मिश्रं जीवंजीवकनादितम् ॥ (१३।३)

महिषैश् च वराहैश् च सृमरैश् चमरैर् अपि । (१४।१)

तत्र तत्रानुचरितं शार्दूलभयवर्जितैः ॥ (१४।२)

करेणुभिर् वारणैश् च प्रभिन्नकरटामुखैः । (१५।१)

सरो ऽवगाढैः क्रीडद्भिः समन्ताद् अनुनादितम् ॥ (१५।२)

सिंहव्याघ्रैर् महानादान् नदद्भिर् अनुनादितम् । (१६।१)

अपरैश् चापि संलीनैर् गुहाकन्दरवासिभिः ॥ (१६।२)

तेषु तेष्ववकाशेषु शोभितं सुमनोरमम् । (१७।१)

त्रिविष्टपसमप्रख्यं दधीचाश्रमम् आगमन् ॥ (१७।२)

तत्रापश्यन् दधीचं ते दिवाकरसमद्युतिम् । (१८।१)

जाज्वल्यमानं वपुषा यथा लक्ष्म्या पितामहम् ॥ (१८।२)

तस्य पादौ सुरा राजन्न् अभिवाद्य प्रणम्य च । (१९।१)

अयाचन्त वरं सर्वे यथोक्तं परमेष्ठिना ॥ (१९।२)

ततो दधीचः परमप्रतीतः सुरोत्तमांस् तान् इदम् अभ्युवाच । (२०।१)

करोमि यद् वो हितम् अद्य देवाः स्वं चापि देहं त्वहम् उत्सृजामि ॥ (२०।२)

स एवम् उक्त्वा द्विपदां वरिष्ठः प्राणान् वशी स्वान् सहसोत्ससर्ज । (२१।१)

ततः सुरास् ते जगृहुः परासोर् अस्थीनि तस्याथ यथोपदेशम् ॥ (२१।२)

प्रहृष्टरूपाश् च जयाय देवास् त्वष्टारम् आगम्य तम् अर्थम् ऊचुः । (२२।१)

त्वष्टा तु तेषां वचनं निशम्य प्रहृष्टरूपः प्रयतः प्रयत्नात् ॥ (२२।२)

चकार वज्रं भृशम् उग्ररूपं कृत्वा च शक्रं स उवाच हृष्टः । (२३।१)

अनेन वज्रप्रवरेण देव भस्मीकुरुष्वाद्य सुरारिम् उग्रम् ॥ (२३।२)

ततो हतारिः सगणः सुखं वै प्रशाधि कृत्स्नं त्रिदिवं दिविष्ठः । (२४।१)

त्वष्ट्रा तथोक्तः स पुरंदरस् तु वज्रं प्रहृष्टः प्रयतो ऽभ्यगृह्णात् ॥ (२४।२)